روايات وقصص ضمن Tagalog Kalibugan Stories

hindi makapaniwalang tanong niya. I smiled and slowly nodded. Umupo kami at nagkamustahan. Nalaman ko rin na sa Australia siya papunta. Ikinuwento ko na rin sa kanya kung paano nabuo ang kambal at kung bakit kami napunta ngayon dito.

Panay lang Ang kwento nito, hanggang sa mapunta Ang kwento nito sa una niyang amo. Kuripot daw Ang mga ito,kulang din sahod kada buwan at may pagka manyakis daw Ang amo nitong lalaki.Kaya ito umalis ng walang paalam.Kahit Ang buhay nila sa Cagayan ay nabanggit rin nito.Napag-alaman Kong Taga ilocos Pala Ang babae.Hindi Pala magkakalayo Kong saan ako lumaki at nagka-isip. Habang kumakain ako,abala rin ang babae Panay kwento ng nakakatawa sa buhay nito.Masayang kasama Pala Ang dalaga,kahit marami itong problema dinadaan sa biro.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Bahagya siyang napaatras palayo rito at natutop ang bibig sa pagkabigla. Bagama't madalas silang magtalo ni Hera noong mga bata pa ay masasabi niya pa rin na naging malapit silang magkaibigan. Lumayo lamang ang loob nito sa kaniya nang nawala si Calista.

Ano bang meron sa babaeng 'to e umagang-umaga pa para maglakwatsa. “Wala. Pero nga pala, nakita mo ba ang balita kagabi?” she asked. I looked at her in confusion. Huminto kami sa mismong silid kung saan kami magpapa-biometric attendance. “About sa barilan kagabi. Maraming buhay na nawala dahil doon. Dito isinugod ang iba. 'Yung iilan naman dead on arrival. Sinasabing pag-atake umano 'yun ng mga terorista. May terorista ba rito sa Puerto Prinsesa?” she asked.

Pinaupo nila ako sa gilid ng kama at sila naman ay umupo rin sa kama, nakaupo sila sa harapan ko ngayon. "Oum, anong klaseng kwento ba ang gusto ninyo?" Takang tanong ko. "Kahit ano po hehe!" Bakas sa mukha nilang excited sila ah. "Hmm, english story ba gusto ninyo?" Tanong ko at tumango-tango lang sila. "Okay, ang title nito ay Prince Ariel."

Unti-unti, na-realize kong maling nagpaliwanag pa ako. "Bakit mo po sinuntok?" tanong ng isa pang reporter. "Ibig sabihin, totoong muntik ka nang makapatay?" Napalunok ako. Parang tinahi ang bibig ko dahil ayaw na nitong bumuka pa. Ang hirap mag-explain sa mga tao na ang gusto lang mangyari ay bumagsak ka. Dahil kahit ano'ng sabihin mo, papaikot-ikutin lang nila ang kuwento hanggang sa lumabas na ikaw pa rin ang mali.

Sa loob ng labinlimang taon, hindi na mabilang kung ilang beses akong umasa. May mga tumawag noon na nagsasabing may nakakita raw sa isang babaeng kamukha ni Jo sa Bicol. May nagsabing may batang babae raw na nailigtas sa dagat matapos ang isang aksidente sa barko. May nagsumbong pa nga noon na may isang dalagang nawalan ng alaala at naninirahan sa isang malayong probinsya. Sa bawat pagkakataong may dumarating na balita, agad kaming kumakapit sa pag-asang baka siya na nga iyon.

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Bulong ng isa na hindi naman nakaligtas sa pandinig ng lalake. “Well, Mr. Santos far as I know ay hindi blind date series ang pinuntahan natin para mamili ako ng isa sa kanila para dalhin sa isang dinner, and if you heard the gossip about me yet you don’t know the whole story behind it… Better not telling it to anyone.” He said seriously.