Romans & histoires Tagalog Quotes Para Sa Sarili

Magiging lugmok na naman ako, mauulit na naman po ba ang nakaraan Tita Jackie? Kung sakaling maulit na naman po ang nakaraan. Please Tita ipangako mong huwag mo nang ilayo sa akin ang aking anak. Kakayanin ko po kahit wala silang ama. Courage is not the absence of fear, but rather the judgment that something else is more important than fear. Hindi na ako takot sa hamon ng mundo. Hindi na rin ako takot sa mga panghuhusga ng mga tao. I will be successful because I start moving toward a worthwhile goal. A dream doesn't become reality through magic; it takes sweat, determination and hard work. Ang mga anak ko nalang po ang magiging inspirasyon ko sa aking tagumpay. Ayoko ng nakatagpong muli aman

Baka kasi lalo itong mag self pity. "Ano ba iyang pinagsasabi mo? Bro naman! Ano ba ang nangyayari sa iyo! Hindi ka naman dating ganiyan ah? Huwag mong sabihin ang mga katagang iyan dahil nasasaktan kami. Kung ano man ang problema natin ngayung araw, darating at darating din ang oras na masusulusyunan natin iyan. Nakalimutan mo na ba? Habang may buhay may pag asa kaya hwuag kang mawalan ng pag asa sa sarili mo!" sagot ko naman at akmang hahaplusin ko sana ang noo nito pero kaagad itong umiwas. Matalim ang mga matang tinitigan ako nito.

Ayaw niya na mas lumaki pa ang issue kanina baka hindi niya na kakayanin na madagdagan ang takot na kanyang nararamdaman at baka tuluyan na siyang malagutan ng hininga. “No! hindi ko pa nga nakikita ang taong magmamahal sa akin ng habangbuhay tapos mamamatay na ako kaagad? No, I can’t afford that to happened! Ayaw ko pang mamatay ang dami ko pang gustong gawin sa buhay. Gusto ko pang magkajowa,” sabi niya sa kanyang sarili habang pilit na pinapakinggan ang mga sinasabi ni Max. "Lumang tugtugin na 'yan bakla magpalit ka naman ng alibi! Saan ka ba talaga nagpunta at—"

Sa mga nagdaang taon hindi ko man lang namamalayan na nakaraos ako sa pang-araw-araw, for sure sobrang proud ang mga magulang ko habang nakikita nila ang mga ginagawa ko ngayon. "Ma..pa..sobrang proud po ba kayo sa akin? Ginawa ko na po, mahirap sa una pero sa katagalan nasanay na rin po at alam ko kakayanin ko pa ito lalo. Tell God to always guide and protect me." kausap ko sa sarili ko habang nilagay ko ang ulo ko sa sofa habang nakaupo ako sa sahig at nakatingin sa kisame. Tulala.

“Wala ka bang tiwala sa sarili mong kakayahan, Attorney Fortalejo?” Pakiramdam ko ay sinampal niya ako sa mukha gamit ang kaniyang mga salita. What the hell is he talking about? Bakit naman ako mawawalan ng tiwala sa sarili kong kakayahan? I know myself better than anyone. “Kasi kung wala kang tiwala sa sarili mo, puwes ako meron.”

‎Mas personal. ‎“At kung hindi sapat ang nakaraan…” bulong niya, ‎“…sisiguraduhin kong wasak ang hinaharap.” ‎— ‎ ‎

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

proud na sabi ko . Jusko sarili ko pa ba ibaba kopa ?syempre minsan kailangan natin mag angat ng sariling bangko sino pa ba ang magbibigay ng lakas ng loob satin kundi sarili lang natin ,kailangan matuto muna natin mahalin ang ating sarili ,bago ang iba para sa huli di tayo magsisi. "Pwede bang akin ka nalang?" natahimik ako sa sinabi nito diko alam kung ano irereaksyon ko dahil di ko alam kung ginogoyo lang ako nito.

Sa pagkakataong ito dapat Kong i-angat at ipagtanggol ang sarili. "Kung mangyayari ang lahat ng sinabi ko, ako ang unang-una na tatawa sa kabiguan mo." Sinamantala niya ang nakatikom kong bibig. Pinaalalahanan ko ang sarili na maging matatag sa pagkakataong ito. Walang ibang makakatulong sa'kin kung hindi ang sarili mismo. Humugot ako ng malalim na hininga bago nagsalita.

“I’m sorry. Wala akong nagawa ng kunin ka nila.” Tumingin ako sa mukha niya. Kita ko ang halo-halong emosyon—lungkot, hiya, at pagkadismaya sa sarili. Bigla siyang nag-iwas ng tingin, parang ayaw niyang makita ko kung gaano siya nabigo sa sarili niya. “’Wag mong sisihin ang sarili mo,” agad kong sabi, mababa pero taos-puso. “Hindi mo kasalanan ’to.”