Tagalog Short Story About Family 소설 & 이야기

aniya na kina kunot ng aking noo. "Paanong pati ang nanay mo nasali dito?" Ani ko, naguluhan ako sa kaniyang pamilya hindi ko na alam kung ano bang mga history ng mga ito. Mukhang may something sa pamilya niya na mahirap i-spelling. "Family issue...mahabang kwento pero to make it short magulo ang pamilyang meron ako. Yan nasabi ko na para wala kan ng masabi diyan," ani nito na kina tingin ko sa kaniya ng masama.

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"

Sa tabi nila, nakatayo si Miles, nakatitig sa akin nang may buong pagmamahal, paninindigan, at kapuri-purihing pagmamalaki. Inayos ko ang mikropono at huminga nang malalim. "Magandang umaga po sa inyong lahat," panimula ko, at ang boses ko ay naging panatag habang tumatagal. "Sampung taon na ang nakalilipas, ang aming pamilya ay nawalan ng haligi. Ang tatay ko, si Rogelio Perez, ay isang simpleng construction worker at driver na nagpakahirap para lang magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanyang mga anak. Ngunit sa isang iglap, nawala siya sa amin dahil sa kapabayaan at kawalan ng katarungan."

Iyon ang mga alaala ng kaniyang kabataang pabalik-balik lang sa kaniyang isipan. Lumaki siya sa isang liblib na probinsiya ng Cagayan Valley. Pangatlo siya sa siyam na magkakapatid. Apat na lalaki at limang babae. Pagsasaka ang ikinabubuhay ng pamilya nila. Magsasakang walang sariling lupa ang tatay niya. Kaya kahit gaano kasipag ang kaniyang mga magulang ay masasabing salat sila sa kahit anong bagay. Hindi na nag-aral ang sinundan niyang dalawang kapatid dahil bukod sa malayo ang paaralan sa liblib nilang barangay ay salat din sila sa pangarap sa buhay. Bakit nga daw pa sila mag-aaral kung pagsasaka rin lang naman ang kababagsakan?

paano kung mangyari? Ang magulong emosyon na ito ang lalong nagpatuliro sa kanila. …… Ang gabi, para sa ilan, ay tila napakahaba. Ngunit matapos magpuyat, dumating pa rin ang oras ng tanghalian kinabukasan. Nagsama-sama ang lahat ngayong araw. Kasama ni Lucio ang kanyang pamilya na tatlo. Ang Sabuelgo family naman ay lima ang dumalo.

Bawat galit at muhi na mga salitang namumutawi sa kanyang bibig ay may katumbas na isang sampal, isang hikbi at ng kanyang mga natitirang lakas. Tama si Alice e, nagmistula akong isa na lang bisita doon na pinanunood silang mag away dahil sa kanilang pampamilyang problema, ang ina at ama ng apo ni Don Teodoro at si Sheena na mas maituturing pang pamilya dahil naninilbihan ito sa mansyon, isa nga lang akong panauhin. Wala akong magawa, nasabe ko na ang gusto kong mangyari na sana ay ako na lang ang maging ama ng bata. Pero naroon ang isang house boy na magbubukid, naroon ang tunay na ama, naroon si Kiel.

Epilogue. - I really don’t know what to say. ‘Yong taong maraming buhay na sinira, ‘yong taong ginawang eksperimento ang buhay namin ng pamilya ko. ‘Yong taong nasa likod ng lahat ng ‘to ay lolo ko?! Hindi ako nagdalawang isip na kunin ang baril sa kamay ni mommy. Kinasa ko ‘yon at itinutok sa matanda, never kong matatanggap na ang isang taong gaya niya ay kadugo ko.

pagatataka ko. Natawa naman siya. "Alam mo ate? ikaw lamang ang binibining nakilala kong hindi Tsismosa dahil kung matsismis ka, malamang ay alam mo na ang kuwento ng aming Pamilya." Saad niya. "Ano nga bang kwento niyo?" Napahinga pa siya ng malalim at napailing-iling bago umpisahan ang kuwento.

sagot nito. Tumango na lamang s'ya dahil wala naman s'yang alam na isasagot rito. Sa kwento ng nanay Teresita n'ya ay mukhang mababait nga ang pamilya ng mga ito. Gumayak na sila para pumunta sa bahay ng kapitan. Dala n'ya rin ang poging anak na sobrang gwapo habang lumalaki. Apat na buwan na mula ng ipanganak n'ya si Joshua at nakakaaliw na itong alagaan.

Aling Gina : "Walang hindi kayang pagtagumpayan kung buo ang pamilya, Anak. At buo ka na, sa mga anak mo. At hindi mo kailangang mag-alala. Ang buhay ay maghahatid sa atin sa mga lugar na hindi natin inaasahan." Habang ang araw ay tuluyang lumubog, nagpasya ang pamilya na magtapos ng kanilang bakasyon sa isang huling hapunan sa tabi ng dalampasigan. Habang ang kambal ay nagsasaya sa kanilang mga kwento at mga plano, si Alona ay nakaramdam ng isang malamig na pakiramdam ng kaligayahan. Alam niyang ang kanyang buhay ay puno ng mga bagong simula at mas magaan na bukas.