Tagalog Short Story About Family の小説・ストーリー

aniya na kina kunot ng aking noo. "Paanong pati ang nanay mo nasali dito?" Ani ko, naguluhan ako sa kaniyang pamilya hindi ko na alam kung ano bang mga history ng mga ito. Mukhang may something sa pamilya niya na mahirap i-spelling. "Family issue...mahabang kwento pero to make it short magulo ang pamilyang meron ako. Yan nasabi ko na para wala kan ng masabi diyan," ani nito na kina tingin ko sa kaniya ng masama.

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"

Sa tabi nila, nakatayo si Miles, nakatitig sa akin nang may buong pagmamahal, paninindigan, at kapuri-purihing pagmamalaki. Inayos ko ang mikropono at huminga nang malalim. "Magandang umaga po sa inyong lahat," panimula ko, at ang boses ko ay naging panatag habang tumatagal. "Sampung taon na ang nakalilipas, ang aming pamilya ay nawalan ng haligi. Ang tatay ko, si Rogelio Perez, ay isang simpleng construction worker at driver na nagpakahirap para lang magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanyang mga anak. Ngunit sa isang iglap, nawala siya sa amin dahil sa kapabayaan at kawalan ng katarungan."

Iyon ang mga alaala ng kaniyang kabataang pabalik-balik lang sa kaniyang isipan. Lumaki siya sa isang liblib na probinsiya ng Cagayan Valley. Pangatlo siya sa siyam na magkakapatid. Apat na lalaki at limang babae. Pagsasaka ang ikinabubuhay ng pamilya nila. Magsasakang walang sariling lupa ang tatay niya. Kaya kahit gaano kasipag ang kaniyang mga magulang ay masasabing salat sila sa kahit anong bagay. Hindi na nag-aral ang sinundan niyang dalawang kapatid dahil bukod sa malayo ang paaralan sa liblib nilang barangay ay salat din sila sa pangarap sa buhay. Bakit nga daw pa sila mag-aaral kung pagsasaka rin lang naman ang kababagsakan?

paano kung mangyari? Ang magulong emosyon na ito ang lalong nagpatuliro sa kanila. …… Ang gabi, para sa ilan, ay tila napakahaba. Ngunit matapos magpuyat, dumating pa rin ang oras ng tanghalian kinabukasan. Nagsama-sama ang lahat ngayong araw. Kasama ni Lucio ang kanyang pamilya na tatlo. Ang Sabuelgo family naman ay lima ang dumalo.

Natutunan nila na kahit gaano ka-delikado ang sitwasyon, kung may malinaw na komunikasyon at tiwala, mas madali itong malalampasan. Hindi rin mawawala ang aral tungkol sa pamilya bilang sentro ng lakas. Si Kiel, si Luna, Lola Fely, at mga katulong ay hindi lamang simpleng karakter, sila ang nagpapakita na sa oras ng panganib o kalungkutan, ang pamilya ang nagbibigay ng pag-asa at suporta. Ang kwento ay nagpapakita na ang presensya ng mga mahal sa buhay ay nagbibigay ng lakas at tapang, at kahit sa mga pinakamadilim na sandali, may dahilan para magpatuloy at maniwala sa mas magandang bukas.

Habang kami ay nakaupo, iniisip ko ang lumang notebook na nakatago sa isang espesyal na kahon sa kwarto ng aming mga anak, ang parehong notebook na naging simula ng lahat ng ito, at nag-iisip ako kung paano ito magiging isang pamana para sa aming pamilya, isang paalala na kahit gaano man kahirap ang landas ng buhay, ang tunay na pagmamahal, kahit gaano pa kahirap ang paghahanap dito, ay laging may paraan para manalo. Sa loob ng aming bahay, sa isang kahon na ngayon ay naglalaman na ng dalawang notebook, isa mula kay Theo at isa mula kay Elena, nakatago ang buong kwento ng aming pamilya, isang kwento na nagsimula sa isang tanong ng isang batang walong taong gulang, "Who is Leon, and why does

pagatataka ko. Natawa naman siya. "Alam mo ate? ikaw lamang ang binibining nakilala kong hindi Tsismosa dahil kung matsismis ka, malamang ay alam mo na ang kuwento ng aming Pamilya." Saad niya. "Ano nga bang kwento niyo?" Napahinga pa siya ng malalim at napailing-iling bago umpisahan ang kuwento.

sagot nito. Tumango na lamang s'ya dahil wala naman s'yang alam na isasagot rito. Sa kwento ng nanay Teresita n'ya ay mukhang mababait nga ang pamilya ng mga ito. Gumayak na sila para pumunta sa bahay ng kapitan. Dala n'ya rin ang poging anak na sobrang gwapo habang lumalaki. Apat na buwan na mula ng ipanganak n'ya si Joshua at nakakaaliw na itong alagaan.

Aling Gina : "Walang hindi kayang pagtagumpayan kung buo ang pamilya, Anak. At buo ka na, sa mga anak mo. At hindi mo kailangang mag-alala. Ang buhay ay maghahatid sa atin sa mga lugar na hindi natin inaasahan." Habang ang araw ay tuluyang lumubog, nagpasya ang pamilya na magtapos ng kanilang bakasyon sa isang huling hapunan sa tabi ng dalampasigan. Habang ang kambal ay nagsasaya sa kanilang mga kwento at mga plano, si Alona ay nakaramdam ng isang malamig na pakiramdam ng kaligayahan. Alam niyang ang kanyang buhay ay puno ng mga bagong simula at mas magaan na bukas.