Taking Pictures Quotes Novels & Stories

It was hauntingly beautiful. "Last shot, Liana. Look at the camera like you're looking at someone you hate but can't forget," utos ng photographer. Hindi ko alam kung nananadya ba ito pero tumingin pa rin ako nang diretso sa camera habang iniisip na sinasakal ko na sa leeg si Lucas, kaso…

“Don’t take mine. Hiniram ko ‘yan para kunan ka ng litrato, hindi ng mukha ko.” Pilit kong inaalis ang palad niyang nakaharang. “Gusto rin kitang kunan ng litrato. Syempre dapat pati ikaw meron, ‘di ba?” “I’m fine. Akin na. Ako ang bahalang kumuha ng picture mo.” “Come on, Iwatani. Isa lang. Dali na.” “No. I don’t like taking photos of my face.” Pilit niya pa ring kinukuha sa ‘kin ang camera pero nilayo ko na iyon sa kaniya.

"Pwede ba tayong magpicture?" Madaling kausap si Charlotte, "Sige, walang problema." Habang kinukunan sila ng litrato, unti-unting napansin ng iba pang nasa paligid si Charlotte. Mayamaya lang, maraming tao na ang lumapit para humingi ng autograph at makipag-picture sa kanya. Matapos niyang pagbigyan ang ilan, nagpaumanhin siya. "Ang saya niyong makilala pero nandito ako para dalhan ng pagkain ang ate ko kaya hindi ako pwedeng magtagal. Pasensya na. Hope you understand."

sabi ni Avery. "Walang anuman. Isang karangalan na ako ang pinili mo." Tinakay sila ng photographer sa exit, saka sinabi, " Siya nga pala, pwede ba akong mag- post ng litrato ninyong dalawa sa aking personal social media account? Sa palagay ko, pareho kayong mahusay sa shoot." "Oo naman," walang pag -aalinlangan na sagot ni Avery. "Basta wag kang magpopost ng mga litrato ng mga bata."

Wala namang problema sa 'kin 'yon, nakakahiya nga lang dahil kinukuhanan niya ng picture ang isang pangit na katulad ko. "Gusto ko lang kasing kuhanan ka ng picture para mayroon akong remembrance tsaka para sa 'yo na din. Tsaka h'wag kang mag-alala dahil magaling akong photographer kaya magaganda lahat ng pictures mo na kuha ko." Proud niyang sabi sa 'kin. "Okay, sabi mo, eh." Kibit balikat na sabi ko na lang at tiningnan 'yung camera niya.

Ang tanong saan ko natutunan ang kalandian kong to? Napatitig siya sa camera ko. Saka matalim na napatitig ulit sa aking mga mata. “Why taking pictures?” “Sa ganda pa naman ng mga punong namumulaklak ngayon dito. Sayang naman kung di ko makunan ng larawan bilang souvenir. At swerte ako dahil dala ko nga ang camera ko.” Sa palusot lang naman, marami akong baon na ganyan.

nakangiting ani ko dito. Dahil sa kanya nararanasan ko ang mga bagay na hindi ko nagawa noon. Inilabas ko ang aking cellphone dahil karamihan sa mga taong naririto ay mga kumukuha ng litrato. “Pwede ba tayong magpa-picture? Para naman may memories tayo na maalala.” “Sure, I like the idea.” lumapit naman ako dito para makapagselfie kami.

I place my drinks on the window side and take a picture. "Why?" He asked seriously using his manly baritone voice. I just shrugged and posted the picture on my i*******m account. I just put a coffee emoji as a caption. I looked at Magen. "What the hell?!" He hissed when I was about to take a picture of him. My brows furrowed "Don't worry! I'm not going to take a picture of your handsome face! just your outfit and the steering wheel also the gearshift lever!" Hinihingal kong tinapat sa kaniya ang camera ng phone ko. I clicked it for three times.

Sabi ko habang naka ngiti at inaabot yung camera at sya naman ay kinuha yon, kaya naman umayos ako ng pwesto ay nag pose. Naka ilang shot kami dahil ang galing nya kumuha! As in pwede syang photographer kung gusto nya hehe. "May ipopost nanaman ako sa I*******m ko" mahina kong sabi habang iniisa isa yung mga picture na kinuha nya.

sigaw ng photographer habang hawak ang DSLR camera niya. Tumawa si Quice habang kinakabig siya ni Yhlorie palapit, “Ang arte mo sa ngiti mo,” bulong ni Dark. “Eh gusto ko kasing maganda tayo sa picture,” sagot ni Quice, sabay ngiti ng ubod ng lambing. Click. Isang perpektong shot—nakangiti ang dalawa, magkadikit ang noo, at kitang-kita ang sinseridad sa mata.