Taking Pictures Quotes นิยาย & เรื่องราว

I don't have any photoshoot or other schedule too kaya sinusulit ko ng matulog habang hindi pa masyadong busy ang schedule ko. "Miss Cindy, here please!" Pinagbigyan ko ang isang photographer at lumingon sa kanyang gawi. Nagsilapitan ang ibang may hawak ng camera sa kanyang likod at pati ang ilang mga tao sa side walk ay naglabas din ng kanilang mga phone at kumuha ng picture ko. "Can you please turn here too Mademoiselle!" sigaw ng isang pranses na kumukuha ng picture kaya tumingin ako.

It's good to take pictures so it's ok to agree to what Jace wants. 10 shots na iba't ibang klaseng pose ang ginawa ko. Masaya akong lumapit kay Jace para tignan ang mga kuha niya. “You are really good at taking photos. You know what, you have talent to be a photographer. Bakit hindi mo subukan?” That's true ang gaganda ng shots niya. Habang abala ako sa pag-tingin ng picture biglang nanlaki ang mga mata ko ng makita ang isang napaka gandang kuha niya sa akin.

Sa pinakaunang upuan kung saan ang mga cameraman na panay kuha ng litrato at video. Dad just gave a speech and greeted the citizens. He sat down on his chair and immediately looked for me with his eyes. I waved at him and smiled. He felt reassured upon seeing me. Ang ibang konsehal na kararating lang ay nagbigay din ng speech. Hindi na ako nakinig at kinuha nalang ang cellphone ko para magpost ng picture kung anong nangyayari dito. I was about to take a picture of the people screaming at the back but I paused when someone started speaking on the microphone.

- Noah Coulhon At doon ko narealized na hindi niya basta kinuha lang ‘yung mga quotes, pinili niya kung anong quotation ‘yung nagde-depict sa nangyayari sa amin. Because of that, I can’t help but cry. It’s really unbelievable that he’s done all of this for me. Pinunasan ko ang mata ko at binuksan ang next. Another picture of me, in that Anabel dress. With the eggplant. The bet.

singhal ko. "Siyempre, maalam ata 'to," mayabang na sambit niya. "Oo na, ikaw na talaga," irap na sambit ko. "Send ko na lang 'to sa g***l mo," Lazarus said. "Sige." I said. Maganda ang shot namin dahil camera talaga ang ginamit namin hindi 'yung camera sa cellphone. We took so many pictures here that could make it more memorable for both our friends and us.

Pumwesto na di namamalayan ng mga tao. “Well, I am needing a lot of blood.” Sinundan nito ang kilos nang isang photographer na siyang puntirya nga nilang lahat. “How pity you are a filthy rat.” *** Napangiti ang isang photographer dahil sa nakuha niyang larawan. Di man siya kabilang sa official na kinuhang photographer, di parin ito napigilan na pumunta at kumuha ng mga larawan para sa pang sariling interest. Sa lahat na na-cover niya, ang paboritong pagdiriwang ay kagaya ng magarbong kasalan.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

Kadalasang umaabot ang kanilang mga usapan hanggang madaling araw, puno ng tawanan at mga ideya na lumalabas mula sa kanilang mga isip. “Cearina, sa palagay mo, dapat ba tayong kumuha ng photographer?” tanong ni Ezekiel habang nagbabalot ng mga idea sa notebook. “Oo, mahalaga ang mga litrato, kasi ito ang magiging alaala natin. Pero gusto ko ng photographer na kayang ipakita ang tunay na emosyon ng ating kasal,” tugon ni Cearina. “Gusto ko ang mga candid shots, y’know? Yung mga nakuhanan na hindi napaghandaan.”

Katulad ng nakasanayan, tanawin na naman ang una niyang kinunan ng litrato. Ang gazebo, ang mga bulaklak, ang kabundukan, at ang mga puno. Hanggang sa muli niyang maalala ang sinabi ni Tyron. "You're never in your own pictures." Napangiti siya. "Ano ba..." Mahina niyang reklamo. "Napapasunod mo na ako." Binuksan niya ang front camera. Hindi siya agad ngumiti. Sa halip ay pinagmasdan muna niya ang sarili sa screen.

sagot niya habang nasa camera pa rin ang atensyon. He is actually insisting on taking a picture of me with the beautiful sunset as my background kahit na masyado akong malikot. Hindi ko nga alam kung maganda ba ang mga kuha niya. Well, hindi naman kasi talaga ako mahilig mag picture. Mas gusto ko pa ang mag-enjoy kaysa ang kumuha ng picture ng sarili ko bilang remembrance. And if ever na hindi maganda ang mga kuha niya sa akin ay aasarin ko talaga siya ng bonggang bongga. Nagfefeeling photographer, eh, hindi naman maganda kumuha ng picture.