Taking Pictures Quotes Novels & Stories

Hindi namalayan ni Antonette na mas maliwanag na ang kanyang ngiti kaysa kanina. At hindi rin napansin ni Gabby na matagal na pala siyang nakatingin dito. Maya-maya ay lumapit ang official photographer. "Sir Gabby." "Miss Antonette." "One last photo, please." Magkatabi silang tumayo. "Konting lapit pa po." Pareho silang napatingin sa photographer. "Smile." Kasabay ng tunog ng camera ay nahuli ang isang larawang puno ng ngiti.

ani nito Napangiti na lang ako at napailing. Nilabas ko rin ang phone ko at pinicturan ang sea of clouds. When I turned my camera to the left, I caught the beautiful smile of Jessica. I took a picture of her. Then suddenly she turned and look at me, and boom! a perfect shot was taken by me. Pasimple kong binaba ang phone ko.

‘For what? “Why do I have lots of photos?” Gulong tanong nito. Wala namang masama sa mga kuha sa larawan pero nakakapagtaka lang na halos sa kanya naka focus ang camera, pero kung tutuusin ay hindi naman s’ya ang public figure.

sigaw ng baklang direktor habang nakangiti sa kanya. Natuwa naman siya at lumapit sa photographer habang pumipili ito ng maayos na kuha ng camera sa laptop nito. Nagulat siya sa mga litrato niya na hindi niya akalain na kaya niya pala mag pose ng mga ganoon. "You look wonderful, Safirah," ani Lucas nang makalapit sa kanya. Tipid siyang ngumiti sa sinabi nito.

Sabi niya, hindi naman ako tumawa. "Wala naman akong ginawang kahit ano diyan sa camera mo, tsaka one photo taken be greatful. You shouldn't ask for selfies dahil alam mong kakain kami." Pagtataray ko, nakasimangot naman ang babaeng kinuha ang tray na kaninang hawak niya. Kasalanan ko ba kung high quality ang camera tapos duon lang sa mukha niya sumablay?

Ang mga litrato ay kuha habang naglalakad ako, nakikipagkwentuhan, kumakain at iba pa. Naiinis ako sa mga pictures ko na ginamit para sa presentation. Dalawa lang kasi ang picture ko na maganda ako. Ooops! I mean, na gwapo ako. Yung iba ang papangit na, merong nakangiwi ako, ang laki bunganga ko habang sumusubo ako ng kinakain ko, nakanganga habang nakatulala tapos meron pang pasubsob na ako sa lupa.

Hayaan ko na kang din tulad nung nakaraan. "Indie," But I just can't seem to relax dahil harap-harapan ko pang nakita, narinig ko, eh. It's okay to take someone's photo lalo na if they'll not use it in any bad circumstances. And there's nothing important about me, so why take photos of me?

sambit ko habang hawak niya ang aking kamay at naglalakad kami sa may dalampasigan. I heard him laugh a bit at it. “Honestly, I’m really not into taking pictures back then. But I want to keep these memories so… I think that’s the best way.” Ngumiti ako bilang pagsang-ayon sa kaniya. Sa totoo lang ay iyon din sa aking palagay ang pinakamagandang paraan upang balik-balikan ang masasayang alaala. Sa bawat litrato kasi, bumubuhay ito sa alaala at emosyon na muntik na nating makalimutan.

Nakita niya siguro na malapit ko na siyang sabunutan. "I just prefer animals, i think. They don't have to pose for the camera. Nandun lang sila sa forest nila and they're happy with it." Thurstin stared at the picture and looked amazed "The moment i took my camera out and took a pictures of them... it's just magical, you know. Pure moment. I don't need to edit the photos because i didn't took them for fancy. The content, no matter how ugly it is... is true. And for me, that's the true beauty."

Ako na siguro ang may mas maraming picture sa phone niya ngayon. I was giggling as I went to him. “Let me see…baka pangit ako sa mga kuha mo…” "Nah… You look great in photos, Scarlet… but the camera can't capture how beautiful you are in person," he whispered as he handed me his phone. ….