Photos Are Memories Quotes の小説・ストーリー

Narinig ko yung shutter sound ng cellphone niya at napatingin ako, sa akin nakatutok yung camera. "Pinicturan mo ako?" nangunot ang noo ko. Pinakita niya yung picture. "Remembrance." "I-delete mo nga yan! Amin na nga!" pilit kong kinuha yung cellphone pero nilayo lang niya. "Huwag! Ang ganda nga nung shot eh," tumitig siya sa akin at natigilan ako, halos nakayakap na ako sa kanya sa ayos namin. "Ang ganda mo."

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."

She’s a living reminder that truly, what the mind forgets, the heart remembers. “I love you too, Carlo,” ani Blaire. “Until forever.” --THE END--

Samantalang silang apat ay nanatili lang nakatayo at nakatanaw sa magandang tanawing iyon. Para kay Asula hindi na niya kailangan pang kunan iyon ng litrato. Dahil ang napakagandang tanawing itong nasaksihan niya sa buong tanang-buhay niya'y mananatili sa kaniyang isipan at puso. She will never forget this moment. This memories will be stay with her forever and no matter what she surely sure that it will be with her wherever she go. "Nakakahiya naman. Tayo yata ang hindi kumukuha ng litrato. Paano ba naman wala naman tayong mga mamahaling cell phone tulad nila."

Kaya naman pala siguro hindi ito nagpupost online dahil mas busy ito sa paglalagay ng mga pictures nila sa album na iyon. "We had a gap since were 14. Palagi na lang bad memories ang napala mo sa'kin. Palagi kitang sinusungitan, pinapahiya, binabalewala, hindi ko man mabubura ang lahat ng yun sa memorya mo, pwede ko pa naman sigurong palitan ng good memories tulad niyan. Marami pang bakanteng pwedeng lagyan ng litrato, marami pa tayong pwedeng gawin ng magkasama para madagdagan pa yan. Will you allow me to have more good memories with you?" malambing na tanong nito at hinawakan pa ang kamay niya. Napakagat labi siya. Parang sasabog ang puso niya sa tuwa. Para kasing nagpupropose ito indirect

"If you only learned to open your eyes, my daughter." Hindi rin ako nagtagal roon dahil hindi ko na kaya pang makinig sa mga pangaral ng matanda. Hanggang ngayon, kahit na papauwi na sa kasintahan ay hindi pa rin matanggal sa utak ko ang narinig mula sa dalawang taong gusto lang atang guluhin ang isip ko. I took my phone out of my pocket and called the man I wished to spend my whole life with. Nakahinga ako ng maluwag nang agad niya 'yong sagutin.

Gusto niyang ako ang kuhanan niya nang kuhanan nang litrato. “I want to have as many remembrances as we can, Darling. Para kapag hindi mo na ako maalala, I have a lot of photos to show you to remember me.” Napatawa ako sa sinambit niya. Muli kong inagaw ang camera sa kanya at saka siya naman ang paulit-ulit na kinuhanan ng litrato hanggang sa magsawa siya.

Asik ko. "What?" Tumaas ang dalawa niyang kilay na akala mo ay malinis ang konsensya. "You deleted some of my photos. How dare you do that?" "l did? Oh, baka aksidente." Nagngitngit ako sa galit at frustration. "Hindi ko na maibabalik ang mga pagkakataong iyon!" "Then make new memories." Mabilis niyang sabi na with us is that we want to be stucked in the past."

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

Kinanta niya iyong paborito kong kanta. You know it can get hard sometimes, It's the only thing that makes us feel alive, We keep this love in a photograph , Tila nahipnotismo ako sa mukha nito. Hindi rin ako nabigla ng umangat ito ng tingin sa akin at nagtagpo ang aming tingin. We made these memories for ourselves Where our eyes are never closing , Our hearts were never broken, And times forever frozen, still Hindi ko maialis ang tingin ko sa mata niya at tila isang mahika ang kangang boses napawi lahat ng sakit na nadarama ko. Tila may sariling pag iisip ang aking labi at ako ang dumugtong.