Novel & Cerita Tawagan Ng Magkasintahan

Sa bawat tawanan, bawat yakap, bawat simpleng sandali, nabubuo ang aming bagong buhay—mas masaya, mas matatag, at puno ng pag-asa. Habang naglalakad kami sa maliwanag na paligid ng amusement park, huminto ako sandali at tumingin sa mga kasama. Tumingin ako kay Dark, kay Jayten, Criscel, Cheska, at Red—lahat sila ay abala sa kwentuhan at tawanan, hawak kamay o yakap ang isa’t isa. Bigla akong ngumiti at nagtanong ng medyo pabiro pero may halong seryosong tono:

Tawanan daw ba ko? "Haha. Kaawa ka na. Oh sige una na kami ah? ihahatid pa namin tong pera kay mam larmie. Jan na kayo."naiiling na sabi nila saka kumaway. Naiiling na tinignan ko naman sila. May mga saltik talaga eh. Napalingon ako sa tabi nang mapansin kong naiwan si misaki. Nanjan pala sya? Himala. Di ko to naramadaman. Ni hindi nakisali sa pang aasar nung mga yun

tugon pa niya " Ganyan dapat! Positive at move on agad kahit hindi naging kayo! " wika ni Carol sabay tango sa kanya kaya ngumiti lamang si Sam " Bukas ng gabi, okay lang sa inyo? " sambit ni Trisha " Call! " " Game ako! " Turan ng mga kaibigan niya at pinag planuhan na nga kung anong oras sila pupunta at saan magkikita- kita.

ngiting sabi nya sakin "Yes" ngiting sabi ko din "Yess thank you" ngiting sabi nya "You're welcome" ngiting sabi ko "But can i have a favor?" Tanong nya sakin "Sure... what?" Sagot ko sa kanya "Pwede bang wag muna natin paalam sa kanila kung anong meron satin.." sabi nya sakin "Oo naman naiintindihan ko man" sabi ko bago nya kong yakapin ng mahigpit.

Anong iniisip nila? "Anong mag kaibigan? Hindi tayo magkaibigan!" Reklamo ni Tristan at kinunotan pa ako ng noo. "Hindi nga! Hindi ba sinabi ko malayong magkaibigan ibig sabihin hindi tayo magkaibigan! Malapit na magka-away!" Pangangatwiran ko at inirapan siya. "Tsk! Bakit ba hindi mo na lang kasi aminin na mag-asaw—"

Napaniwala naman namin ang mga taong nakakakita sa amin na totoong magkasintahan kami kahit hindi naman talaga. Sa ngayon ay wala akong ibang naiisip na posibleng sabihin niya ay tungkol doon na magpapanggap muli kaming magkasintahan sa harapan nila para wala na ngang masyadong tanong-tanong pa. Understood na kasi ng mga tao kapag sinabi na magkasintahan kami kahit hindi naman. Wala na silang puwedeng ibatong tanong pa unless may hindi pa sila naliliwanagan tungkol sa amin.

“I saw that!" “And so?" Pagtataray ko. Narinig kong tumawa ang kaibigan niya kaya nilipat ko ang tingin sa kanya at agad naman niyang tinaas ang kanyang dalawang kamay at nag peace sign habang natatawa paring nakatingin sa amin. “Para kayong magkasintahan kung mag-aaway. Magkapatid kayo pero daig niyo pa mag-asawa." Natatawa niya pa rin na sabi.

“ Kapag humingi ako ng tawad sa kanila, mas ipapamukha nila sa akin na tama ang sinabi nila tungkol sa iyo. I will protect you, ipaglalaban kita. “ seryosong turan niya sa akin kaya napahilot ako sa sintido ko. “ Anong petsa na, di na uso ang you and me against the world. Hindi ko kakayaning makitang magkasira kayong pamilya dahil sa akin. Ang paghingi ng tawad ay hindi nangangahulugang mahina ka o tama sila. Ang ibig sabihin ng paghingi ng tawad ay anuman ang pagkakaiba ng opinion niyo, tama man sila o mali, mas mananaig ang pagmamahal mo sa kanila. “ Mahabang paliwanag ko sa kaniya na naging dahilan upang bahagya siyang mapangiti. “ Ano kaya ang ginawa ko para pagpalain ng isang katulad mo

"Talaga! I can always charm boys babe. Kalabaw lang ang tumatanda, lumalaban pa rin ang ateng mo!" Sabay kaming nagkatawanan dalawa na tila walang pakialam sa mga taong nasa paligid. Kanina pa namin nahahalata na may ilang boys ang gustong magpapansin sa amin. But the night is still young. Mamaya na kayo,mag-eenjoy muna kami ng bitchesa kong kaibigan.

“andaming langgam!” “Wait,” singit ng isa pang ballerina. “ Teka lang, guys, wag muna kayong maingay.... Narinig nyo yon?” “Ang alin?” “Wedding bells! Kumakalembang!” Tawanan. Lalong sumaya ang tuksuhan. “Actually…” pigil niya sa kaguluhan. “Isa talaga yan sa agenda ng pagpunta ko dito. Since we’ve been friends for ages, gusto ko kayo ang unang makaalam…”