Tawagan Ng Magkasintahan นิยาย & เรื่องราว

Tanggi ko kaso inunahan na niya akong maglakad. "Kayo rin, magdala kayo ng mga damit baka mag-sleep over tayo sa amin." Sabi pa niya at tarantang nagtayuan ang mga kaibigan ko. Wait, tama ba ang dinig ko? Mag-s-sleep over kami sa bahay nila?

mahaba kong wika. "Well, I think mukhang mapagkakatiwalaan naman ang iyung kaibigan at may isang salita. Much better kung magfocus na lang tayo sa paparating nating kasal at huwag ng magpaka-stress pa sa ibang bagay." nakangiti nitong wika sa akin. Tumango naman ako.

segunda ni Tanya “Sige tara!” aya niya. Magkahawak-kamay silang tatlo na naghanap ng samgyupsalan. Napapagitnaan siya ng dalawa niyang kaibigan. Masaya pala ang ganito... ang makagala silang magkakaibigan na walang iniisip na baka makabasag sila at wala silang pambayad. Mabibili nila ang gusto nila at makakain nila ang gusto nilang kainin. Gusto niyang i-share ang kanyang blessing sa mga kaibigan pero hindi pa niya pwedeng i-reveal hangga’t hindi sila makapupunta ng China.

Sobrang feeling close nya yata sakin kung ganon ah! "Bakit hindi ba nang gaganito ang magkaibigan?" "Hindi!" Pabulyaa kong sagot sakanya. "Ang tunay kaibigan parang kapatid nag dadamayan!" Wla nga pala akong kapatid pero feeling ko naman same lang yun este tama naman siguro ako? Diba?

sagot ng kaibigan. "Ah, salamat Ami." Napatawa siya bigla. "Oh, anong naaalala mo?" tanong ni Amihan. "Yung akala niyang meaning ng tawag mo hahaha" "Usbaw naman yan, paniwalain. Tara na at baka magyabang na naman yan."Pagbukas niya ng pinto, sinalubong agad siya ni Jigs. "My loves, for you" halos i*****l nito sa mukha niya ang bulaklak.

"Congrats bro -" "congrats -" "congrats dear friend".Macy said me.but I looked at him badly. "may kasalanan ka Sakin."I said in a badly look.But she's Only smile with me. "congrats both of you - mga naririnig kong wika ng mga bisita namin.Pero may kaba Akong nararamdaman.Baka bigla na lang sumulpot ang babaeng nakasama ko kagabi.Upang sirain Ang masayang araw na ito.Sabagay nagpalagay na ako Ng bantay sa harap Kong may nagtangkang pumigil sa aming kasama.

Di nagtagal, dumating ang waiter dala ang kanilang pagkain. Umupo nang maayos ang mga bata. “Pamilya po ba kayo na nagbabakasyon dito?” tanong ng waiter habang inihahain ang pagkain. Hindi agad umalis ang waiter, sa halip ay masiglang nagpatuloy, “May fireworks show po mamaya. Ang fireworks show namin dito ay isa sa pinakamaganda sa buong Pilipinas. Kung interesado po kayo, puwede niyo pong panoorin.”

Nanahimik ang lahat. Sakto namang dumating si Vergara, ang may kaarawan, at ang ilan pang kakilala nila. Nagmamadali itong sumingit sa gitna upang buwagin ang tensyon. "Mga kaibigan, birthday ko ngayon. Inimbitahan ko kayong lahat para magsaya, hindi para mag-away," pakiusap niya habang ngumiti, pilit ang pagiging mahinahon. "Alam naman natin, ang takbo ng mga mayayamang pamilya sa Manila ay parang laro ang bilis ng palitan. Hindi kailangang magtulakan o mag-apakan. Ang bulaklak ay hindi habangbuhay namumukadkad. Mas mabuting mag-iwan ng daan sa isa’t isa. Malay natin, magkita-kita tayong muli sa ibang pagkakataon."

sigaw ni Angie. At doon nagsimula ang isang araw na puno ng tawanan, kwentuhan, at saya—isang muling pagsasama ng magkakaibigan na kahit lumipas ang maraming taon, hindi pa rin nagbago ang samahan.

Pinindot n'ya ang answer button para sagutin ang tawag ng kaibigan ngunit hindi matatawarang mura ang bumungad sa kan'ya. "Putang'ina mo Red! Gago ka, huwag ka ng pumunta dito. Pinaghintay mo akong gago ka!" singhal ng kaibigan sa kan'ya. Napailing na lamang s'ya dahil mukhang minalas s'ya ngayong gabi.