Naku, napansin ko talaga na kakaiba na ang tula ng pag-ibig na kinahuhumalingan ng kabataan ngayon—hindi na siya puro malalim na talinghaga o mahahabang sukat at tugma. Mas love nila ang maikling linya na diretso sa puso, yung parang caption sa Instagram na puwedeng i-save at i-quote. Marami rin sa mga kabataang ito ang naaakit sa ‘micro-poems’—mga maiikling taludtod na may matinding emosyon, kadalasan nasa free verse na madaling intindihin kahit paulit-ulit basahin.
Bukod dun, ang spoken-word at slam poetry ay sobrang patok—makikita mo yung mga video ng live performances sa TikTok o YouTube na kumakalat, at nagiging viral dahil sa rawness at honesty. Tila mas gusto nila ang tula na pinaghalong hugot at self-love, o yung mga nagpapakita ng insecurities at paghilom. Hindi rin mawawala ang impluwensiya ng mga modernong manunulat tulad ng ‘Milk and Honey’ ni Rupi Kaur—simple, direktang linya na puwedeng magtulak ng emosyon agad. Sa totoo lang, mas gusto kong makinig sa mga batang nagsusulat ng ganitong klaseng tula dahil tunay ang dating—walang try-hard, at nakakakilala ka sa kanila sa bawat taludtod.