The Best Thing That Happened To Me Novels & Stories

"Hanggang kelan? Natatakot ako na baka bukas pag gising ko wala kana. Ilayo kana nila sakin, please don't." "Sa lahat ng masamang nangyayari satin. Ikaw parin yung pinakamagandang regalong natanggap ko." Umiiyak na sambit ko. "Kahit ang gago ng ginawa ko sayo dati. Sinuklian mo parin yung pagmamahal ko. Fuck, that was the most beautiful thing happened to me."

I said. "Yes he is, he's the best thing that happened in my life, because of him natuto akong maging independent." sinabi nito, minabuti ko nang magpaalam dito dahil pakiramdam ko ay hindi ko na kakayanin itago ang nararamdaman ko.

sambit niya at walang anu-anong niyakap ako ng mahigpit at saka hinalikan ako sa noo. Goshhh! Nagiging okay na ang lahat. Maraming-maraming salamat talaga. The best day of my life!!! Thank you God!!!

Kasabay nang pagkalas ko sa yakap niya ay ang pagbalot sa akin ng hangin. It felt warm. It’s like the breeze is hugging me. They’re hugging us. Nagpalipas pa kami ng oras hanggang sa mapagdesisyunan na naming umuwi. Habang patungo sa sasakyan ay hindi ko maiwasang isipin ang nangyari noon. Kasabay ng nangyari sa araw nang aksidente. The special day that turn out to be the worst day of my life.

Sabi ko at nagpaalam sa kanila habang sinusuot ko ang aking helmet, pagkatapos ay pinaandar na ang motorbike ko. "Sige, good luck!" Sigaw nila at nagpaalam na sa akin. Isa ito sa pinakamagandang araw ng buhay ko na lagi kong alalahanin. Hindi ko lubos maisip na posible pala na magiging ganito kasaya ang isang tao. It’s amazing.

Wala. Ito na ang maituturing kong pinaka-worst na nangyayari sa buhay ko. Hindi dahil sa mag-isa ako, kundi alam ko na marami silang nakapalibot sa akin pero kailanman ay hindi ko sila naramdaman na nandito para sa akin.

Hindi ko hahayaan na mawala sa akin ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko. Oo, siya iyon. Ang pinakamagandang biyayang ibinigay sa akin ng Diyos. At sa bawat araw na nakikita ko siyang nakahiga sa kama ng ospital, parang unti-unti rin akong namamatay.

tanong ko. “Especially because it wasn’t planned,” sagot niya nang diretso. “The best things in my life were never planned. Meeting you wasn’t planned. Falling for you definitely wasn’t planned. And this… parang universe na mismo ang nag-push na ibigay satin yung mga bagay na hindi natin alam na kailangan pala natin.” Yumuko ako at hinalikan siya, simple pero punong-puno ng pasasalamat at pagmamahal. Pagkatapos ay bumalik ang tingin ko sa project.

Kahit gaano ko siya kamahal, hindi siya nanatili sa akin dahil hindi kami para isa't isa. What we had was wonderful dahil binigay sa akin si Mikhaela. Kahit gaano kadilim ang naging mundo ko noon, si Mikhaela ang naging liwanag ko. She is the best thing that ever happened to me. At hinding-hindi ko pinagsisihan na dumaan si Uno sa buhay ko dahil nagkaroon ng isang Mikhaela sa buhay ko ngayon.

“But believe me, the friendship we had is one of the best things that happened in my life.” I hate to say this, pero napanatag ako sa sinabi niya na ang aming pagkakaibigan ay isa sa mga pinaka maganda na nangyari sa buhay niya. Sa totoo lang, iyon lang naman ang gusto kong marinig mula sa kanya – ang sabihin na tinuring talaga niya ako na isang tunay na kaibigan.