The Dark Tower Novels & Stories

There also would be no use for the moon if there was never a night. Napangiti siya. There was still beauty in the dark. Its shadow was a reminder that even in the darkest times, light persists. It was a call to keep moving, to keep seeking because it was not all doomed and gloomed as many seem to think, rather it was a canvas for the stars and a sanctuary for those seeking solace...just like her.

Masakit, oo, pero alam kong mas nasaktan si Mama roon. Wala ako sa sarili nang lumabas ako ng hall. Nagpara ako ng taxi saka sinabi na ibaba ako sa pinakamalapit na bar. Medyo kumalma naman na ako. Natuyo na rin ang luha ko sa pisngi ko kaya hindi ko alam ang itsura ko ngayon. Tulala ako habang Sunod-sunod na sinasalinan ng Jack Daniels ang baso ko. No'ng unang beses ko itong natikman, nahilo agad ako. Pero bakit ngayon parang walang epekto?

Kung hindi sana ako tumakas ay hindi mang yayari ito, bulong ko saaking sarili bago naramdaman ang pag bagsak ng aking katawan at sunod sunod ng pag putok ng baril ang umalingawngaw sa boong paligid. "Damn it!, Phen Zaxreyn Hoqez!" Mabilis kong binuksan ang mga mata ko nang narinig ko ang malakas na sigaw ni kuya Zaqx, nang sumalubong ang matalim niyang mga tingin saakin ay mabilis niyang hinablot ang braso ko para patayoin.

Katherine Victoria Von Schmitt’s Point of View “He had a huge debt, miss. What did he do? Lulong sa droga, alak, at sugal.” Natahimik ako. Tama naman siya. Ngunit hindi ko kayang isipin na mamamatay siya, dahil sa pera—dahil sa bisyo niya. “And what? You’ll fucking pay his debt and ask me not to execute him?” he growled, but I remained silent. “That’s ridiculous! Fucking ridiculous, woman!”

sabi pa ni Levi pagkatapos ay saka nila pinagpatuloy ang paglalakad. Everything is pitch black. Halos walang makita si Luisa sa sobrang dilim ng paligid. Bukod sa maingay na tunog ng mga palaka at iba pang hayop, tanging tunog ng malakas na buhos na ulan ang kanyang naririnig. Sa halip na payong, isang windbreaker jacket na may hoodie ang kanyang suot. “Malayo pa ba? Natatakot ako, Levi! Halos wala akong makita sa sobrang dilim,” reklamo niya.

Tumango kaming dalawa ni Narnia sa mga ito saka tuloyang lumabas sa library room na iyon. Our place is located in a big area of the Northern Boreal forest. Sinakop ng Grayson Empire ang buong kagubatan at ang nangangalaga niyon ay ang ama kong hari. He is the king of the empire, and our mother is the queen. They are both the strongest werewolves packs living in our forest. Walang kapantay ang lakas ng dalawa kapag ipinagsama. But the prophecy says, their firstborn child will be the most powerful, at ako 'yon. Tinataglay ko ang pinaghalong lakas ng aking mga magulang. That's why my parents expect na ako ang kokoronahan na magiging Hari ng buong kagubatan sa hinaharap. "Oh, look, who's here...

Dapat lang nila akong katakutan dahil kahit sino sa kanila na gumawa ng bagay na hindi ko magustuhan, hindi ko sila sasantuhin. Nang makapasok ako sa malaking bahay na iyon, lumingon ako sa paligid at may ilang mga bampira doon at mayroon ding mga lobo na tuluyan nang umanib kay Volter. In some way, makatutulong 'yon sa plano ni Volter na gamitin ang lahi ng lobo laban sa sariling lahi nito.

Ito na yata ang isa sa pinakamemorable na pangyayari sa buhay niya na kahit lumipas man ang maraming taon, babalik-balikan niya. The darker shades of Rain are slowly fading and it's replaced by the bright illuminating light for their future ahead...

It's inside the black envelope Sir Lance gave me. Matyaga ko syang inabangan at kahit hanggang sa pag tulog nya ay gagawin ko. Dahil alam ko ang kapalit nito pag pumalpak ako. Pagsapit ng alas dyes ng gabi. Tahimik na ang buong village, may mangilan ngilan na bukas pa rin ang ilaw ngunit ito ay malayo kung saan ang bahay ng senador. Saktong 12:00 AM, Maingat akong umakyat sa bakod kung saan nakapwesto ang cctv at sa likod nito ako dumaan kasabay ng pagkasira ko rito.

Nahagip ng mata niya ang nag-iisa niyang Doraemon stuffed toy na medyo kumupas na ang kulay dahil sa kalumaan nito. Kinuha niya ito at hinawakan, matagal tagal na rin simula ng mahawakan at makita niya ito dahil mas pinili niyang itago ito sa sulok ng lalagyan niya ng mga damit. That Doraemon stuffed toy has a memory of a happy memories but also has a bad memories kaya niya itinago. Ibinalik na niya ulit ito sa dating lalagyan saka isinarado ang lalagyan niya ng damit.