The Ghost Station Novels & Stories

Ikaw kaya ang may kasalanan kung bakit ako nasasaktan ngayon! ​“Go fix yourself and rest. I’m going to Crestwood,” ani nito habang inaalalayan akong umupo. ​Crestwood. Sa unang tingin, aakalain mong normal na bar lang ito para sa mga elite businessmen, pero sa ilalim nito ay nagtitipon ang mga Ghost. Ghost ang tawag nila sa mga taong walang pagkakakilanlan—walang record at walang kahit anong impormasyon.

Inirapan niya lang ako at hindi nagtanong pa, pero sumunod naman ito. I chuckled. Umaattitude na naman... Balak kung pumunta sa ghost fair ngayon. Tinext na sa akin ni ate Blue kung saan matatagpuan ang Ghost fair. Ang sabi niya, gabi lang daw bukas iyon dahil halos doon nagaganap ang mga illegal na transaction.

“Don’t look out! Nariyan lamang silang nakasunod. Don’t ever think na gagahasahin kita dito. I wouldn’t risk my life for this bullshit!” Ouch. That hurts. “Owkay…” Wala sa sarili kong sabi. Doon pa lamang ay nakikita ko na ang distansyang ibinibigay niya mula sa akin. Napatingin lamang ito sa akin at agad na tumalikod nang marealize na kanina pa pala kami nagtititigan. Halos ilang minuto lamang ang lumipas nang huminto ang sasakyan sa tapat mismo ng police station.

tanong ni Fatima, napansin ang liwanag na tumagos sa madilim na kagubatan. "Nakita nila tayo," sagot ni Giovanni habang ang kanyang mga mata ay mabilis na nag-oobserba. "Maghanda sa ambush." Isang matalim na turn sa kaliwa ang ginawa ni Giovanni at tumungo sa isang abandonadong kalsada. Nang makarating sila sa isang lumang train station sa dulo ng kagubatan, tumigil ang van at mabilis nilang pinaandar ang mga rear doors.

Si Sera ay tuluyan nang bumigay, humahagulgol siya sa dibdib ni Lucas habang ang huli ay halos madurog ang baso sa kaniyang kamay dahil sa galit. ​"Cyprian! Did you get it?" sigaw ni Rocco. ​Agad na binuksan ni Cyprian ang kaniyang laptop sa ibabaw ng hapag-kainan. "I intercepted the relay. The signal is bouncing from a private server in Cagayan. But wait... he’s using a Ghost-Tech I haven't seen in years. This is not just a simple syndicate leader. This man is a Ghost." ​"I don't care if he's the devil himself," malamig na sabi ni Vane, ang kaniyang mga mata ay tila naging yelo. "No one threatens a member of our circle. Not even a father."

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

Bago pa man niya matapos ang sinasabi niya, ang mga salita ni Ghost ay naputol. Isang piraso ng angle na bakal ang biglang tumagos sa kanyang lalamunan. Si Beatrice, na ang likod ay nakayuko ng kalahati, ay nakita ang sobrang madugong eksena na hindi niya kailanman makakalimutan sa kanyang buong buhay. Ang dugo ni Ghost ay tumalsik sa kanyang katawan. “Ah!” Ang paningin ni Beatrice ay nandilim ng mahimatay siya sa gulat.

Hindi niya kayang sundin ‘yon. Hanggang sa dumating ang araw na bigla na lang siyang na-ghost. --- Walang kahit anong text. Walang tawag. Walang paliwanag. Walang paalam. At doon nabuo ang galit at sakit sa puso ni Moon. Hindi man lang siya binigyan ng kahit kaunting paliwanag. Hindi sila naging totoong mag-jowa, oo. Pero may naramdaman sila. Alam niya 'yon.