Horror Ghost Mga Nobela at Kwento

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.

His head turns left and right to look if someone is standing at his back. 'Afraid?' bulong uli niya sa taynga nito. Mas lalong hindi ito mapakali at pinagpapawisan ang noo at sentido ni Elmhurst. Fvck!! He don't believe in ghost but right now? Sa mga bulong sa taynga niya ay tumatayo ang balahibo niya sa batok.

Hindi niya kayang sundin ‘yon. Hanggang sa dumating ang araw na bigla na lang siyang na-ghost. --- Walang kahit anong text. Walang tawag. Walang paliwanag. Walang paalam. At doon nabuo ang galit at sakit sa puso ni Moon. Hindi man lang siya binigyan ng kahit kaunting paliwanag. Hindi sila naging totoong mag-jowa, oo. Pero may naramdaman sila. Alam niya 'yon.

Kinuha ko ang baril niya at tinutok sa mukha niya. “Wag! Please maawa ka.” Hindi na maitsura ang mukha nito sa dami ng dugo. Basag ang nguso. Yung ngusong nagsabing kanya si Ningning. “Please Phantom nagbibiro lang Kami. We know you. You are the Midnight Phantom. You are the Ghost, please maaw—” “You know me yet you are scared of me?” I held his head backwards letting him face me. While the tip of the gun is pointed in his head.

I rather want to have Bree than the cold Bryce. Pero sana ganoon din ang mentality ko about ghost. I am afraid of ghost as well. Ni ayaw ko sa horror movie. Napansin ko na lang na tumigil kami sa may kalakihang bahay. Awtomatikong bumukas ang gate at pumasok doon ang sasakyan ni Haze. Agad naman kaming nagsibabaan. Malaki ang bahay ni Haze. Pero wala lang ito sa laki ng mansyon nina Vander. Parang 1/8 lang ito kumpara doon.

tili ko ng bigla ulit sumulpot yung multo at halos lumabas na Ang kaluluwa ko dahil sa pesteng sound effects na nanggugulat. Maluha luha ko syang tiningnan at napalabi ng makita ko syang humahalakhak na parang aswang."l-look at your face." tumawa silang tatlo dahil sakin."gosh mom your afraid to ghost Po pala." singit din ni ulan na ikinasimangot ko. Hmp it's not that I'm afraid naman ehh...

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

Nagmadali syang umakyat sa hagdan habang pinapakinggan kung saan nang-gagaling ang ingay na iyon. A few more seconds and he saw himself standing in front of a very dark colored and old door. Ito na yata yung mga klase ng pinto na ginagamit sa mga horror movie. But still, even though he was butt-shit scared of ghosts and spooky dolls, he let himself in the room without warning. And there she was. Lissa was covered with a thick blanket. Sa side table ng dalaga ay nakatambak ang gamit na tissue na punong-puno ng sipon. Disgusting. He mentally noted.

Nakakatakot na baka may magulat at aksidenteng mahulog. Kung mapapansin ay buong hallway ng fourth floor ang ginamit sa horror booth na ‘to. Napakahaba pa naman ng hallway. Tatalikod na sa sila para bumaba ngunit nagdire-diretso lang akong pumasok sa loob. Narinig ko pa ang patawag nila sa pangalan ko nang makapasok ako sa loob. “Lordan!” napatiklop sa isang tabi ang isang babae na nakacostume na pang-zombie na sumalubong sa ‘kin nang makita niya ko.

Siguro ay guni-guni ko lamang iyon bago ako nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan, pero nakaka-dalawang hakbang pa lamang ako, ay muli akong napahinto. I felt something truly strange. Goosebumps crawled up my skin. Mabilis akong napalingon at bakas na ang takot sa mga mata ko. Muli kong inilibot ang mga mata sa paligid pero wala naman akong nakita. No ghost at all. Wala naman akong naramdaman na ganito sa ilang araw na narito kami... unlike tonight. It felt like a ghost was starting to make its move.