Ghost Train Novels & Stories

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

Ikaw kaya ang may kasalanan kung bakit ako nasasaktan ngayon! ​“Go fix yourself and rest. I’m going to Crestwood,” ani nito habang inaalalayan akong umupo. ​Crestwood. Sa unang tingin, aakalain mong normal na bar lang ito para sa mga elite businessmen, pero sa ilalim nito ay nagtitipon ang mga Ghost. Ghost ang tawag nila sa mga taong walang pagkakakilanlan—walang record at walang kahit anong impormasyon.

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

Nagmamadaling sinara ni Gailyn ang binabasa niyang libro, hinalot ang susi ng sasakyan upang puntahan ang kaibigan. “Haay naku, pambihira talaga!” Maghapon na umuulan, at kahit ng mga sandaling iyon ay tila walang planong tumigil ang malakas na pagbuhos nito. Zilpa lived in the old town area. At sa mga sandaling iyon, kakaunti na lang ang mga tao at maging ang sasakyan sa daan. Minabuti niyang dumaan upang bumili ng gamot para sa kaibigan sa nadaanang pharmacy. As she closed the umbrella and got into the car, the passenger side door was suddenly opened. Isang matangkad na pigura doon ang tahimik na naupo. Halos mag-umalpas ang puso ni Gailyn sa labis na pagkagulat. Paglingon niya dito, nakat

Huminto panandalian si Zette upang makahabol sakan’ya ang kaibigan. Sa loob ng ilang oras nilang pagtakbo at pagtakas ni isang mga kapwa nila tao ay wala na silang nakakasalubong o nakikita. Mistulan na ding ghost town ang buong paligid dahil napakatahimik na nito at parang sila na lang ang tanging buhay. Ang tren na lang ang nag-iisa nilang pag-asa upang makakita ng tao kung sakali man at upang mabuhay.

Ginawa niya ang lahat para mawala ang kanyang takot at tumahimik si Gerald bago magalang na sinabing, “…Magandang araw, sir. Isa akong kalahating tao at kalahating ghost cultivator na dumating para hiramin ang Phangrottom Talisman para iligtas ang lahat ng kaluluwa sa mundo... Namatay na ang anaconda at ang ibig sabihin lamang nito ay ang malaking pasukan ng ghost world ay bukas na…” “Hah! Nangyayari lamang ayon sa tadhana! Iyon ang dahilan kung bakit walang magbabago kahit makuha mo ang scepter! Dahil bukas na ang pasukan ng ghost world, sigurado ako na napakalaking pagbabago na ang naganap sa mundo. Makikita mo na may malaking pagbabago sa sandaling bumalik ka sa totoong mundo!" ngumisi si

Bago pa man niya matapos ang sinasabi niya, ang mga salita ni Ghost ay naputol. Isang piraso ng angle na bakal ang biglang tumagos sa kanyang lalamunan. Si Beatrice, na ang likod ay nakayuko ng kalahati, ay nakita ang sobrang madugong eksena na hindi niya kailanman makakalimutan sa kanyang buong buhay. Ang dugo ni Ghost ay tumalsik sa kanyang katawan. “Ah!” Ang paningin ni Beatrice ay nandilim ng mahimatay siya sa gulat.

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

Ngunit bago pa makapindot si Tristan, isang mahabang sipol ng bala ang dumaan sa hangin. SHING! Ang tablet sa kamay ni Tristan ay sumabog, nagkawasak-wasak sa libu-libong piraso. Isang sniper shot mula sa kabilang bahagi ng ilog. “Sino ‘yon?!” sigaw ni Don Manuel, sabay hila kay Paola para gawing kalasag. “Ang ghost,” bulong ni Kristoff, may bahid ng ngisi sa labi. Mula sa kagubatan, lumabas ang isang pigura na balot ng itim na tactical gear. Hindi ito si Julian. Hindi rin ito si Elena.

Sunod na kapit ng wire rope niya ay ang marupok na sanga kaya muntik na siyang mahulog, nakabawi lang agad dahil nakakapit siya sa isa pa pero hindi na iyon marupok. Naging sunod-sunod na ang paglipat-lipat niya ng sanga hangang sa nakalapit na siya sa mga tao ng tatay niya at nakalagpas na sila Barth, humarang ang sasakyan ni Art sa mga ito. Siya naman, bumaba at tumalon mismo sa gitna. Sunod ang ina ni Knox. "Ghost is dead!" sigaw niya sa mga ito.