Ghosts Characters Mga Nobela at Kwento

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

bigla ko na lang nasambit. "Po?" "Maybe it's Revolveir." Naglakad ako papalapit sa kanila. Kung ang revolneir man ang may gawa nito, magiging delikado ang buhay namin. If I'm not mistaken, it is a rare ghost eater without a face. May suot sila tulad ng kamatayan. Hinihigop lamang nila ang mukha ng kanilang biktima upang malipat sa kanila ang anyo at ang kapangyarihan nito.

Takot siya, hindi talaga iyon nawawala sa sistema niya pero kailangan niyang maging matapang. Namatay ang ina niya kasi walang laban ito na ang pagkakataon niya para makapaghigante. Pero kaya ba niya? Kasi kahit saan siya tumungo ngayon may nadadaan siyang pâtây na mga myembro nila. Mga tao ni Ghost, na sinasabing mga assasin pero parang wala namang binatbat pero may tiwala naman siya sa mga assasin na wala sa mansion ni Ghost, alam niyang may mga pakalat-kalat pa sa labas at alam niyang tinawag na ang mga ito ng boss nila. Mabilis siyang umakyat sa hagdan papuntang second floor, ngunit may narinig siyang dâîng at familiar sa kaniya ang boses. "Kuya?"

Ang lalaking tila walang puso sa kanya, ay may sapat na kapasidad para sa ganitong uri ng walang hanggang pagluluksa. Hindi niya mapigilan ang sakit nang maalala ang pakiramdam ng kanyang yakap, ang init ng kanyang hininga sa kanyang leeg, ang desperadong tono ng kanyang boses habang tinatawag siya ng ibang pangalan. Siya ay isang kapalit lamang. Isang ghost ng isang babae na hindi na niya maabot.

Kagaad niyang naramdaman na mas tumaas ang kaniyang tiwala sa sarili. ‘Ghost token?’ Naging magalang ang mga sundalo nang makita nila ang token. Alam ng lahat sa Ghost World na ginawang sugo ng King of the Dead si Chester. Kahit na umalis na siya sa posisyong iyon ay nanatili silang matalik na magkaibigan ng King of the Dead, kaya naman hindi nagtangka ang mga sundalo na saktan ang lalaki.

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

his husky voice bounced on the four corners of the room. "Nasa'an ka?" he again asked. Mabilis niyang isinara ang bintana na siyang nagsisilbing sikretong tulay sa pagitan ng Mundo ng tao at mundo ng kamatayan. Ngunit hindi pa rin siya nagpakampante, malakas ang black aura na umiikot sa kabuuan nang kwarto. He walked towards the dining, on comfort room, and lastly the lady's room. And there he saw a Ghoul sipping Felicity's soul. A white fog-like is coming out of Felicity's mouth through the Ghoul's body.

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

mabilis kong tanong. Nagtagal ang katahimikan bago siya sumagot. “Alastor.” Nanlaki ang mga mata ko. Impossible. “No one knows who Alastor is,” bulong ko. “He’s a ghost.” “And yet, I’ve been tracking him for years.”

“When I thought I was going to be alone tonight, kahit sinubukan kong i-distract ang sarili ko sa panonood ng N*****x, kung anu-ano na ang naiisip ko from serial killer sneaking in somehow in the middle of the night to a ghost haunting whoever rents this house. You don’t know how relieved I am that you’re here.” Nakikinig siya habang fascinated na pinanonood ang expressions na nagdaraan sa maganda nitong mukha. “I know. I guess medyo ninenerbyos pa rin ako. I know I’m babbling.” I could listen to you babbling like this forever. “You don’t seem like babbling, believe me. So… before naging ghost ang serial killer, may I know if he was a man or a woman?” “A man, of course.”