Novel & Cerita The Mist Tv Series

Hindi ko kayang tumingin ng deritso sa mata ng taong sinasabihan ko ng kasinungalingan. "Where exactly tho? pinacheck ko pa ang cctv sa buong hotel pati na rin of course, sa party room kung nasaan tayo but they just told me that there's nothing to be seen. Chineck ko pa with my own eyes para sigurado because it's imposible na wala silang makita do'n kung paano ka umalis at saang ka nagpunta but I also saw nothing. Which is incredibly odd dahil ano 'yon? nag teleport ka?" kahit nag kukwento lang siya ng mga nangyari kagabi ay ramdam ko pa rin ang pinaghalong pag-aalala at pagtatakang nararamdaman niya sa mga oras na 'yon dahil sa mga nangyari. "Then here's the most upsetting part, all the of

Paminsan-minsan ay umuuwi si Sunshine para bisitahin siya sa bahay ngunit nagtataka siya dahil mag-iisang buwan na itong walang paramdam sa kan’ya. Sa sobrang pag-aalala niya ay mas minabuti niyang pumunta sa St. Luke Hospital para makita na rin si Russo. Miss na miss na niya ang lalaking mahal niya. Hindi niya na kayang magtiis pa, kahit silip o sulyap lamang sa lalaki ay sapat na sa kan’ya basta’t makita niya lamang ito.

SOLARA'S POV: Habang tahimik kaming kumakain ng almusal nang umagang iyon ay hindi ko maiwasang mapatitig sa dalawang taong kaharap ko. Si Draven na kalmado pero laging may misteryong nakatago sa mga mata nito. At si Draexis, inosente, masigla, at walang kamalay-malay sa mga panganib na bumabalot sa buhay namin.

Matagal na pinagmasdan ni Alea ang bagong tuping damit. Hindi niya mawari kung sa cabinet o sa bag n’ya ba iyon dapat ilagay. Sa paglipas ng lagpas isang buwan ay gumaling na si Mayumi. Bumalik ang sigla nito. Paminsan ay sinusumpong pa din ito ng takot ngunit hindi malala tulad nung una. “Ate, tulala ka d’yan,” saad ni Mayumi, na hindi niya namalayan pumasok na pala sa kwarto mula sa panonood ng telebisyon sa salas.

Saglit siyang tumahimik, saka tumingin kina Ariana at Phrea na naglalakad na palapit sa dalampasigan. Nang tuluyan siyang huminto sa harap namin, ngumiti siya....yung ngiting nang-iinis. “Long time no see, Misty.” Napataas ang kilay ko. “hindi kita kilala, kaya h'wag mo akong ngitian ng ganyan.” Bahagya siyang natawa. “Ganito talaga ako.” “Syukoy ka talaga,” bulong ko, pero narinig niya yata dahil mas lalo siyang ngumiti.

Kaya napagtanto ko; Hindi kaya,nakainom si Misty ng tubig na may halong gamot?At nagsisimula ng tumatalab sa katawan niya? Nakakaramdam na siya ng init? Hindi ko naiwasang mapalunok ng mapansin ko ang manipis niyang suot na pantulog.Naka-p****k short lamang siya at puting sando-kita ang pusod na malinis at ang pipis niyang tiyan.

Mabuti pa nga si Kari at Misty, tamad na tamad silang tinititigan e. Nakarinig ako ng tunog ng pagbukas ng pintuan at nakita ko si Mavie na kakaligo lang. “Oh, gising ka na pala, Ven. Patigilin mo nga ‘yang dalawa. Nakakarindi.” Aniya, bago tuluyang pumasok sa kwarto, pero bago sumara iyon ay lumapit si Misty sa kanya. Napatingin naman silang dalawa sa akin. Pero tumalikod lang ako sa kanila at dumiretso sa kwarto ko para kumuha ng damit na ipangbibihis para sa trabaho.

Ellen Nag patuloy pa rin ako sa panonood ng cctv na send sa akin ni Kylie. Maya lang ay nilagyan muli nito ng alak ang baso ni Kylie at uminom na naman ang mga ito. Mukhang hindi pa yata tumatalab ang nainum ni Kylie kaya ayos pa sila sa pag iinum nitong si Andrea. Maya lang ay bigla na lang naka sapo na sa kanyang ulo itong si Kylie at bigla na lang tumayo si Andrea at lumapit kay Kylie na ngayon nga ay parang nanghihina pa ito.

Naipikit ko ang mga mata at balak na iiwas ngunit walang dumapong palad sa pisngi ko. Awang ang mga labing minulat ko ang mga mata para lang makita si Aldo na hawak ang palapulsuhan ni Misis Lopez na namumutla. "Mr. C-astellanos," utal nitong bigkas. Aldo glanced at me before he looked at her coldly, without humor, and without mercy. "If this happens again, I will make sure your company will taste its sweetest downfall. Misis Lopez No one messes up my Mayu or else I will mess them up without mercy," pagbabanta niya na lumukob ng init sa puso ko.

sabi niya iginala ko ang mga mata ko, namangha ako sa nakita ang lawak. “Headquarters?” tanong ko at tumango siya, tinanggal ang shades saka ako sinenyasan na sumunod sa kaniya. “Marcus, this is Mist, Mist this is Marcus,” pakilala sa akin ni tita sa binatilyo doon, ngumiti siya sa akin gayundin ako nagkamayan kami. “Huwag mong landiin Marcus,” sambit bigla ni tita Aj. “Hindi naman eh,” sabi pa noong lalake saka kakamot kamot sa ulo. Nakipagkamay lang naman kasi si tita masyadong malisyosa.