Novel & Cerita The Self Is The Brain

Wala talagang balak tumigil si bruha. Nag-isip siya ng kaparaanan upang mailigtas ang sarili sa nangyayaring sitwasyon. Alam niya na kailangan niya talagang isalba ang sarili. Mabuti na lamang at parang may bombilyang kaagad na umilaw sa kaloob-looban ng left brain hemisphere niya.

Alam ko na di ko na dapat naiisip ang mga ito Pero kasi may pinag samahan parin kami ni Heron at Isa pa wala naman akong balak na itago mula sakanya ang anak namin ng habang buhay at baka sisihin lang ako ng anak ko na malapit lang pala ang ama Niya Pero bakit di ko nagawang sabihin sa kanya. Hmmmhh... Yan lang ba talaga self? Tanong bigla ng kanyang utak sa kanyang sarili bahagyan pa siyang nagulat dahil sa tanong na iyon. Natawa pa ako dahil parang sinundot bigla sa tagiliran sa sobrang gulat. Siguro kung may nakatingin sa akin ay iisiping nakainom ako dahil impossibleng baliw dahil kakatapos ko lang ulit mag take ng Neuro exam para tignan kung mentally fit parin ba kami.

isip… May pagkakataon talagang nagkakaroon ng traffic sa brain cells niya kaya hindi niya magawang makapag-isip ng matino kahit na iumpog pa niya ang ulo niya sa pader. Ngunit, hindi niya feel na masaktan ngayon. Ang gusto kasi niya ay maging guwapu-guwapo siya sa paningin ni Hannah kapag nagkaharap nila kaya kailangan din niyang ingatan ang kanyang sarili.

Bahagyang ngumiti si Sebastian at buong kumpiyansang sumagot, “Sa kaliwang cerebral hemisphere, sa likod ng frontal lobe.” Mali. Napailing si Ysa. Hindi ito ang sagot na itinuro sa kanya ni Elijah. Hindi niya napigilang mapatingin sa asawa. Nakatingin din ito sa kanya, may bahagyang ngiti sa labi, isang tinging puno ng tiwala. Parang sinasabi, you know this. Biglang muling umusbong ang pag-asa sa dibdib ni Ysa.

“Believe me, ayaw ko rin. Pero nang dahil sa paglilihi ko ay napipilitan akong lapitan ka at pakisamahan. I couldn’t even stop nor control myself, it was as if my body has a life of its own.” “Naniniwala ka talaga sa ganiyan? I think that’s just psychological, Rosenda Marie. Ilang beses kang sinabihan ng mga matatanda na baka ako ang pinaglilihian mo kaya ka umaasta ng ganiyan? May ilan na ba? Itinatak nila sa isip mo na ganoon nga ang nangyayari, therefore, part of your brain convinced you that it was the case. And then, this part of your brain controls several functions of your body, thus, these actions.” Huminga ito ng malalim at sumandal sa upuan. “Just go back to your old self, okay? Ma

Kahit anong pilit ko, ayaw talaga maalis sa utak ko ang mukha ng halimaw na 'yun. Ito ang ayaw ko sa sarili ko. Sandali lang na bisitahin nya ang utak ko, ayaw nang umalis. Ang malala pa doon, napapatanong ako sa sarili kung kamusta na sya. Kung naiisip pa rin ba nya ako, o 'di kaya ay inalam man lang ba nya kung anong lagay ko. I shook my head. Enough. *** Tumigil ang sasakyan sa harap ng bakeshop. Muli akong bumuntong hininga bago lumabas ng kotse. Halos nakumbinsi ko na ang sarili na iwaksi ang naiisip. Almost.

Si Cold ang kumuha non at nakangisi nito akong tinignan. “The brain of the man you are thinking while doing this will literally scattered,” usal niya sabay bigay sa akin ng papel. Nang makita ko naman iyon ay napatawa ako dahil si Gio lang naman ang naiisip kong gagawan ko ng ganito– puro headshot at walang mintis!

Hindi niya alam kung saan pupunta o paano makakontrol ang sarili. At doon, sa isang saglit, nakita niya ang paparating na sasakyan—hindi niya na ito na-reactan. Ang utak niya ay nag-freeze. Ang katawan niya ay parang hindi makagalaw. At sa susunod na segundo, naramdaman niya ang impact—ang biglaang pagsalpok sa kanya, ang sakit na dumaan sa katawan, ang putok ng adrenaline sa bawat galaw.

Kahit ilang pilit mo sa sarili mong wag isipin ang problema, talagang napakahirap pigilan ng utak na huwag 'yun isipin kaya I end up na umiyak na lang. Our mind controls our body, kahit ayaw mong gawin, ginagawa mo pa din. Kahit ayaw mong sabihin, sinasabi mo pa rin at minsan sa pagpipigil ng iyong iniisip, puso ang naaapektuhan.

Iniwan ko na siya doon at ako naman ay pumunta na sa kompanya. Bakit ganon? Sobrang taliwas ang sinasabi ng puso ko sa inuutos ng utak ko. Kaya nga ginawa ng Diyos na mas mataas ang utak kesa sa puso para ito ang dominating. Pero minsan din dahil sa desisyon natin na ginagawa ng utak it will lead us to loneliness. Dapat maging pantay sa paggamit. Heart and brain must be equal in all aspects.