The Self Is The Brain นิยาย & เรื่องราว

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Naguguluhang tanong pa ni Lucas samantalang si Luther ay tahimik na nag-iisip. " Katulad nang sinabi ko sayo noon sa tawag, matindi ang naging pagbangga sa kanya na nagresulta ng brain injury. " Sagot ng doctor," ipapaliwanag ko; when you bumped your head and body, it rattles your brain around in your skull damaging delicate tissues. Damaging some parts of the brain can cause problems in connectivity regions called diaschisis that has been linked into imbalance in brain chemistry, Specifically in the neurotransmitter acetylcholine which helps regulate signaling in the brain and plays an important role in attention and motivation"

Nagmukha tuloy akong parang asawa na hinihintay ang pag-uwi ni Azzurro. Wait! Did I just think something like that?! "Ugh! What the hell is wrong with your brain, Agathe? Walang ganun! Tumigil ka na nga sa mga iniisip mo!" Sermon ko sa sarili, halos pabulong kahit ako lang mag-isa sa bahay. Kahit di ko tingnan ang sarili ay siguradong namumula na parang kamatis na ang mukha ko dahil lang sa mga lumalabas sa utak ko.

Kahit anong pilit ko, ayaw talaga maalis sa utak ko ang mukha ng halimaw na 'yun. Ito ang ayaw ko sa sarili ko. Sandali lang na bisitahin nya ang utak ko, ayaw nang umalis. Ang malala pa doon, napapatanong ako sa sarili kung kamusta na sya. Kung naiisip pa rin ba nya ako, o 'di kaya ay inalam man lang ba nya kung anong lagay ko. I shook my head. Enough. *** Tumigil ang sasakyan sa harap ng bakeshop. Muli akong bumuntong hininga bago lumabas ng kotse. Halos nakumbinsi ko na ang sarili na iwaksi ang naiisip. Almost.

sabay awkward kong tawa. Nakakahiya talaga sobra. Mas na una pa kasi nag react ang malibog kong hormones kaysa sa brain cells ko at pinaandar niya ang kotse. Agad naman kaming umalis, habang nasa daan kami nakakabingi ang tahimik. Eh, wala naman akong ibang masabi. Hindi pa naman kami magkilala. “Kaya nga chance mo na!' Pinagalitan ako ng sarili kong utak.

May mga gabing nakatitig lang ako sa bintana ng room ko, nakikita ang snow na dahan-dahang bumabagsak sa labas. Tahimik. Malamig. At ako naiinip, nalilito, at minsan galit sa sarili ko. “Bakit hindi ko maalala?” tanong ko sa isang session, halos pumutok ang emosyon ko. Huminto si Dr. Elise sa pag-check ng records niya. Tumingin siya sa akin nang diretso. “Because your brain is protecting you,” mahinahon niyang sabi. “But it cannot stay hidden forever.”