Ngalan Ng Tao Novels & Stories

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

Nasa malayong tagiliran iyon ng kamang kanyang kinauupuan, na tila balkonahe ang lalabasan. Makapal ang kulay lavender na kurtinang pananggalang sa sinag ng araw, o ng ano mang liwanag ang nakahawi ng mga sandaling iyon, na tila ba sinadyang pasinagan siya ng mainit na sinag ng araw upang magising. Nilapitan niya ang salaming pintuan, habang nag-iisip ng paraan kung paano makakatakas. Sinubukang buksan.

at tumango ako. Mababasa ko ba talaga ito nang malakas?

naka ngiting pakilala nito sa sarili. "Ah, Eh, oo Angela nga ang pangalan ko. Paano mo nalaman?" hindi naiwasan na mag taka sya kung bakit kilala na sya nito. Saglit naman itong natigilan. "Ha? Ah eh... nasabi kasi dyan sa kabila ang pangalan mo." hindi malaman na sabi nito. Bigla syang naka ramdam ng pag ka ilang at kaba. Wala kasing kapit bahay na nilabasan pa sya o kahit naka usap para malaman lang kung ano ba talaga ang pangalan nya. Naka ramdam sya ng kaba. At sa paraan ng pag tingin nito na may hindi nya mawari kung nai- inggit ito o naga- galit.

Ganon din ang taohan na agad ding umalis pagkatapos makapag-paalam sa kan'ya. Dumiretso s'ya sa taas at pagkapasok n'ya sa kan'yang bahay ay ang amoy agad ni Nalie ang bumungad sa kan'ya. Napapikit pa s'ya habang sinasamyo ang amoy ng dalaga na naiwan sa bahay n'ya.

tudyo n'yang gano'n sa 'kin. “Ay, bakit naman po ako malulungkot kung hindi iyon magpupunta rito? Ang Tiyang Alona, ini-issue po ako,” “Hindi ba kayo?” mahinang tumawa. “Po?” maagap kong sagot. Sandali ito ngumiti pagkatapos sinamaan nito ako ng tingin kaya napamulagat ako.

IKATLONG TAUHAN “Selene” NILINGON ito ng ginang. Mula sa kanyang anggulo, hindi niya man kita ang buong mukha nito, kanyang nasasalamin ang namumula nitong mga mata nang dahil sa mala-salaming bintana sa gilid. Nanlilisik. Nananakot. “Ikaw, Lazarus, ano ang problema mo?” Mahinahon man ang pagkakasabi, mamumuslak ang diin sa bawat pantig na siyang ibinigkas nito.

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

' nagtataka nyang tinignan ito. "Nǐ bù zhīdào wǒ cóng nàgè dìfāng táo chūlái yǒu duō nàn!" ( you dont know how difficult for me to scape from that place!) at tuluyan ng bumagsak ang mga luha nito, so tumakas lang sya, he feels sorry, hindi nya alam kung anong pinagdadaanan ng babaeng ito, but his mind is telling him to help her

Scarlet ang pangalan na malabong pamilyar. Natigilan siya saglit habang nag-iisip ng malalim. Ilang sandali pa, napabulalas siya, "Naalala ko na! Dati may driver sa lumang mansyon na nagngangalang Nate! Ikaw ba yan?"