The Self Is The Brain Novels & Stories

"Ano bat kinain mo kanina at natanong mo iyan sa sarili mo? Sa pagkakaalam ko, di mo hilig ang magtanong sa sarili. Tsaka, isa pa...may utak bang peke?" "Of course meron! Itong akin..." sagot ko. Di ko na ipagkakaila na peke itong brain ko. Kasi bakit? Yung akala mo naprocess na ng brain mo ang mga bagay na menemorize mo, iyun din pala ay wala. Hayy sadya nga talagang maraming naloko sa maling akala.

“Sa tingin ko may tama ang utak ko mula sa pagkakahulog. Baka nagha-hallucinate na ako…” Sa tabi niya, si Zane ay nakatayo na parang inosenteng bata. “Hindi naman ako nahulog,” sabi niya na kunwari’y seryoso ang mukha, “pero parang feeling ko may damage din ang brain ko?”

Erase,erase,erase brain bakit tinubuan ka ng kahalayan bruha ka. “Hey what happened to you doc? Masama ba pakiramdam mo? May masakit ba sa'yo?" Nauuhaw ako hmmm I mean inom lang ako ng tubig saglit. Letson de letse bakit nag-iiba ang pakiramdam ko sa bawat hawak ni Andy. Tigang lang self bakit naging assuming kana yata ngayon,“anas ng malandutay kong utak errr.”

Isinubsob ko kaagad ang aking sarili sa aking mga trabaho, ngunit pilit ko mang iwinawaglit sa isip ko ang lahat, pero ’yong utak ko ay tumatakbo pa rin sa nasaksihan ko sa pagitan nina Dave at Lizzy. Siguro tapos nang mag-sex ang mga iyon? God, I am so stupid! Sana pala ay nakinig na lang ako kay Lott. Ugh, kakainis, nakakainis ka talaga, self. Napakatigas kasi ng ulo mo. Sinabihan ka nang huwag munang tumuloy, pero ayon tumuloy ka pa rin! Ugh! “Brianna . . .”

Parang may version ng sarili ko na nakatago sa likod ng salamin—pero hindi ko na siya maabot. Pinikit ko ang mata ko. Sinubukan kong bumalik. Sa kahit anong memory. Bata ako. Independent ako. Nagdedesisyon mag-isa. Lumalaban mag-isa. Pero habang hinahabol ko ‘yon… isang pangalan ang palaging sumisingit. Torren. Hindi bilang tao. Kundi parang reflex. Parang instinct. Parang naging automatic na ang existence niya sa utak ko kahit hindi ko sinasadya.

sagot ng doktor, “was the most painful of all.” Tumagilid ito sa upuan, naglagay ng espasyo ng katahimikan para matanggap niya ang mga impormasyon bago muling nagsalita. “Mr. Valderama, the human brain is selective in what it preserves and what it discards. Kung naaalala niya lahat maliban sa gabing iyon, then that means that particular memory carried the deepest wound. Hindi lahat ng trauma ay nakikita sa pisikal na sugat, Mr. Valderama. Ang sa asawa mo, sa pagkakataong ito ay emosyonal. Minsan, ang utak ay mas marunong magtago kaysa umamin. At kung minsan, iyon ang tanging paraan niya para mamuhay nang matiwasay.”

But here I am right now. "Hmm, I'm afraid that she'll not going to agree with our suggestion, madam. " "The brain is the body organ composed of nerve cells and supportive tissues like glial cells and meninges, there are three major parts, they control your activity like breathing, activity like moving muscles to walk and your senses like sight and our memory, emotions, thinking and personality." he said. Hindi ko narinig ang sagot nilang dalawa at tila hinihintay nila itong ipagpatuloy ang sinasabi.

"Ngayon naman could someone tell me what is this part of the brain?" Nagtanong ulit si Sir, may pinakita siyang maliit na part sa brain. Kung kanina halos marami ang nagtataas ng kamay, ngayon ako na lang ata. Naghanap pa si Sir ng tatawagin pwera sakin pero wala talaga. "Yes Ms. Athenson?" "Sir that is the Hypothalamus" Saktong pag upo ko. Nagtanong ulit si Sir.

As much as possible, ayokong makasakit ng damdamin ng kapwa ko basta't kaya ko pang magtimpi. "Walang hiya kang babae ka! Sinasabi mo bang nasa talampakan ko ang utak ko?" biglang nanlisik ang mga matang singhal niya sa akin. Umikot ang aking mga mata nang marinig ko ang sinabi niya. Mukha lang niya ang sinabi kong nasa talampakan niya heto at utak na agad ang kanyang iniisip. Sabagay, ang mukha at utak ay pnakakabit sa iisang bahagi ng katawan ng tao. Ang ulo. Kaya kung nasa talampakan niya ang mukha niya ay malamang nasa talampakan din niya ang utak niya. May point naman pala kung bakit siya nagalit. Pero waka akong pakialam. Bahala siyang mag-isip ng kung ano-ano.

Kahit na naintindihan ni Nanako ang ibig sabihin ni Master Jeevika, hindi niya alam kung ano ba talaga ang tunay na selfless state. Pakiramdam niya, likas na palaging subjective ang pag-iisip ng tao. Sa anumang oras at sitwasyon, laging mula sa sariling pananaw iniisip ang isang bagay. Paano nga ba niya tuluyang matatanggal ang sariling kamalayan niya mula sa kanyang divine sense? Kaya nagtanong siya, "Paano makakamit isang selfless state?"