Novel & Cerita The Thorn Birds

Pagkatapos ay inilagay ni Thorn ang dalawang malaking pakete sa kamay ng dalaga. Ang mga poste ng pavilion at ang mga bench na nakakabit dito ang naging katuwang nila sa gabing iyon. Niyakap siya ni Thorn mula sa likuran habang ang manipis at matalim nitong mga labi ay nakadiin sa kanyang tenga, pilit na ipinapa-recite sa kanya ang tulang "Mountain Journey" mula sa kanyang memorya.

“Kayo talaga, Mang Ador. Napaka palabiro.” “Ay ang gwapo naman ho niyan para maging kasamahan namin. Lugi na naman kami sa mga binibini sa loob,” singit na biro ng isang hardinero. May umakbay ritong binata. “Sinabi mo pa…si Noel pa nga lang eh.” Napatiim ako ng mabanggit ang ngalan niya. “Si Lindon nga po pala, kaibigan ni Mildred.” Pag-iiba ko ng usapan.

At sa gitna ng maririkit na chandelier at maringal na bulwagan ng Thorne mansion, nagsimula ang proseso ng pagguho—hindi lang ng isang kasal, kundi ng isang pagmamahalan na minsan ay buong-buo nilang pinanindigan. Ang bulwagan ng mga Thorne ay napuno ng katahimikan habang hinihintay ang resulta ng DNA test. Walang gustong magsalita, tanging mabibigat na hinga lamang ang naririnig. Sa gilid ng mahahabang mesa, nakaupo si Cressida, malamig ang mga palad, mahigpit na nakahawak sa kamay ng ina. Sa kabila naman, nakayuko si Arcturus, para bang may dinadalang bundok na hindi na niya kayang buhatin.

“Mas maayos na ba pakiramdam mo?” Tahimik lang si Thorne habang nakatitig sa kanya. Unti-unti, naging seryoso ang tingin niya. Alam na niya na totoo ang kakayahan ng babae. Hindi siya mukhang babae na galing sa mental facility. Hindi rin siya mukhang ordinaryong babae. “Those needles of yours... strong enough to calm beasts and heal. Can they kill, too?” When Thorne finally spoke, his voice was low, edged with quiet threat.

“Sa ilalim ng buwan, ang bituin ay ginto... Ang pusong nagmamahal, hindi susuko...” Ang bawat nota ng oyayi ay nagbubukas ng isang bagong layer ng security sa space station. Ang mga "Thorn Guardians" na kanina ay sumusugod ay biglang napahinto. Ang kanilang mga mechanical na mata ay naging puti, tila nagkaroon ng sariling malay dahil sa damdamin ng kanta.

Parang isa syang fully furnished house na puno ng armas at iba't ibang gadgets. "The five of us lived here together after you left. Nag-quit ang karamihan at nagpaka-layo layo sa takot na gumanti ang kalaban. Lalo na si Thorn. Alam mong gaganti at gaganti yun." Spike explained before throwing a canned beer towards my direction. Thorn is my greatest enemy. Leader of 17th Throne Gang. He can't still accept that his right hand man was a weakling that he ended up losing his life in my hand.

Ang Lihim ng Basurahan at ang Taktika ng Ahas Ang hangin sa abandonadong subway station ay siksik sa amoy ng kalawang, amag, at papalapit na kamatayan. Ang tunog ng mga organisadong yabag mula sa magkabilang dulo ng tunnel ay parang martilyo na pumupukpok sa huling pako ng kanilang kabaong. Sa itaas, ang mahinang ugong ng mga drone ay isang paalala na wala silang matatakbuhan. Sila ay nasa gitna ng isang perpektong bitag na inihanda ni Commander Thorne.

creatures resembling thorny shrubs, capable of launching their spines like arrows. “Get ready!” Tiera shouted. “The Thorn Stalkers are dangerous from a distance. Iron Fang, take the front! Karma, Mirai, guard the flanks!” Iron Fang charged, her claws slicing through the flying spines. Her speed was breathtaking, her movements those of a predatory wolf unfazed by danger. “Karma, to the left!” she called, and I followed, smashing a Thorn Stalker with my shield and stabbing its core with my sword. “You’re incredible, Iron Fang!” I said, unable to resist praising her again. “With you around, we’re unstoppable!”