Thorns Flowers Novels & Stories

parang biglang kumulo ang dugo ko, dahil sa boses na narinig ko. Tinignan ko kung saan nanggaling ang boses. Si Noel ay papunta sa direksyon ko, nakasuot ng simpleng puting damit, kayumanggi na pang ibaba, at ang sumbrerong rattan na bagay sa kan’ya. Nagtagal ang tingin ko sa damit niya at hindi ko mapigilang mapangiwi. Hindi talaga siya hardinero. Hapit na hapit kasi ang tela ng damit niya sa kan’yang katawan, halos mapunit na dahil sa laki ng dibdib at braso niya. Teka…

Tumango na lang siya at pumasok. Maganda talaga ang garden ni Mrs. Thompson. Napakaraming bulaklak ang namumukadkad doon. May mga daisy, rose, orchids at iba pang naggagandahang mga halaman. Makikita rin dito ang mga nagliliparang mga paruparo na malayang nakikipaglaro sa hangin. Kaya hindi siya nagtatakang magtayo ito ng flowershop dahil sa hilig nito sa mga bulaklak. Narating niya ang sala at hinanap ang mga tao roon.

seryosong wika ni Triana. Tumango naman si Devance at sabay-sabay silang bumalik sa reception hall. Iniwan nila ang kambal sa mga kapatid at muli silang lumabas ng asawa. Tinungo nila ang veranda kung saan kita ang malawak na garden na natataniman ng purple-flowered thistle rose. The warm bluish lighting added magic to the Scotland’s national flower planted there. Devance immediately held a cigarette, but he paused when he was about to light it up. Muli nitong ibinalik sa kaha ang sigarilyo at itinago sa bulsa ng coat nito.

Itinuro niya ito at nagtanong, "Miss, anong klase bulaklak ito?" Hindi siya eksperto sa bulaklak, pero ang mga iyon ay parang sumasalamin kay Jessica—malinis at dalisay, ngunit may bahagyang talim. Tumingala ang tindera at sumagot, sinusubukang kumbinsihin siyang bumili, "Sir, ito po ay bellflower. Ang ibig sabihin nito ay dalisay at inosenteng pag-ibig, pati na rin ang katapatan sa pagmamahal. Bagay na bagay itong ibigay sa mga minamahal. Pwede nyo pong bigyan ang girlfriend nyo ng ganito. May tawag din dito na 'thornless rose,' na sumisimbolo sa hindi nagbabagong pagmamahal para sa iisang tao."

Pagpasok pa lamang ng sasakyan sa napakalawak na gate ng Thorne Mansion, hindi ko na napigilang mapangiti. Unti-unting bumukas ang dalawang higanteng wrought-iron gates na may nakaukit na gintong insignia ng pamilya Thorne. Ang mahabang driveway ay napapalibutan ng matatayog na palm trees at mga imported na cherry blossom na sinadyang itanim ni Alaric dahil minsan kong nabanggit na gusto kong makakita ng mga ito.

She only saw Thorn’s eyes grow colder and colder, and his whole body was filled with a terrifying aura of violence, as if he was about to explode in anger at any moment. Seeing him like this, hindi niya maiwasang makaramdam ng kaba. Ang kamay niyang na sa kanyang kandungan ay wala sa sariling napahawak sa suot niyang trousers. Bahagya ring pinagpapawisan ang kanyang mga palad. Anong nangyayari? Thorn chuckled coldly, a cigarette dangling from his lips. He held the cigarette between his long, slender fingers, parted his thin lips slightly, and exhaled a puff of smoke. His deep voice was slightly hoarse from the smoke.

"May mga lalaking ayaw na lapitan ka dahil mapanganib ang mga tinik mo. They think that you're a curse dahil hindi ka nila kinilala. I picked these thorn roses for you dahil hindi tulad ng iba, handa akong masugatan at masaktan para makita at malapitan ka. Thorn roses symbolize sacrifice. You experienced suffering because of love." "Shaun!" saway ko dahil maraming nakakarinig. He just shook his head. "Do you know that the thorns on roses are there to protect the flower? Just like you, Cosette, you're precious but you've become cautious because of your pain." Napaawang ako ng labi nang marahan akong niyakap muli ni Lewis Shaun. "At handa akong masaktan para mayakap at mahawakan ka lamang. Cos

Naging malungkot ito. "Nakita mo na? She doesn't even know you." There is this smug look on Stem's face. Thorn look at him darkly, like a lion ready to eat his enemy. Uh uh this can't be good. "Shut. Up." Thorn's voice is as cold as ice. I know this one, once he is acting like this it's either he's jealous or angry. Maybe the latter?

NAPANGANGA na lang si Adelyn nang makarating sila sa greenhouse ni Don Juan. Napakaaliwalas doon at magaganda ang mga tanim nitong bulaklak. Some of the flowers were in full bloom. Nilapitan niya ang aisle ng mga pulang rosas at inamoy-amoy iyon. Ilang sandali pa at katabi na niya ang matanda na may dalang gunting. Ginupit nito ang isang stem at iniabot sa kanya ang roses. Sa sobrang excitement ni Adelyn nakalimutan na niya ang tungkol sa mga tinik noon at natusok siya.

At sa gitna ng maririkit na chandelier at maringal na bulwagan ng Thorne mansion, nagsimula ang proseso ng pagguho—hindi lang ng isang kasal, kundi ng isang pagmamahalan na minsan ay buong-buo nilang pinanindigan. Ang bulwagan ng mga Thorne ay napuno ng katahimikan habang hinihintay ang resulta ng DNA test. Walang gustong magsalita, tanging mabibigat na hinga lamang ang naririnig. Sa gilid ng mahahabang mesa, nakaupo si Cressida, malamig ang mga palad, mahigpit na nakahawak sa kamay ng ina. Sa kabila naman, nakayuko si Arcturus, para bang may dinadalang bundok na hindi na niya kayang buhatin.