The Veil Mga Nobela at Kwento

Naglalaro sina Eli at Levi ng kasal kasalan ng isang prinsipe at isang prinsesa. Kumuha si Levi ng isang piraso ng tela, na hindi niya alam kung saan nito nakuha, at inilagay iyon sa ulo, na nagsilbing veil. Ginaya ni Eli ang napapanood nito sa TV, at iniangat ang puting belo na nasa ulo ni Levi. Nakita ito ni Maureen, at piigilan niya ang matawa, "anong nilalaro niyong dalawa?"

Mula sa mala-underground na pasilyo ay binaybay ng kanilang mga paa ang kailaliman ng batuhang iyon. Madilim roon ngunit habang tumatagal ay may natatanaw na rin silang liwanag sa dulo ng daanang iyon. Walang puwang ang takot at pag-atras sa puso ng mag-asawa. Ang mahalaga sa kanila ngayon ay ang mailigtas ang buhay ng kanilang ina na ngayon ay nanganganib sa mga kamay ni Mr. Thurn. Kilala nila ang taong iyon na walang sinasantong kahit na sino. Kaya nitong pumatay ng kahit na sino sa isang iglap lang. “Welcome to hell, Agents!”

Inalalayan niya ako sa paglalakad at ang nakakatawa pa hawak nito ang veil kong pagkahaba haba na nakadugtong sa laylayan ng trahedeboda ko. Nang makalabas kami ng simbahan nag hihintay na ang wedding car na gagamitin namin patungong venue. Inalalayan niya akong muli sa pag sakay at yamot na yamot ang itsura ng mukha, dahil sa haba ng veil ko na hawak niya kanina pa. "Bakit naka simangot ka??" tanong ko. "Wala, sino ba kasing nagpa uso na gumawa ng ganitong veil na pagkahaba haba." reklamo nito. Kaya pinisil ko ang tungki ng ilong niya.

“Okay, I will try to maintain my figure, para walang maging problema.” Nagpaka-pormal ang designer. Umismid ang assistant. “By the way,” wika ni Ella, “nasaan ang belo? Gusto kong makita at maisukat.” Ang sabi pa. Inis, walang imik na inilabas ng assistant ang wedding veil. Nakangiting kinuha iyon ni Ella. Pinagmasdan.

Isang babaeng may magandang hubog ng katawan ang makikitang nakaupo sa hall ng manor sa mga sandaling ito. Sa unang tingin ay nagmukha na itong 30 years old. Nabalot ang payat niyang katawan ng isang marangyang gown at veil. Bahagyang makikita ang maganda niyang mukha mula sa veil na iyon na naglabas ng isang malungkot na aura. Nagmukha rin itong divine at hindi mapapantayan na para bang isang diyos na bumaba mula sa itaas.

For us. I set the folder down and stared out the glass wall, the city crawling beneath my feet like an ant colony pretending to be organized. Even from this high up, nothing ever really felt in control—not when it came to her. The intercom buzzed. “Sir, Mrs. Vale is outside. She says you asked for her?” I had, an hour ago. And I needed to act like it wasn’t because I just wanted to see her. “Let her in.” The door opened, and there she was. Blazer over a cream blouse, hair pinned up, lipstick subtle but firm. She looked every bit the executive wife—controlled, poised, unreadable.