Travel Alone Quotes Novels & Stories

" We sat, and I shook my head, humiliating Auntie. "Come on, Auntie, I'm fine." And then go on vacation and do anything you want; you haven't been alone since Navi was a youngster, and you deserve a break. It's lovely to wake up in Paris or Italy and enjoy a cup of coffee. Tita gazed at the stage as I continued, "Navi said you like to stay abroad."

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

"Wala naman akong kakilalang taga-probinsiya." "You can try to travel alone, at least." Sunod-sunod na iling ang pinakawalan ko. "Hindi ako pwedeng mag-travel nang mag-isa sa mga lugar na hindi ako pamilyar." "Why?" "Just." "Because?" "No reason." "You're bad at direction, aren't you?" nang-aasar pa niyang sabi. Napalunok naman ako. "H-Hindi, ah! Ano lang... Nahihirapan lang akong tandaan ang mga lugar na nadadaanan ko."

Alam niyang sobra itong nasiyahan sa kanyang kayabangan. Kaya kong panindigan ang sinabi ko, inis niyang sabi sa kanyang sarili. “Baka kapag nag-travel tayo sa moon, hindi na tayo makabalik.” Natatawa nitong sabi. Bigla tuloy siyang natigilan.”Hindi ba safe ang mag-travel doon?” “Mag around the world na lang tayo.” “Payag ka na?” naniniguradong tanong niya.

narinig ko ang pagbuntong hininga niya. Sometimes we need to travel our path by our own, kahit ayaw natin.kahit takot tayong magisa.. kailangan it's not because you want and it's needed but because the person you want to travel beside you doesn't want to walk with you..Kung hindi rin lang siya ang makakasama ko mas pipiliin ko nalang maglakbay magisa. "Don't forget to call if your arrived" I nodded.. __________________

Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala. “Kahit ang ganda ngang magpunta sa mga lugar na mapayapa, wala naman akong kasama. That’s depressing. I already felt so alone and yet I have no one when I’m in a place where my mind is running freely. I have a lot of things in mind when I go to different places and it sucks I have no one to say those things to.”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Nalilito naman siyang napatingin sa 'kin. "May sasabihin lang ako kay Daddy kaya medyo matatagalan ako. Pwede naman po na mauna na kayong umuwi sa bahay." Hindi siya nagsalita kaya hinawakan ko ang kamay niya. "I can handle myself alone naman po. I travel a lot in Italy kaya kaya ko na po umuwi mag-isa." Alam ko na hindi siya kumbinsido pero tumango pa rin ito kaya niyakap ko ang paa niya.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

Pero habang kinukwento niya ang lahat ng ito, napagtanto kong malayo ito sa katotohanan. "Third," patuloy niya, "you barely have time for yourself. You’re constantly traveling from one city to another. One day you’re in Milan, the next day you’re in Paris, and then New York. It sounds exciting, but it’s exhausting. You barely get to see your family, and sometimes, you don’t even know where home is anymore." Napatingin si Czedric kay Ada. "Paano mo napapanatili ang sanity mo with that kind of lifestyle?"