Truth Hurts Meaning Novels & Stories

Agad s’yang umayos ng upo at pinahid ang ilang butil ng luha na naglalandas sa pisngi n’ya. "Oo naman." Tipid kong sagot at nginitian ito ng bahagya. "You're not okay, I see it in your eyes." Ang luha na kanyang pinipigilan kanina pa ay kusa ng kumawala sa kanyang mga mata. Ang sakit lang. "I broke up with him." "Why did you do that?" "Yun lang ang naisip kong paraan." "Come here, princess." He hugged me tightly kaya mas lalo pa s’yang umiyak sa dibdib nito.

"Hindi mo alam kung anong pinagdadaanan ko! Hindi mo alam kung paano ako lumalaban araw-araw para lang manatili sa lugar na 'to!" Ngumisi siya ulit, mas malamig. "Lumaban? Or kumapit ka lang kasi ayaw mong maiwan?" Parang may tumama sa pinakamasakit na parte ko. Napaatras ako ng kaunti, nanginginig ang tuhod ko, pero pinilit kong tumayo nang maayos. "Stop it..." mahina kong sabi, pero halatang basag na. "Truth hurts, Luna," sabi niya, mahinahon ulit, pero mas mapanganib. "Kaya nga hindi mo kayang tanggapin."

Nang masigurong wala na sila at nag-iisa na lamang ako sa silid, unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Ang kanina’y pinipigilan kong luha ay umagos na ngayon. Nakatingin ako sa pinto kong saan lumabas ang mga ito. Tama nga ang sabi nila, “Truth hurts.” Ang sakit malaman ang totoo, iniisip ko na baka tulog pa ako at nananagginip lamang pero ilang beses ko ng kinurot ang aking sarili pero ganoon pa rin, gising ako at hindi panaginip ang lahat ng ito.

“Pero... it’s complicated, Noah.” Tumagilid siya ng upo at seryoso akong tinignan. “Sometimes the truth hurts less than the lies we live with. She deserves to know the truth, even if it breaks her heart.” Napayuko ako. His words hit me hard. Oo, gusto kong protektahan si Sol… pero baka nga sa pagtatago ko, mas lalo lamang masasaktan ito. Huminga ako nang malalim. “You’re right. Pero hindi ko pa rin kayang sabihin sa kanya.”

Dapat naging escape ko sana 'yung paglilinis ko, pero lalo pa tuloy akong nasasaktan sa tuwing mare-realize kong wala na talaga. We hit rock bottom. Masakit man isipin pero alam kong 'yan ang katotohanan. What's the use of refuting the truth? Will it change the fact that he's so far gone now? Patay na ang pagmamahal na minsan naming pinagsaluhan. Hahabulin ko ba? Bakit? Para saan pa kaya?

Isa sa dahilan kaya nandito siya ay para makalimutan ito. "Lintik na pag-ibig iyan! Ayoko na talagang maniwala! Oh, this life is bullsh*t!" Tinungga niya ang alak na kakasalin ko. Naningkit ang mata ko. "Sometimes, you have to endure tragedy before you ever glimpse a happy ending in that so-called love story. Your heart must be bruised, broken—driven to the edge of madness—before you can even hope to feel what happiness truly means."

Tahimik lang niyang tinanggap ang lahat ng ito; nagtataka pa nga siya kung alam kaya ni Viviane ang mga sakripisyong ginagawa ng lalaki para sa kanya. Habang napapangiti nang mapait sa inis si Isabela kay Rafael, lalo niyang tinatawanan ang sarili niya dahil sa katangahan. Sa pag-ibig, walang mayaman o mahirap—ang taong minamahal ay laging nakatatamasa ng lahat, habang ang nagmamahal ay ang laging nagpapakahirap. Ganoon na nga sina Viviane at Rafael. Hayaan na nga. Ayaw na niyang isipin pa iyon. Hindi naman mamamatay ang tao kapag nawalan ng pag-ibig.

Hurting. Healing. Living. And that meant… the real story was just beginning.

It felt like my heart is dying again. "Please try to open your ears for him too. If you fully trust me, you will let him explain his side to you. You will let him have his chance to speak about the truth. Hindi lahat ng nakikita mo ay totoo. Sometimes, truth are hidden beneath the lowest, beyond the grasp of a human's naked eye. Hear his side, kung hindi ka kuntento at sa tingin mo ay kalokohan ang rason niya, I don't have any say on that. It's yours to decide."

Marahas niya akong binaba sa folding bed na naroon at sinimulan na namang itali ang mga kamay ko. I still don't understand why I deserved to be hurt like this. I don't get the reason why all these pain turned into traumas and issues I have no idea how to resolve. I don't think I will ever have a chance to fully grasp what all these sufferings mean, because at the end of the day, I always forgive. And I continuously forgive even without their apologies. I still love them even though there are fears of the history they carved on my skin. I still care even if my trust was milk-powdered.