Truth Hurts Meaning Novels & Stories

"I have found the paradox, that if you love until it hurts, there can be no more hurt, only more love." – Mother Teresa Chapter 12 I have been running errands these days, mahirap maghanap ng trabaho. Sherlyn has been helping me pero hindi ako qualified because I didn't get to finish college. I even slap her back nang sabihin niyang, tutulong siya sa mga gastos ko, nakakhiya iyon para sa kaibigan ko kaya tinanggihan ko siya. Nagsisisi talaga ako, sana tinapos ko nalang pag aaral ko bago ako nagpakasal kay Sandro, and now what do I get? A trauma and struggles dahil sa kanya. It is still hurting me, pero ngayon ay nangingibabaw talaga ang galit ko sa kanya. I didn't give up sa paghanap ng trab

“pero...kasi this time… I’m not sure if I can ever trust him again.” Natahimik kami. Walang nagsalita. Alam kong darating ‘yung oras na kailangan ko siyang harapin. Pero hindi ngayon. Hindi pa ngayon. And I’m sorry for that Zach. I hope you understand what I’m feeling. I came from a painful relationship, my trust was broken, I was hurt by love, blinded by it, trapped in lies. Then you came, you healed me… but you also lied and hid things from me. It’s hard to trust again, my mind keeps running with all sorts of thoughts.

dagdag niya, mas mababa pero mas delikado, “stop acting like truth is some kind of freedom.” Nanikip ang dibdib ko. “Then what is it?” bulong ko. Nakatitig siya sa akin. Diretso. Madilim. “Sometimes,” sabi niya, paos ang boses, “truth is the thing that gets you killed.” Tumawa ako. Isang tunog na walang saya. “Convenient.” “Freya—” “No.” Hinila ko ang pulso ko palayo. This time, binitawan niya.

Agad s’yang umayos ng upo at pinahid ang ilang butil ng luha na naglalandas sa pisngi n’ya. "Oo naman." Tipid kong sagot at nginitian ito ng bahagya. "You're not okay, I see it in your eyes." Ang luha na kanyang pinipigilan kanina pa ay kusa ng kumawala sa kanyang mga mata. Ang sakit lang. "I broke up with him." "Why did you do that?" "Yun lang ang naisip kong paraan." "Come here, princess." He hugged me tightly kaya mas lalo pa s’yang umiyak sa dibdib nito.

"Hindi mo alam kung anong pinagdadaanan ko! Hindi mo alam kung paano ako lumalaban araw-araw para lang manatili sa lugar na 'to!" Ngumisi siya ulit, mas malamig. "Lumaban? Or kumapit ka lang kasi ayaw mong maiwan?" Parang may tumama sa pinakamasakit na parte ko. Napaatras ako ng kaunti, nanginginig ang tuhod ko, pero pinilit kong tumayo nang maayos. "Stop it..." mahina kong sabi, pero halatang basag na. "Truth hurts, Luna," sabi niya, mahinahon ulit, pero mas mapanganib. "Kaya nga hindi mo kayang tanggapin."

Nang masigurong wala na sila at nag-iisa na lamang ako sa silid, unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Ang kanina’y pinipigilan kong luha ay umagos na ngayon. Nakatingin ako sa pinto kong saan lumabas ang mga ito. Tama nga ang sabi nila, “Truth hurts.” Ang sakit malaman ang totoo, iniisip ko na baka tulog pa ako at nananagginip lamang pero ilang beses ko ng kinurot ang aking sarili pero ganoon pa rin, gising ako at hindi panaginip ang lahat ng ito.

“Pero... it’s complicated, Noah.” Tumagilid siya ng upo at seryoso akong tinignan. “Sometimes the truth hurts less than the lies we live with. She deserves to know the truth, even if it breaks her heart.” Napayuko ako. His words hit me hard. Oo, gusto kong protektahan si Sol… pero baka nga sa pagtatago ko, mas lalo lamang masasaktan ito. Huminga ako nang malalim. “You’re right. Pero hindi ko pa rin kayang sabihin sa kanya.”

Isa sa dahilan kaya nandito siya ay para makalimutan ito. "Lintik na pag-ibig iyan! Ayoko na talagang maniwala! Oh, this life is bullsh*t!" Tinungga niya ang alak na kakasalin ko. Naningkit ang mata ko. "Sometimes, you have to endure tragedy before you ever glimpse a happy ending in that so-called love story. Your heart must be bruised, broken—driven to the edge of madness—before you can even hope to feel what happiness truly means."

“Kuya ko… bakit tila malungkot ka? Mayroon bang nangyari?” Umupo ito sa kanyang tabi, inilapat ang maliliit na daliri upang punasan ang kanyang luha. Naramdaman ni Rafael ang bigat ng kalooban na tila sasabog. Akma niyang iaabot ang kanyang mga bisig upang yakapin din ang bata — ngunit sa sandaling iyon, unti-unting naglaho ang anino. Wala siyang nahawakan. Walang laman ang kanyang mga bisig, at kasabay nito ay tila nawalan din ng laman ang kanyang puso. Parang may napakahalagang bagay na nawala ngunit hindi niya matukoy kung ano. Ang ganyang uri ng kawalan at sakit ang pinakamahirap tiisin. Kaya’t sa huli, hindi na niya namalayan na naparami na pala ang kanyang nalagok na mapait na alak. Um

Marahas niya akong binaba sa folding bed na naroon at sinimulan na namang itali ang mga kamay ko. I still don't understand why I deserved to be hurt like this. I don't get the reason why all these pain turned into traumas and issues I have no idea how to resolve. I don't think I will ever have a chance to fully grasp what all these sufferings mean, because at the end of the day, I always forgive. And I continuously forgive even without their apologies. I still love them even though there are fears of the history they carved on my skin. I still care even if my trust was milk-powdered.