Tula Sa Kalikasan Mga Nobela at Kwento

Sa wakas ay makakalabas na sila sa masukal na gubat. Hindi niya napigilang mapasinghap pagkalabas nila ng kakahuyan nang bumungad sa kanila ang isang napakalawak at mababaw na sapa. Animo kumikinang ang malinis at kulay kristal na tubig na masisinagan ng panghapong araw. Napakaganda ng kapaligiran. Animo nasa isang libro sila at naroroon sa isang paraiso.

Hiningi nila ang tulong ng ating Alyansa, hindi upang ipagtanggol sila sa pamamagitan ng sandata, kundi upang tulungan silang ipaliwanag sa iba na ang pagkasira sa kalikasan ay walang hangganan — na ang bawat pagkakamali ay dadaloy sa hangin, sa tubig, at sa ulan hanggang sa maabot nito ang lahat. Nang tipunin ang lahat ng kinatawan, nagkaroon ng matinding pagtatalo. May mga nagsabing hindi na natin sakop ang mga ganitong bagay, na ang mga gawain sa malalayong lugar ay hindi na natin kayang pigilan, at na baka kapag nakialam tayo ay magkaroon tayo ng kaaway na makakasira sa ating sariling kapayapaan. May mga nagsabi rin na ang pagbabago ay natural na bahagi ng mundo, at hindi natin dapat sis

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

sabi ni Luna. "Napakaganda, ang kalikasan ay napakabait sa tao at gayundin ang kabaligtaran. Ang mga kaugalian at tradisyon na nananatili pa ring matatag ay nagpaparamdam sa atin na napakaswerte nating mabuhay sa gitna nila. Lahat ay nabubuhay nang payapa at magkatabi, nagtutulungan at nag-aalagaan. Mabuti man ang tao, kalikasan, at hayop ay nakakapamuhay nang maayos. Alam ng mga tao na ang kalikasan ang nagpapayaman at nagpapaunlad sa kanila, kaya't inaalagaan nila ito nang mabuti. Hindi makakakita si Kai ng kahit isang taong nangahas na sumira ng mga halaman nang walang pakundangan, kahit na isang hibla ng damo."

"May mga magagandang bagay sa mundo na nakakapagpalinlang sa mata, Graciela," "Tiya, ako ba? Isa ba ako sa kanila? Hindi ako angkop sa kalikasan. Ang ibig kong sabihin, itong katagian kong makakita ng mga pagtanaw sa katauhan ng bawat taong nahahawakan ko. Hindi ito angkop sa kalikasan. Hindi ito karaniwan sa pagiging isang tao" "Ang kalikasan ang humubog sa iyong kakayahan, Graciela, ibig ng kalikasan na gawin kang isang bagay upang itama ang bugso ng tadhana," aniya Tiya Celeste.

MIKYLA POV ALAM kong mali ang tuluyang kalimutan ang dating pinagmulan ko. Pero, kung iyun ang tanging paraan para maging maayos ang buhay ko pati na din ng mga babies ko, why not! Kailangan kong mag move forward. Lalo na at sa nakikita ko nitong mga nakaraang buwan, wala na din naman yata akong halaga sa mga taong ang akala ko, kaya akong protektahan