Tula Tungkol Sa Kalikasan นิยาย & เรื่องราว

Mapa-stolen man his footsteps or his shadow. Halos kalatahating araw ang ginugol namin para marating ang tuktok at pareho kaming laglag panga ng makita ang ganda sa taas. Tanaw na tanaw rito ang Laguna de bay at mga bulubundukin ng Laguna.

Sa tuktok nito, may maliit na bahagi ng mapula-pulang kayumangging gusali, pero hindi malinaw kung para saan iyon. #Kahit na kalagitnaan na ng taglagas, likas na mainit at mahalumigmig ang klima sa Mount Tason. Kaya’t napakalago ng mga halaman dito. Maging ang mga dalisdis, tuktok, at lambak ay puro luntiang-lunti, at sa ilalim ng sikat ng araw, napakaganda ng tanawin, malinis at walang bahid ng modernong mundo.

Tila ito isang yelo, hindi dahil mas malamig pa ito sa panahon ng taglamig. May nagawa ba siyang mali at ganon na lang ito kung umasta? Iyon ang nasa isip ni Nina habang nakatanaw sa napakagandang tanawin sa kaniyang harapan. Ang maaliwalas na kalangitan at asul na karagatan ng Condoleeza ay sadya talagang nakamamangha.

Sa gabing iyon, pareho kaming nagkaisa na kailangan naming malaman ang totoo—para kay Cass, at para na rin kay Caline. Dahil sa nangyari, kinausap ni Caline ang Tita White niya na dating naging kaluluwang ligaw na matagal nagliwaliw sa mundong ito. Ayon sa kaniya, ang mga kaluluwang nawalan ng alaala ay normal, hindi na magbabago iyon sa oras na hindi mo na talaga makita ang katawan mo. Maaari pa itong mabuhay, ngunit sa katawan ng ng iba tao, pero sa katawan na iyon, wala na, ang dating alaala nito ay wala nang maaalala kahit isa. Pero kung ang isang kaluluwa ay nagkakaroon o bumabalik ng kaunti ang mga alaala, malakas daw ang chance na mabuhay ito at kung nasa ospital man ang katawan nito,

Ang tungsten rod ay tumama. Ang impact ay hindi isang pagsabog, kundi isang purong paglilipat ng kinetic energy. Ang tunog ay isang kulog na yumanig sa buong kontinente. Ang lupa ay umuga na parang isang dahon sa hangin. Ang mga bintana sa mga gusali sampung milya ang layo ay nabasag.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

bumuntong hininga ulit ako. Tumingin na lang ulit ako sa bintana, itinuon ko ang oras ko sa pagmamasid sa kapaligiran. Ang mga kulay sa mga halaman ay kapansin-pansin, nakakatuwa din kung paano sila sumasabay sa agos ng hangin. Base on the internet, ang mga katulad ko ay tinatawag na nature lovers. Ang mga taong nakakahanap ng kasiyahan, nakakahanap ng kapayapaan at kaginhawaan sa tuwing nakikita nila ang kapaligiran o kapag napapaligiran sila nito. Oo, masaya ako kapag nakikita ko ito. Nakakita ako ng kapayapaan at kaginhawaan ngunit may isang bagay na hindi ko magawa

Hindi ito tungkol sa paglilihi; ito ay tungkol sa katinuan at kaligtasan. Binuhat niya ito mula sa kama, dinala sa bintana, kung saan ang liwanag ng buwan ay nagbabad sa dalampasigan. Nais niyang maalala ni Lia ang tagpuan ng kanilang katotohanan, malayo sa mga anino ng Maynila.

May isang parte ng kakahuyan ang hindi pa nararating ng mga tiga baryo dahil nga sa takot silang pasukin iyon gawa ng mapaglikhang kwento ng mga tsismosa. Pero mabuti na rin ang ganoon nang mabawasan naman ang mga taong umaabuso sa kalikasan. Marami rin kasi sa mga tao na pinuputol ang mga punongkahoy at hindi man lang pinapalitan ng panibagong punla. “Diana, malayo na naman ang iyong iniisip!” Tapik ni Elsa ang nagpabalik sa lumilipad kong diwa.

Sinasabi sa mga alamat na ang mga taong tulad ng Dakilang Pader ay palaging maghihiwalay sa sarili, nagsasanay sa paraan upang pag-isahin ang tao at kalikasan. Kung talagang may ganoong paraan, natural lang na magkaroon ng malinaw na bentahe ang mga tao sa mga sekta. Ang tinatawag na walang hanggang buhay ay tila malalim na may kinalaman sa paraan upang pag-isahin ang tao at kalikasan. "Ang mga Kuwintas na May Mata, at ang paraan upang pag-isahin ang tao at kalikasan..."