Tula Sa Kalikasan Novels & Stories

gumaralgal ang boses ko. “Alam mo ba kung ano ang bumubuhay sa mga tao rito? Pagsasaka at pag-aalaga ng mga hayop. Ang kalikasan ang tunay na yaman ng Solara. But property developers like you keep promising a better future while destroying what makes this place special. Mirasol ang natitirang puso ng Solara. Kapag sinemento ninyo ang mga bukirin para gawing mga kalsada at subdivision, mawawala ang tahimik at masaya naming pamumuhay. Para lang sa modernisasyon at sa negosyo ninyo… kami ang mawawalan ng tahanan, Malik.”

] Napa tulala na lang akong napa titig sa mensahe ni Taurus at may kakaibang kiliti at kalabog ng aking dibdib akong naramdaman sa pinadala nito. Oh my god. What just happened?

Gusto nilang gamitin ang magagandang tanawin ng Bicol — tulad ng dagat, bundok, at mga taniman — para makatulong sa ekonomiya ng bayan at turuan ang mga tao tungkol sa pagprotekta ng kalikasan. “Kailangan nating makipag-usap sa kanila,” sabi ni Isabela sa pulong ng mga opisyal ng bayan. “Basta’t tiyakin nating hindi masisira ang kalikasan ng ating bayan — iyon ang pinakamahalaga.”

Feasted Bakit kaya ganito? Bakit sa tuwing gusto kong maging kalmado, may dumarating namang bagyo? At bakit kapag may bagyo... siya rin ang nandito? Sabi nila, kapag malakas daw ang ulan, may pinapaalala ang tadhana. Na may mga bagay na hindi mo kayang takasan. Na may mga taong kahit ayaw mong makita... biglang nasa harapan mo na lang. At hindi mo alam kung blessing ba 'yon, o warning.

Kahit mahirap man itong paniwalaan, ito ay ang mga posibilidad! Ang kaliwanagan na ito ay ang kaligtasan. Sa lawak ng gubat, hindi mo iisiping may mga bagay na makapagpahamak sa'yo? Ito ay tulad rin ng paghakbang tungo sa kaligayahan, at ang pagpikit sa mga posibilidad o sitwasyong pipigil sa'yo upang abutin iyon ay magdudulot lamang ng kasawian.

Khaliyah POV Tulala akong nakaupo sa sofa habang nakatitig sa TV screen. Mainit pa ang kape ko sa kamay, pero hindi ko na maalalang huling higop ko rito. Nasa balita ngayon ang pagkasunog ng isang malaking gusali sa Maynila—pag-aari raw ito ng pamilya ni Nolan.

Kasi walang nakakaalam kung kailan puputok ang bulkan—at kung gaano kalawak ang pinsalang idudulot nito kapag nangyari iyon. “Ang lakas talaga ng kalikasan. Kahit nakatayo lang dito, parang delikado na agad,” ani Galeno habang tinitingnan ang paligid. Totoo naman—kahit si Esteban, hindi itinatangging ang lakas ng kalikasan ay nakakatakot. Kapag sumabog ang bulkan, buong isla ang damay—at kahit siya ay hindi ligtas.

Pumasok sila, may hawak na mga flashlight, at ang nakita nila ay kuwarto na puro basura. Nakakasulasok ang amoy ng basura, mahirap huminga. Sa isang tabi, may luma na at laspag na higaan—ito ang kama ko. Ang nag-iisa kong pagmamayari ay ang lumang manika na dinala ko mula sa bahay.

Sa tuktok nito, may maliit na bahagi ng mapula-pulang kayumangging gusali, pero hindi malinaw kung para saan iyon. #Kahit na kalagitnaan na ng taglagas, likas na mainit at mahalumigmig ang klima sa Mount Tason. Kaya’t napakalago ng mga halaman dito. Maging ang mga dalisdis, tuktok, at lambak ay puro luntiang-lunti, at sa ilalim ng sikat ng araw, napakaganda ng tanawin, malinis at walang bahid ng modernong mundo.

Tila ito isang yelo, hindi dahil mas malamig pa ito sa panahon ng taglamig. May nagawa ba siyang mali at ganon na lang ito kung umasta? Iyon ang nasa isip ni Nina habang nakatanaw sa napakagandang tanawin sa kaniyang harapan. Ang maaliwalas na kalangitan at asul na karagatan ng Condoleeza ay sadya talagang nakamamangha.