Tula Tungkol Sa Frontliners Novelas e Histórias

nanginginig na pakiusap ni Tala. Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa labi ng Major bago ito mabilis na lumabas ng opisina at tumakbo patungo sa main gate ng klinika. Sa labas, ang sitwasyon ay mainit. Ang tatlong dambuhalang itim na SUV ay nakatapat sa mga 6x6 military trucks ni Zaymon na nagsisilbing harang. Bumaba ang humigit-kumulang labinlimang lalaki mula sa mga sasakyan. Nakasuot sila ng mga tactical vests, hawak ang mga maiikling baril at submachine guns. Hindi sila simpleng maton; sila ay mga bayarang mersenaryo mula sa Maynila, sanay sa karahasan.

Damn! "Wala akong choice kundi ang isama ka. Kanina lang ay narito kami para magbigay nang ilang mga relief goods para sa mga taong indigent. Bilang pasasalamat ko sa successful ng MI," tugon nito. "Congratulations," saad ko rito. Lihim na naman akong namangha sa narinig mula rito. At mas lalong nahulog ang puso ko rito sa mga oras na 'yon. Juice kong pineapple na talaga.

Tapos ay binigay ang mikropono sa kanya para magsalita siya. "Am...maraming salamat sa lahat ng narito, well talagang nagpapasalamat ako dahil isa ako sa mga naging dahilan upang mailigtas ang bansa o buong mundo, pero nais kong malaman ng lahat kung sino talaga ang mga tunay na bayani." At habang nagsasalita ay ipinapakita sa malaking screen na nasa likod niya ang mga larawan. Sa napakalaking screen ay isa-isang nagpa-flash ang mga larawan ng mga taong na-involve sa kaso. Una na si Shiela, Marvin, Churles, at buong broadcasting team niya, I.T group niya na walang sawang nagta trabaho para malo-cate lamang ang mga kinaroroonan ng mga kalaban. Pati mga taong nabihag.

Tumango si Tarlon, "Sang-ayon ako, pero anumang pagkukulang natin noon ay dapat naresolba na nang magtago tayo. Pero posible pa ring maging problema iyon ulit kung pagalawin natin ulit ang mga agent at resources na ginagamit natin noong panahong iyon." Biglang kumislap ang mga mata ni Fleur. "Sandali. May naalala ako… Noong unang beses nilang pinaslang ang mga tao natin, iyon din ang panahong nagpadala tayo ng mga dead soldier para patayin ang mga Acker sa New York." Tumango ulit si Tarlon habang sinasabi, "Oo, at lahat ng tao ay naging MIA."

Walang tugon. Sa paligid nila, patuloy ang laban. Umuugong ang bawat suntok, ang bagsak ng mga katawan sa lupa, ang pagkalagot ng buto, at ang nag-aagaw-buhay na sigaw ng mga kalaban na lahat nagsasama sa isang magulong ingay. Bahagyang nanginginig ang lupa sa tindi ng sagupaan. Sa likuran ni Talia, tatlong lalaki ang matatag na nakapwesto, matatag, mapanganib, at handang gawin ang lahat para maprotektahan siya.

At tila nagsasalpukan ang mga katawan ng mga taong naroroon. Lumabas mula sa shower room ang unipormadong individual. Nakatatak sa kanyang bisig ang national seal ng kanilang bansa. Tila naka full charge ang matipunong bantay. At hinayaan lang niyang bukas ang pintuang bakal. Mula sa loob ng shower room. Maririnig ang isang sigaw. "Liu Feng Tao" ___________________________________________________________________________

Sina Gobernador Gregorio, Tiya Flora at Lucas ay pumasok naman sa bulwagan na sumisigaw ng "Tulisan, tulisan!" Lumuhod si Tiya Flora, umiiyak na nagdasal ng Kyrie eleyson (panginoon kaawan mo kami). Si Gob. Gregorio ay namumutla at nanginginig ang tangang tinidor na may atay ng manok. Si Lucas naman ay puno ang bibig na may tangan namang kutsara. Si Luningning at si Felicidad ay magkayakap. Ang tanging walang kakilus-kilos na mistulang bato ay si Francisco na di-pangkaraniwan ang kaputlaan. Nagpatuloy ang sigawan at kalabugan. Ang mga bintana sa mga bahay-bahay ay biglaang nakapinid. Patuloy pa rin na makakarinig ka ng mga silbato at paminsan-minsang putok ng baril.

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

Tanong din ni Linran, nandito na rin pala silang dalawa. Ang duya. Napakaduya ng system na ito. Bakit niya pinapunta lahat ng mga mahahalagang tao sa buhay ko? "I-I’m AL CYRIEL YUZTHON. Please, stay with them, Linran and Weilan." Huling pahayag ko sa kanilang lahat bago tuluyang nakumpleto ang proseso ng kaparusahan ko at ang unti-unting pagkawala ko sa mundong ito.