Tula Sa Pandemya Novels & Stories

PAK! Tila umikot ang buong mundo niya sa lakas ng pagkakasampal ni Samarah. Lahat ng mga nasa venue ay napasinghap dahil sa lakas non. PAK!!! Sa ikalawang pagkakataon ay tuluyang pumutok ang labi ni Sandra. “Yan! Sige ate, tuhurin mo sa mukha!” Sigaw ni Thea habang nakatayo. “Suntukin mo sa lalamunan ate!” si Chelsea.

Sa masisipag ang cell ko na magtrabaho para ayusin nga kaagad ang katawan ko. Parang Japan lang na within 2 days ng Tsunami. Naayos kaagad ang lahat. Habang ang Pilipinas, di alam kung ano ang gagawin. Saka hantay muna, picturan saka i-send sa government dahil may makukuhang emergency fund. Bakit di na lang makipag-cooperate? Maraming iniisip ang gobyerno na kaya naman natin ikilos ng kusa.

“Ano bang nangyayari sa iyo? Baka masyado kang napagod. Hayaan mo na lang ang mga kasambahay na magluto.” Hindi makaalis ng bansa ang dalawa kahit gusto sana ni Prince na pansamantalang doon manirahan kasama ni Maxine. Dala ng pandemya ay mahihirapan sila lalo pa’t wala pang bakuna. Nakakatakot ang banta ng virus dahil hindi ito nakikita. Wala pa namang bakuna.

Samantala, ilang buwan din siyang nagbabasa tungkol sa mga supernatural, pero hindi niya pa rin maipaliwanag kung paano nangyari yon. Sa rami ng kanyang nabasa at napanuod ay iisa lang ang tumatak sa kanya. Ang mga 'zombie', kung saan madalas nang nagiging ganoon ay dahil sa mga palpak na eksperimentasyon o 'di kaya epekto ng mga hindi maipaliwanag na pangyayari.

Marami ang naapektuhan ng dumating ang isang malawakang pandemya. Tuluyang nanatili si Sandra at ang kanyang staff sa Brazil. Halos dalawang taon din bago lumuwag ang sitwasyon maging sa paliparan. Magtatatlong taon na si Alexi ng bumalik ang ama sa Pilipinas.

Si Lukas naman ay nasa likod at panay ang kain ng pagkaing kinuha namin. Feeling ko tuloy ngayon, Mga magnanakaw kami sa gitna ng pandemya. Kumukuha kami ng walang paalam. Kung sakali mang makulong kami dahil sa pagnanakaw kapag nasulusyonan na 'tong pandemyang 'to, Syempre, Ilalaban namin yung side namin. Aba! Eh alangan namang magpaalam kami sa mga zombies na kukuha kami ng pagkain, Dzuhh.

Khaliyah POV Tulala akong nakaupo sa sofa habang nakatitig sa TV screen. Mainit pa ang kape ko sa kamay, pero hindi ko na maalalang huling higop ko rito. Nasa balita ngayon ang pagkasunog ng isang malaking gusali sa Maynila—pag-aari raw ito ng pamilya ni Nolan.

Dinala ng mga pulis mula sa presinto ang dalawang tamad pabalik sa istasyon ng pulis. Sinabi ni Beatrice ang ilang salita ng buod sa live camera. "Sa mga nakaraang taon, ang online crowdfunding ay talagang nakapagbigay ng kaginhawaan sa maraming tao na naghahanap ng lunas sa kanilang kalusugan. Karapat-dapat talagang magka-awa ang mga may sakit. Pero hindi ibig sabihin nito ay maaaring linlangin ang mga mabubuting tao nang walang kahit anong hangganan.

Mukhang may alam din ang mga ito sa nangyayari sa kanya ngayon. “Bakit?” usisa niya sa mga ito. “May nakakatawa ba?” “Wala naman, sir.” Si Leon ang sumagot. “Naisip ko lang kasi. Love and weddings are spreading. Hindi nga lang kasing-bilis ng virus.” Tumayo si LA. “Kasalanan mo `to, hayop ka!” Nagtangka na umiwas si Leon pero nahawakan niya ang damit nito.

singit ni Helga. “Pithanos,” sang-ayon ni Direktor Levidis sa sinabi ng doktora. “And that is the reason why you are here today. The Philippines is in bad shape and hopeless now. Oo nga’t maraming nocturno ang napapatay ng mga pulis at sundalo araw- araw, pero patuloy at mabilis naman silang dumadami. Araw-araw ay nadodoble ang bilang nila kung kaya karamihan sa mga tao maging ang gobyerno ay nawawalan na ng pag-asa. Three days ago, their president ordered the lockdown of some heavily infested areas. Nagresulta ito ng kawalan ng transportasyon, marami ang hindi nakakapasok sa trabaho, ilang kumpanya ang pansamantalang nagsara, nagkukulang na ang mga pagkain at gamot, unti-unti na ring bumab