Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Kalungkutan

Tumingin siya sa magkabilang panig bago ipagpatuloy ang kanyang paliwanag gamit ang mga aral na kanilang kinagisnan. “Isipin ninyo muli ang ilog na ating laging tinutukoy. Kung ang mga nasa itaas ay maglalagay ng harang at itatago ang lahat ng tubig para sa kanilang sarili, ano ang mangyayari? Sa simula, maaari silang magkaroon ng sapat na suplay. Ngunit sa paglipas ng panahon, ang tubig na nakulong ay hindi na malayang dumadaloy—ito ay magiging marumi, mamumuo ang dumi, at mawawalan ng lakas. At kapag dumating ang panahon ng malakas na ulan, ang tubig na hindi makadaloy pababa ay aapaw at babaha mismo sa lugar na kanilang pinagtataguan.”

Luma na ang tali—kumupas na ang pagkapula nito at medyo may mga hibla ng natanggal dahil sa katagalan. Napakunot ang noo ni Calista. Parang pamilyar sa kanya ang taling iyon, pero bago pa niya maalala kung saan niya ito nakita, binawi na ni Nico ang kanyang kamay at tuluyang lumabas.

Tumawa ang lalaki, inihilig ang ulo pabalik. Ang tawa ay nanggaling sa malalim na bahagi ng kanyang dibdib, mababa at nanginginig. Nakadikit si Isla sa kanya, at hindi niya alam kung bakit, ngunit naramdaman niyang pati eardrums niya ay nanginginig kasabay nito. Unti-unting uminit ang kanyang mga tainga. “Lucas,” babala niya.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

[Ang Dugo ng Katapatan] Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa.

Sa sandaling ito, wala pang isang libong metro ang layo niya mula sa tuktok ng Mount Thunder. Ang masukal na kagubatan sa kalaunan ay nagbigay daan sa isang walang laman na taluktok ng bundok sa unahan niya, na nangangahulugang wala na siyang mapagtataguan. Malalantad siya kaagad kung ipagpapatuloy lamang ang kanyang paglapit, at agad siyang babarilin ng mga mersenaryo na puno ng mga butas.

Habang bumababa sila, narinig ni Lia ang huling sigaw ni Kael: "Para sa lupa! Para sa katotohanan!" Ang tunnel ay mas makitid kaysa sa nauna nilang nadaanan sa Binondo. Ang tubig dito ay mas malalim, abot hanggang tuhod, at ang amoy ng nabubulok na basura ay halos hindi makayanan. Ngunit wala silang ibang pagpipilian. Ang buhay nila ay nakasalalay sa kadilimang ito. "Nasaan tayo?" tanong ni Lia habang hinihingal.

Sa sandaling iyon, pumailanlang ang tinig ni Liana mula sa mikropono, mariin at buo, umaalingawngaw sa bawat sulok ng bulwagan. “Ang Torre ng Dilaw na Tagak ay nakatindig sa tuktok ng Bundok Uwak, sa gilid ng malawak na Ilog. Ang anyo nito’y kakaiba, isang gusaling may walong gilid, napapaloob sa apat na panig. Mayroon itong limang palapag ng magkakapatong na bubong, at sa pinakatuktok ay ang rurok na kumikislap sa gintong glazadong tisa, pinatatag ng pitumpu’t dalawang matitibay na haligi…”

Luntian Parang binuhusan ako ng malamig na tubig at natigilan sa paghalik. That is not something Tanya I know would say! At ang bibig niya… Bumalik lahat sa alaala ko ang pagsubo niya doon sa… “What's wrong?” Tanong ng naguguluhang si Tanya sa kandungan ko. Sinubukan niyang hulihin muli ang mga labi ko pero bumaling ako at umiwas.

Mula sa nakatambak na nabubulok na buntot hanggang sa mga nakasabit na katawan. Sa tuwing nahuhulog ang mga tuklap na balat ay unti-unti na itong nagiging abo hanggang sa kumalat sa buong silid ang mga pinong bagay na 'yon. Bumuntong hininga ang nilalang. "Kailangan ko na lang makatakas.'' ⚫