Ah, tumigil ako sandali sa ilalim ng payong at hinayaan ang tanong na ito pumasok—kaya heto, isang tula tungkol sa ulan na palaging bumabalik sa akin tuwing may malamlam na hapon.
Habang tumataba ang mga patak sa bubong, naglalaro ang alaala ng mga kanto ng baryo. Para sa akin, ang ulan ay hindi lang tubig; siya ay alaala, pag-asa, at tahimik na pag-aayos ng gulo sa isip. Ito ang tula:
Usok at ilaw sa kalye, humuhupa
Kotse't payong naglalakad, may awit sa bawat yapak
Ulan, huminahon ka't damhin ang lupa
Halakhak ng bata, kumikislap sa basang daan
Haplos mo’y malamig, sumasayaw sa bintana
Likas na himig na bumabalot sa gabi, nagluluwal ng panibagong umaga
Sa huling taludtod, pinipilit kong isipin ang simula ng bagong umaga—parang laging may posibilidad pagkatapos ng bawat pag-ulan. Mahilig ako sabihin na ang ulan ang simpleng sistemang nagpapaalala sa akin na may panahon para lumabas at may panahon para maghilom. Tila musika na paulit-ulit pero hindi nagiging pangkaraniwan; bawat patak may kwento, at ako, nakikinig pa rin.