روايات وقصص ضمن Tula Tungkol Sa Kalayaan

Isang mabigat na buntong hininga ang pinakawalan niya bago tumingin sa kalawakan. “Gusto ko lang makaramdam ng kahit saglit na kalayaan. And let’s just say that I am so lucky because when I was in a vulnerable state, no one took advantage of it.” Napaisip si Laverna saka sinabi sa sarili na kung sa mundo iyon ng mga mafia, siguradong patay na agad siya sa loob ng isang minuto. Nang nagtama ang tingin niya ulit sa binata, nginitian niya ito.

Bumaling ako sa bintana, pinilit pigilan ang mga luhang nagbabanta na muling bumagsak. Sa likod ng malamig na salamin, kita ko ang ulan — walang humpay, walang awang bumubuhos mula sa madilim na langit. At sa bawat patak, isa lang ang paulit-ulit kong hinihiling. Kalayaan.

Ngunit ang kalayaang iyon ay may kapalit na presyo. Sa huli, kahit malaya na silang magmahalan, binawi ng tadhana ang pinakamahalagang bagay sa kanila—ang kanilang anak. Ang kakayahan nilang muling makabuo ng supling ay tuluyan nang binawi ng kapalaran, ang mas masakit, ang kaisa-isang anak na ibinigay sa kanila na kanilang pinaglaban ay nawala ng parang bula.

Walang nakakahanap. Malayo kami sa mata at isip ni Alexander Malayo kami sa mundong ginagalawan niya. At dito, patuloy kaming nagtatago at nagtatamasa ng kalayaan at pagmamahal na hindi niya kailanman naibigay. TO BE CONTINUED

They were the ones who decide whether I choose this or not. Wala akong choice kun’di ang sundin ang tahak na binibigay nila sa akin. Kasi sa mga mata nila iyon dapat ang patutunguhan ko at wala ng iba. Na simula ng isinilang ako sa mundong ito ay ipinagkait na sa akin ang sariling kalayaan.

Isang tulay palayo sa sitwasyong bumibihag rito. Noong una, medyo nanghinayang si Bea sa laki ng halagang kailangang bayaran. Masakit pa rin iyong isipin. Ngunit nang pag-isipan niyang mabuti, sa pagitan ng pera at kalayaan, mas mahalaga pa rin ang kalayaan. Ayaw niyang habambuhay na sumunod lamang sa gusto ng mga magulang niya at mapunta sa isang pamilyang sa unang tingin pa lang ay kitang-kita nang walang magandang kinabukasan. “Hindi, ako dapat ang magpasalamat sa’yo,” sabi ni Bea nang taos-puso. “Kung hindi ka tumulong nang ganoon kalaki, baka wala na talaga akong naging kinabukasan.”

Tataas siya sa itaas nito, gagaling siya, makakahanap siya ng kanyang sariling landas, ang kanyang sariling kaligayahan, ang kanyang sariling kalayaan. Naglakad siya patungo sa bintana, ang mga ilaw ng lungsod ay kumikinang sa harap niya, isang kumikinang na paalala ng lawak ng mundo, ang walang katapusang mga posibilidad na nasa unahan. Yayakapin niya ang mga posibilidad na iyon, lilikha siya ng kanyang sariling kapalaran, isusulat niya ang kanyang sariling kwento, isang kwento na hindi tinukoy ng mga aksyon ng iba, isang kwento na pinatatakbo ng kanyang sariling lakas, ang kanyang sariling pagiging matatag, ang kanyang sariling hindi nagbabagong espiritu.

I know he's right but why am I still feeling like I'm not enough for everyone? "Kung gano'n isang patibong ang pagkawala ng higit sa kalahating manpower ang kaharian para ma korner ang mga kakampi natin habang sinusubukang lusubin ang kaharian. At mahuhuli tayo sa gitna." Napabuntong-hininga nalang ako't tumayo. "Pero ito lang ang nag-iisang tiyansa natin para tuluyang makuha muli ng mga tao rito ang kalayaan nila."

"Minsan, ang katahimikan ay parang babala na may susunod na bagyo. Pero kailangan nating masanay, Lia. Ito na ang hiniling natin. Ang kalayaan." Ngunit ang kalayaan ay may kaakibat na multo. Sa mga nakaraang buwan, ang kanilang komunikasyon ay laging tungkol sa survival. Saan ang safehouse? Sino ang traydor? Paano natin ihuhulog si Valderama? Ngayon na wala na ang mga tanong na iyon, tila nawalan sila ng script.

sabi pa niya bago niya ako iniwan. Dahil sa sinabi niya ay hindi ako dalawin ng antok. Hindi ko alam pero biglang nagtatalo kami ng sarili ko. Tama siya na kapag pumayag ako ay magiging malaya ako. Maliban lang sa pagbalik sa pamilya ko. Pero kung ang kalayaan na ipagkakaloob niya sa akin ay makikita ko ulit ang mundo. Masisilayan ko ang pagsikat at ang paglubog ng araw. Ano ba ang dapat kong piliin? Ano ba ang dapat kong gawin? Nalilito at nasasaktan na naman ako. Dahil talagang napatunayan ko na peke lang ang kasal na meron kami. Na naging isang kabit ako at nais niya akong manatili na kabit niya habang buhay. “Pero magkakaroon ba talaga ako ng kalayaan kung kasama ko siya? Ano ba ang tawa