Sa aking pagninilay-nilay, madalas akong nahuhuli ng mga maliliit na bagay na nagiging dahilan upang magpasalamat. Isang magandang araw, habang naglalakad ako sa parke, tumambad sa akin ang isang makulay na bulaklak na tila naglalakbay mula sa isang panaginip. Ang mga simpleng bagay gaya ng mga ito ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon at nagsisilbing paalala ng mga biyayang natamo ko sa buhay. Sa bawat umaga, nagdarasal ako hindi lamang para sa mga malalaking pangarap kundi para sa mga simpleng sandali na puno ng ligaya, kakayahang magbigay ng ngiti sa ibang tao, at pagkakataon na makapagpahinga. Ang bawat patak ng ulan o siklab ng araw ay mga pahayag ng pagpapahalaga sa akin, kaya't labis kong pinasasalamatan ang buhay sa bawat araw na lumilipas.
Kadalasan sa mga pinagdaanan kong pagsubok, napagtanto ko ang halaga ng mga kaibigan at pamilya. Bawat sandali ng suporta mula sa kanila ay isang biyaya na walang kapantay. Kaya naman sa aking mga dasal, kasama ko silang binibigyang-diin at pinararangalan, dahil sa kanilang mga pagsisikap na makasama ako sa aking paglalakbay. Ang pagmamahal at pagkakaibigan na dulot nila ay naging inspirasyon ko upang ipagpatuloy ang mga pangarap at maging mas mabuting tao. Madalas kong sinasabi, hindi lang ako nagdarasal para sa aking sariling tagumpay ngunit para din sa kanilang kaligayahan at patuloy na pag-unlad.
Isipin mo, ano ang buhay kung hindi natin napapansin ang mga biyayang dumarating araw-araw? Sa mga pagkakataong may mga pagsubok tayo, may isa o dalawang tao tayong nakaabot ng kamay upang tulungan tayo. Sa mga ganitong pagkakataon, nagiging mas makahulugan ang ating mga dasal sa pasasalamat. Ipinapanalangin kong bawat tao ay makilala ang mga ito, upang hindi lang tayo mabuhay sa mga pangarap, kundi magpasalamat din sa mga bagay na tila pangkaraniwan ngunit sa katunayan ay mga kayamanan. Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa materyal, kundi sa mga ugnayang nabuo at sa mabubuting alaala.