Tula Tungkol Sa Pasasalamat Novels & Stories

Pasasalamat ni Lilura naluha naman ang mga bisita sa naging pasasalamat ng bride. “And to my Mommy Heleth. Marami pong salamat dahil tinanggap mo ako ng buong buo, tumayo bilang ikalawang nanay ko. Salamat sa likod ng mga nangyari tinanggap ninyo ako sa pamilya ninyo. To my Papa Oswald, gusto ko lang po mag pasalamat kahit hindi maganda ang past natin, unti uniti mo akong tinanggap. At nakikita ko po ang lahat ng pag bawi ninyo sa akin sa mga pagkukulang, gusto ko po sabihin sayo na mahal ko po kayo lahat..” muling tumulo ang luha ni Lilura.

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

[Babalik ka ba? [Anong problema? Ayaw mo bang makita ako?] Palit ng paksa ni Lucas. [Anong holiday iyon?] [Pasasalamat. Wala yatang ganyan dito sa Taronia. May dala akong pie mula sa aming bansa pagbalik ko.] [Hindi ako mahilig sa matamis.] type ni Lucas. [Maraming iba't-ibang flavors.] Matapos ang ilang sandali, may ipinadala ulit na mensahe si Lucas. [May regalo ako para sa iyo.]

Sabay-sabay silang nagpalakpakan. "Thank you everyone. I really appreciate y'all for remembering my birthday every year, you guys are an angel." pasasalamat n'ya sa lahat at kitang-kita ni Kaylee ang saya sa mga mata at ngiti ng lahat. "Oh kumain na tayo. Sabayan n'yo akong kumain lahat." aniya pa at tumango naman ang mga ito.

Kahit tapos na ang show nila ay hindi pa rin siya nito binitawan. "Salamat," mahina niyang sabi habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na kanilang nadadaanan. Ang paghingi ng pasasalamat ay tila isang obligasyon na kailangan niyang gawin dahilan upang bumigat muli ang kanyang pakiramdam. “Ginagawa ko lang ang dapat kong gawin,” tugon ni Elias. Gaya ng nakasanayan ay walang emosyon iyon habang tinitingnan niya ang updates sa kanyang phone.

“Tama. Hindi mo kailangang hintayin pa ang taong hindi marunong magpahalaga. Ang importante ay may mga taong nandito para sa’yo na hindi ka iiwan at hindi ka ipagpapalit.” Muling napaluha si Elorda, pero ngayon ay luha ng ginhawa at pasasalamat. Hinaplos niya ang buhok ng kambal. “Salamat sa inyo, at salamat kay Lord. Ngayon, pakiramdam ko, kumpleto na kami.”

madamdaming pasasalamat ni Brook. "Brook you are with us all the time at alam ko yon. Hindi ako nahirapan dahil sayo, dahil hindi mo kami pinabayaan. Hindi ka man namin kasama ngunit nagpadala ka naman ng mga tao na tutulong sa amin. Thank you so much tatay, thank you for loving us unconditionally and for being the best tatay in the world," maluha-luhang pasasalamat n'ya rito.

Tumango siya sa akin na gaya ko ay luhaan na rin. “Thank you so much, Sir! Thank you, thank you very much! This is a great news!” hindi matapos-tapos na pasasalamat ni Tita Angela. Ako man ay hindi na makapagsalita at tuloy-tuloy na lang sa pag-iyak habang umuusal ng panalangin.

mahinang sabi niya. ‘Yun lang ngunit ramdam ni Alexis ang malalim na kahulugan ng pasasalamat. Hindi basta “thank you.” Isa ‘yong “salamat sa lahat.” Sa lahat ng pag-aalaga, pagtitiis, pagmamahal… sa panahong hindi niya nasasabi kung gaano siya nagpapasalamat. Hindi na rin kumibo si Alexis. Tumango lang siya. Mahinang tango, pero sapat na para magkaintindihan sila.

nagugulohan na tanung ko. "alam ko na kung anung ginawa mo sa tibag alam ko rin na hindi mo gustong may Maka alam ng ginawa mo. Pero labis akong nag papasalamat sa kabutihan mo ms Salazar. sobrang laking tulong para sa kanila ng ginawa mo" napa tingin naman agad ako sa kanya."kung nag tataka ka kung pano ko na laman yon ay hindi na mahalaga yon.pero Taos puso kaming nag papasalamat sayo ako at ang buong bayan ng tibag"