روايات وقصص ضمن Tula Tungkol Sa Pasasalamat

Pasasalamat ni Lilura naluha naman ang mga bisita sa naging pasasalamat ng bride. “And to my Mommy Heleth. Marami pong salamat dahil tinanggap mo ako ng buong buo, tumayo bilang ikalawang nanay ko. Salamat sa likod ng mga nangyari tinanggap ninyo ako sa pamilya ninyo. To my Papa Oswald, gusto ko lang po mag pasalamat kahit hindi maganda ang past natin, unti uniti mo akong tinanggap. At nakikita ko po ang lahat ng pag bawi ninyo sa akin sa mga pagkukulang, gusto ko po sabihin sayo na mahal ko po kayo lahat..” muling tumulo ang luha ni Lilura.

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

Tanda ng paggalang sa lalaking minahal niya sa mahigit ilang taon. "Thank you for everything." Bago siya umalis ay naglabas muna siya ng ilang daang libo para ipambayad sa kanilang kinain at inilapag iyon sa lamesa . Pagkatapos ay tumalikod na. Ayesha went everything through. Namumugto ang mga mata niya nang makauwi siya sa bahay nila na siyang ipinagpasalamat ni Ayesha na hindi iyon napansin ng kanyang ama.

[Babalik ka ba? [Anong problema? Ayaw mo bang makita ako?] Palit ng paksa ni Lucas. [Anong holiday iyon?] [Pasasalamat. Wala yatang ganyan dito sa Taronia. May dala akong pie mula sa aming bansa pagbalik ko.] [Hindi ako mahilig sa matamis.] type ni Lucas. [Maraming iba't-ibang flavors.] Matapos ang ilang sandali, may ipinadala ulit na mensahe si Lucas. [May regalo ako para sa iyo.]

Sabay-sabay silang nagpalakpakan. "Thank you everyone. I really appreciate y'all for remembering my birthday every year, you guys are an angel." pasasalamat n'ya sa lahat at kitang-kita ni Kaylee ang saya sa mga mata at ngiti ng lahat. "Oh kumain na tayo. Sabayan n'yo akong kumain lahat." aniya pa at tumango naman ang mga ito.

Dahil kung aware ang siya dito marahil sandamakmak na paliwanag ang gagawin ko sa batang ‘yun. “OMG! Thank you ninong!” “BLAG!” Natawa na lang ako ng marinig ko na nagpasalamat siya sa pasalubong ko. Ngunit, kasunod nito ang tunog ng pag sarado ng pinto tanda na lumabas na ito ng bahay. Maliit pa lang si Tara ay ganito ang eksena sa bahay ko tuwing umaga.

Kahit tapos na ang show nila ay hindi pa rin siya nito binitawan. "Salamat," mahina niyang sabi habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na kanilang nadadaanan. Ang paghingi ng pasasalamat ay tila isang obligasyon na kailangan niyang gawin dahilan upang bumigat muli ang kanyang pakiramdam. “Ginagawa ko lang ang dapat kong gawin,” tugon ni Elias. Gaya ng nakasanayan ay walang emosyon iyon habang tinitingnan niya ang updates sa kanyang phone.

Nakaupo lang siya, hawak ang baso ng tubig. “Marami tayong pinagdaanan. May mga pagkakataong akala ko hindi na tayo makakabangon. Pero nandito tayo ngayon. Buo. Buhay.” Napayuko ako sandali. Hindi ko alam kung bakit mas mabigat minsan ang pasasalamat kaysa sa galit. “Sa bawat isa sa inyo,” dugtong niya, “salamat sa hindi pagsuko.”

Umusal siya ng pasasalamat sa Diyos habang mahigpit pa ring nakakulong sa mga bisig ng lalaking nakatakdang makasama habambuhay. RIEANN THE END

“Tama. Hindi mo kailangang hintayin pa ang taong hindi marunong magpahalaga. Ang importante ay may mga taong nandito para sa’yo na hindi ka iiwan at hindi ka ipagpapalit.” Muling napaluha si Elorda, pero ngayon ay luha ng ginhawa at pasasalamat. Hinaplos niya ang buhok ng kambal. “Salamat sa inyo, at salamat kay Lord. Ngayon, pakiramdam ko, kumpleto na kami.”