Scorched Novels & Stories

KILLIAN REXANDER MORELLI - AZALEANO Papikit na ako ng mata ng maisip ko na tatamaan si Flame ng tubo ngunit nagulat ako ng isang malakas na pag tuhod ang sinalubong ni Flame kay Victor. Tila tumigil lahat ng halos bumaon ang tuhod ni Flame dahil nakita ko ang pag bakat sa likod o pag lobo nito. Kasunod nito ang pag dura ni Victor ng dugo at dahan-dahan nitong pag luhod. “Bali ang buto..” wika ni Damon. “Hindi biro ang ganun kalakas na impact ng ginawa ni Flame. Sigurado may mababaling buto.” Dagdag nito narinig ko si Damon.

At doon ko nakita— isang bagay na mas nakakatakot kaysa sa inaasahan ko. Hindi countdown. Kung hindi— fingerprint scanner. Nanlaki ang mga mata ko. “Torren…” Mahina ang boses ko. “Don’t touch it…” Pero ngumiti lang siya. Isang huling ngiti. “Goodbye, Freya.” At idinikit niya ang kamay niya sa scanner. ACCESS DENIED. Tumigil ang mundo. “What…?” Nanlamig ang dugo ko. At saka lumabas ang bagong text sa screen.

Iniisip na nito ang reaksyon ng kanyang apo, na siguradong nagkukunot na ang noo at hindi maipinta ang mukha. Sa tatlong apo, si Onyx ang pinakaseryoso, pinakamasipag, at abala sa trabaho, kumpara sa panganay na si Vixton Rex at ang bunso na si Joard Vilex na laging abala sa mga kalokohan nila. Napailing si Onyx at napabuntong-hininga ulit. "This is going to be a nightmare," bulong niya sa sarili habang iniisip kung paano siya makakalusot dito nang hindi nawawala sa sarili.

] Nagbigay mismo ng komento ang taong involve sa insidente, kaya naman mas maraming nakapansin sa article. [Hey, ang cool mo!] [Oo, sang-ayon ako sa iyo. Bombero ang mister ko, at nasunog ang mukha niya dahil sa trabaho niya. Pero hindi pangit ang tingin ko sa kaniya. Badge of honor nya yun.] * Nabasa ni Joseph ang reply ni Chloe at tumawa. Nauupos ang sigarilyong nakaipit sa mga daliri niya. Binasa niya ang mga komento, “Scars are powerful armor. Hmph!”

Ngayon ay naiintindihan ko na. If I can only teach my young heart not to love and take things seriously, then I wouldn't have to deal with this never ending pain. ‎ A wound I can never possibly heal. ‎ "This is the final boarding call for passenger Juana Escarzega booked on flight 372A to the Philippines. Please proceed to gate 3 immediately. The final checks are being completed and the Captain will order for the doors of the aircraft to close in approximately five minutes time. I repeat, this is the final boarding call for Juana Escarzega. Thank you."

I smirked and bit my lower lip, thinking how wicked that was. I'm sorry, Glorsha, I need to do this tonight, and after this, Nestor will be yours for all I care for and, freak forever! Gamit ang sensory key ay pumasok na ako sa kwarto at madilim ang loob dito. The smell of scented vanilla candles lingers around the room sensually. I'm inside the tiger's den, and there's no more escape. My mouth is dry. Water would be nice. I swallowed the remaining saliva I have inside and aim toward the fridge. Pakiramdam ko mas gusto ko munang mainom ng tubig bago siya hanapin ng mga mata ko.

Sagot ni Bryce at bakas ang galit sa kanyang mga mata. Minanipula ni Haze ang hangin upang bumalik ang apoy na binubuga ng mga Fiore. Iilan sa kanila ay nasusunog ang sarili nilang katawan. Si Bryce naman ay ginagamit ang kanyang telekinesis upang pigilan sa paggalaw ang ibang Fiores.

Bahagya nang naging malumanay ang boses niya. Tatalikuran na niya ito nang magsalita si Gavin. "I dreamed of Clara. In my dream, she kept on asking me for help. She's crying in that dark forest, alone. She's running. . .running from the people who hurt her. She was running with all her might. She kept on calling my name. And after a second, I heard a loud bang. It was coming from a gun. . .and I woke up breathing heavily. Wala akong nagawa sa pagkawala niya. Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang umiyak habang hawak-hawak ang walang buhay na katawan niya. Nabuhay muli ang sakit, Jacobe. Bumalik ulit ang lahat. Bumalik ang sugat na akala ko ay nagamot na. . .pero hindi pa pala."

Mabilis kong pinalibot ang mga braso ko sa batok niya para kumuha ng lakas. "Dude, we need you—sh*t I'm sorry. I didn't see anything!" Bigla akong natauhan at mabilis kong naitulak si Zale na mabilis namang lumayo sa akin na parang nanghihina. Tumakbo ako paalis ng rooftop na gulong-gulo ang utak at hinang-hina ang katawan. Did we just make out? "F*ck," I cursed really hard before gripping my own hair.

The thing screeched again, vibrating through our scooters. "Back out!" I shouted. We reversed our scooters backwards but the creature's mutated arm whipped sideways with terrifying force. The blow slammed into the road like a sledgehammer dropped from the sky. Chunks of blackened rock burst upward, slicing through the air like shrapnel. My head hit the scooter frame when it jolted down. A flash of white burst behind my eyes. High-pitched ringing in my ears, blood flooding hot through my skull. For a second, the world swayed sideways like it was drunk.