Imperium Of Man Novels & Stories

I said in firm voice and the empress look shocked. "Law of the Drivike empire. If you hurt one of my people without my consent, I can hurt your people, as the same way you hurt my people. No matter your status is, you're breaking the law of the humanity and welfare of people. Because my servant is also a lovable people of the empire that we should cherish." I said without breaking an eye contact with the empress. What a shame, she become an empress without a proper knowledge of her own empire, and she still think that her children can handle the affairs and manage the empire?

“Salamat sa Diyos. Sa wakas, may pagkakataon na tayong ipaglaban ang katotohanan.” Hinarap ko siya at hinawakan nang mahigpit ang kanyang mga kamay. “Ang imperyo ng Villafuerte ay maaaring gumuho sa ngayon, pero ang katotohanang ito ang magiging sandata natin upang buuin muli ang lahat—at sa pagkakataong ito, sa tamang paraan. He broke the empire he wanted to control, but we will build something far stronger.”

Sa sandaling sinabi niya iyon, ang mga tao mula sa Leviathan Gate, na tumayo, ay muling lumuhod. Sa sumunod na segundo, naglabas si Snow ng dilaw na pergamino, ang hugis nito ay kahawig ng imperial decree na inilalabas ng mga sinaunang emperador. May hugis dragon din sa likod nito. “Kumikilos sila na parang isa silang imperyo!” Sabi ni Alex sa mahinang boses. Sabi ni Grant, “Mukhang hindi maliit ang plano ng Holy Church na ito.”

Alive. And the thought unsettled him. He had always controlled everything in his life—his empire, his decisions, even his emotions. But her presence… it was shifting something inside him. Something dangerous, irresistible. He gripped the steering wheel tightly. This is the beginning of something I can’t control. And for the first time, Alexander Steele didn’t want control.

Mas gusto niya na naroon siya sa simpleng mundo niya, tahimik, walang pressure at malayo sa mapang-mata at mapaghusgang lipunan na kinabibilangan ng mga Imperial. Isa pa, sa edad na twenty-eight, alam na alam ni Sana na ang tangkaing sungkitin ang isa sa mga Imperial ay katumbas ng paglipad ng mataas. Kung magtagumpay ka at mapaibig ang isa sa mga ito, mabubuhay ka sa itaas na malayang nakikita ang mga nasa ibaba. Pero kung mabigo ka, lalagapak ka sa lupa na bali ang mga pakpak at hindi na muling makakalipad pa.

Hindi ka mataba sa isang hininga, kaya dapat hakbang-hakbang na gawin ang bagay na ito, at ang imperial court ang kanyang unang hakbang. "Kailangan ko ng mas malakas na tao, ang emperador ay hindi kasing simple ng iniisip natin. Dapat ay may dahilan kung bakit si Emperor Lapu ay maaaring manatiling numero unong tao sa imperyal na hukuman," sabi ni Esteban.

May bahagyang pag-ubo sa gilid, parang gustong putulin ang tensyon. Ngunit hindi nagpatalo si Mr. Ignacio. “And yet no empire is built on one man alone. Even Rome had its senate. The danger, Mr. Deveraux, is when a company depends too much on one man’s whims.” Biglang kumulog ang tinig ni sir Cayden.

Unknown Man: “It was the foundation of something bigger.” Tahimik ang silid. Alexander: “What are you planning?” Unknown Man: “Evolution.” Alexander: “At the cost of human lives?” Unknown Man: “Progress always has a price.” Napahigpit ang hawak ni Alexander kay Elena. Alexander: “Then your progress ends tonight.” Ngumiti lang ang lalaki. Unknown Man: “You still don’t understand.” Unknown Man: “This was never about control.” Unknown Man: “It was about awakening her.”

Tumahimik ang lahat ng tao at itinuon ang kanilang pansin dito. "Good evening ladies and gentlemen. Welcome to 45th Anniversary of The Imperial Empire," huminto ang lalaki at tumingin sa aming direksyon. "Pwede po ba pumanik dito ang minamahal naming CEO na si Mr. Imperial and of course his family,"

patuloy ni Roxane, “pinanood ko ang paglaki ng imperyong ito. Mula sa maliit na negosyo ng aking ama hanggang sa multinational holdings na kinikilala ngayon sa tatlong kontinente.” Bahagya siyang tumingin sa mga portrait sa dingding. “Ngunit kahit gaano kalaki ang imperyo, may isang bagay na hindi maaaring iwasan.” Huminto siya. “Ang oras.” Tahimik ang lahat. “Kaya ngayong gabi,” dagdag niya, “oras na para simulan ang proseso ng paghahanap ng susunod na tagapagmana ng Villamonte.” Bagamat lahat ay may kakayahang maging tagapagmana.