Use Data To See Photos Novels & Stories

"Stop fucking crying! and retrieve the photos in your recent deleted section! You really fucking annoy me!" Mabilis akong napatigil sa pagiyak sa narinig. I mean, mabagal siyang nagprocess sa isip ko pero nang tuluyan ng maabsorb ng utak ko, dali-dali kong binuksan ang phone ko at kaagad na pumunta sa recently deleted sa gallery ko. Nakahinga ako ng maluwag nang makita ko lahat ng videos at photos doon. Mabilis ko iyong ni restore. Lahat ng iyon.

sabi ko dito “Thea! Relax ka lang ha!” sabi pa niya sa akin kaya lalong akong kinabahan Pagkapatay ko ng phone ay binuksan ko ang data mode para makita ang sinasabi niyang sinend niya sa akin. I clicked the photos na sinend niya kaya inisa-isa ko iyon.

Inilawan ko ito upang makita nang maayos kung ano ang nilalaman. May mga nagpapatong-patong na mga dokumento na sa hinala ko ay mga bio-data at cards ng mga mag-aaral. Hindi ko na ito inisa-isa dahil masyadong madami. But then, sa pinakalikod ng mga folders ay may nakasukok na isang uniporme. By the time I attempted to touch it, I knew right away that something was off. That something wasn’t right. Inilabas ko ito sa drawer at itinutok sa ilaw ng cellphone upang makita ng mas malinaw. At first, it was nothing but a normal uniform. But when I spread it on the table, something bone-chilling flaunted before my eyes.

“Oo, kapag wala akong ginagawa iyan ang pinaglilibangan ko. Hindi man masyadong maganda dahil sakto lang ang linaw ng phone ko. Mas maganda naman ang mga kuha ko kesa d'yan sa litrato sa laptop mo. Kung gusto mo, pwede mo ako pahiramin ng cellphone mo tapos may wine sa baba at glass pwede natin subukan kuhanan for example. Doon tayo sa garden para maganda ang maging background at ilaw.” Suggest ko ulit, mas maganda na makita niya at makapag desisyon siya. Hindi ito kumibo, abala pa rin ito sa pag tingin-tingin ng pictures sa gallery ko. “No need, these photos are the evidence that you have talent in this field. Look's like you're the one we're looking for. So, tomorrow morning at 7am be read

“Calm down. Huwag mo nang patulan. Tingnan mo.” Itinaas niya ang hawak na cellphone at binuksan ang tila ordinaryong calculator app. Pagkatapos ng ilang mabilis na pagpindot, kumurap ang screen at lumabas ang nakatagong archived photos sa folder. Binuksan niya ang folder na may markang /cam.backup.01 at lumitaw ang mga na-delete na larawan. Malilinaw na kuha nina Lucas at Karina—lahat may timestamp at GPS data. Mga solidong ebidensya na magagamit nila sa hinaharap.

Para talaga siyang photoshoot dahil sa pagkaka-edit ng photo. Ibinalik ko sa screenshot photo. May caption ito na "Aesthetically Endangered" at ang nag-post nito ay may pangalan na Cyrus Photography. I checked the number of likes, comments, and shares. Kaonti pa lang pero nakita ko sa screen na one minute ago pa lang nang i-screenshot ito nang kung sino man. "Can I see the real post?" Ibinalik ko kay Raffy ang phone niya.

Lalo na di naman kagandahan ang camera ng phone na nabili ko, 😭😭😭 “Don't worry andyan na sa phone na yan ang lahat ng data na nasa loob ng dati mong phone. Except for those viruses.” Huh? May virus yung dati kong phone. Makita nga. Nagulat ako kasi, yung wallpaper ko ganun din. Tinignan ko sa Gallery, Wow, andito nga lahat. Wala bang impossible kay Sean? Ngunit may naalala ako, kaya napakalkal ako sa Photos ulit. Hala, wala. Ang minimean ba niyang Virus ay yung tungkol kay Boss Luis, yung mga Stolen Shot ko sa kanya, at mga pagkakataon na nakipag selfie ako sa kanya? 😭😭😭

Malinaw ang bawat detalye, ang purpose ng pag-record ni Mrs Uytiepo ng vulnerable moment ko ay sapat upang makasuhan siya. Protektado ng data privacy law ang bawat mamamayan. Naisabatas na ipinagbawal ang pagkuha ng mga larawan, let alone video, ng isang tao na walang pahintulot. I can definitely sue Cherry's mother at tanggalan ito ng lisensya. But what worries me was the second USB that Cherry handed to me.

"Naglakas-loob akong sabihin ito dahil naiintindihan ko ang totoong mukha ng Scott's Remembrance Cultural Arts Entertainment at ang kadiliman sa likod nila!" Tumigil siya saglit, at napatingin sa katulong sa gilid. Agad na binuksan ng katulong ang isang larawan na may monitor ng computer. May isang form sa screen, na higit sa lahat ay binubuo ng tatlong set ng data. Malinaw ang lahat sa isa sa mga dataset. Iyan ang kita mula sa takilya ng “One Hundred Thousand Soldiers.” Hayagan itong ipapakita ng Scott's Remembrance Cultural Arts Entertainment araw-araw, at alam ito ng lahat.

"May picture ka diyan, Miss Thes?" Agad ko naman kinuha ang cellphone ko na nakapatong sa lang rin sa lamesa tabi ng mug ko. Nagscroll ako sa gallery ko dahil may tatlong photos akong nakasave na larawan nung Colene. Nang ipakita ko 'yon kay Beauty ay wala pang ilang segundo napangiwi na siya at napatingin sa akin. "Mukhang angel na kabababa ng langit at ikaw naman--"