Novel & Cerita Wakaranai In Tagalog

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

["Anong No? Pupunta ako diyan. Nag alala ako sa'yo." "You don't need to go here." ["Tssk! Fine! Pero mangako ka na hindi na mauulit yan! You take care there, okay? Hindi ka dapat nagpapaapi."] Napangiti na lang ako. Hmm! He's the best kuya ever! "Yeah! Yeah! I'm fine now" ["You should be. You made me worried."] "I'm already conscious, so stop worrying, okay?" ["I can't prevent myself from getting wo------"]

sabi ko sakanya "Tawa ka pa" "HHAHAHAHAHAHHAHAHAHA" "EWAN KO SAYO"sabi nya saakin at umalis na sya sa harapan ko. Lakas ng trip,sya tong nag tanong sinagot ko lang eh.HAHAHAHA

sabay irap "Hiy naku kayu dalawa talaga?". wala araw na hindi kayu, Nag asaran. daig ninyo pa aso't at pusa eh, wika naman ni Maryel sa kanila dalawa. Mabuti pa tumigil na kayo baka kong San pa, Umaabot Yan asaran ninyo dalawa ah. saway naman niya.

Tumingin siya sa akin na tila ba nagulat sa naging sagot ko. "SIGE NA ALIS KANA" pagtataboy niya ulit "IT IS OKAY WITH YOU?" alanganin kong tanong "BAHALA KA" tanging sagot niya. Yan na naman tayo! Bahala means, either ayaw niya o nagbabanta. "UPO KA DITO" utos niya sa akin sabay turo sa may kama. Nagtataka man ako pero umupo parin ako. Mahirap na at baka mahampas na naman ako ng wala sa oras.

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.

inis ko namang wika sakaniya. “kapag hindi mo sasabihin kung nasaan siya hahalikan kita!” seryuso nitong wika kaya napalunok Naman ako kaagad ng laway, kinakabahan din ako at mukhang uminit bigla Ang Mukha ko. “U-umalis kana Wala Kang mapapala sakin” kinakabahan ko namang wika. “Are you trying to pissed me off!” inis nitong wika Sakin.

"WALA" Nagkasabay ulit sila sa pagsagot ng pareho ngunit halatang nagsisinungalaing sila. "Umiwi na kayo mapanganib rito" utos ko naman "HINDI MAAARI"sabay nilang wika "Bakit hindi?sinasabi ko na ngaba may nag-utos sa inyo!"inis na wika ko. "WALA NGA!" pagsasapilitan pa nila.

"Wai, namin? Meaning...hindi lang ikaw at si dad ang nakakaalam nito?" "Exactly" "Oh my God! Sino pa?" "Lahat kami, Freya! Napaawang ang aking labi. "Even my own mom?" "Mmmm." "Gosh! Nakakainis kayong lahat!" singhal ko. "Relax! Ayaw namin na magkalayo pa kayo ni Damon kaya ginagawa namin 'to." "Really? Hello, buhay ko 'to! Ba't kayo na lang palagi ang nagdi-desisyon?"