Novel & Cerita Wanted: A Chaperon

May chaperone pala siyang kasama. Pagkatapos ay sabay kaming naglakad palabas ni mama habang nakasunod sa amin ang chaperone niya. We spend hours roaming around the mall while going to different stores one by one. Nakuha ko na rin ang necklace ko a iyon lang ang tangi kong binili. Ang chaperone naman ni mama ay hindi na magkandaugaga sa pagbitbit ng marami niyang shopping bags. Halos lahat ba naman kasi ng store na pinasukan namin ay binibili niya.

Pasimple aking kinikindatan ni Ate May Ann at tinulak palapit sa 'kin ang tray na may lamang order ni Hector. “Chloe, pwedeng ako na ang maghatid?” si Cheryl sabay puppy look. Nangunot ang aking noo at nagbaba ng tingin sa tray. Nagkibit-balikat balikat ako. Pabor din naman sa 'kin ang request niya since ayokong makasagupa si Mr. BKMP ngayong umaga. Baka biglang magtawag ng service mamayang gabi. Dala-dala ko na rin kasi ang maskara ko para in case tumawag siya ay ready na ako sa bakbakan.

Kaya parang korona daw na isinusuot ng babae ang bulaklak. "Wala, ano? Wala ka nang maipamba-blackmail sa akin?" Tuluyan nang napahagikhik si Hillary. She feels so light and free. Para bang buhay na buhay siya. "Huwag kang mag- alala dahil isasama talaga kita bilang chaperone ko. Tagabitbit ng mga gamit ko at ng mga pinamili ko." "Iyon lang ang papel ko?" parang nagtatampo na

Sa buong gala, pakiramdam ko ako ang chaperone na panay buntot lang sa kanilang dalawa. Sa bawat table kasi na nilalapitan namin, laging nauuna si Seraphina. Inuungkat ang mga detalye ng buhay ni Kyler na hindi ko alam. I mean, kailangan niya ba talagang ipangalandakang mas kilala niya ang asawa ko kaysa sa akin? Edi sana naging sila na lang! “Remember when you hated red wine?” “Remember how you walk away when you’re annoyed?”

" Halos sabay-sabay nilang tawa bago kami iwan. Nakagat ko ng mariin ang labi ko dahil sa kahihiyang natamo. Me? Chaperone?! Nagbibiro ba sila?! "So, gagawin mo lang pala akong chaperone kaya mo ako sinama dito, ganon?!" "Of course not! Hindi kita dinala dito para maging chaperone ko lang. I just want you to enjoy and have some fun." Naningkit ang mga mata ko dito. "Ang sabihin mo, ginamit mo lang ako para maka iwas sa mga babae mo!"

wika nito na wari mo ay totoong nasaktan. Ms. Thally chuckled suddenly. "How sad at binalewala ni Lala ang iyong karisma, Renz." "Thally, help me to convince her. I don't want to join your dinner if I have no date, ayokong maging chaperone n'yo lang ng pinsan ko,"

“You need to come.” May ibinulong pa siya sa sarili niya pagkatapos, pero hindi ko na iyon masyadong narinig. Parang may binabalak. At base sa ngiti niya... Mukhang wala iyong maidudulot na tahimik na buhay sa akin. Napailing na lang ako. Habang abala siya sa pagpili, nagsimula na rin akong tumingin ng mga dress. Nothing flashy, nothing too glamorous. Ayokong maging sentro ng atensyon. A simple semi-formal gown would be enough.

POV Edison Charles Henderson Tahimik ang silid ng conference room. Ang mga ilaw ng chandelier ay kumikislap sa makintab na lamesa, pero hindi iyon ang nakikita ko. Ang tanging nakikita ko ay siya—Prudence Georgina Chapman. Limang taon na ang lumipas mula nang huli naming pagkikita, at narito siya, nakatayo sa tabi ng buffet table, itim na gown na simpleng elegante ngunit sapat para muling pag-isipan ang bawat desisyon ko sa nakaraan.

Pumayag naman si Cherry sa set-up na iyon. Tanggap na rin naman raw ng dalaga na hanggang boss and employee lamang ang namamagitan sa mga ito. Alam rin ni Wazel at Melisandre ang plano. Mabuti na lamang rin at nagyaya si Athena sa dagat, kaya sinamantala ng mga ito na wala siya sa bahay upang maipasok lahat ng gagamitin sa kasal sa loob ng kwarto ni Matthew. At ang narinig nga niyang tunog sa kwarto ni Matthew kagabi ay ang pagsusukat ni Cherry ng kaniyang gown upang makita lamang kung maganda ang hapit nito dahil halos magkasingkatawan lang naman sila ng dalaga. At hindi lang daw ang dalawa ang nasa loob, kasama rin ng mga ito ang wedding organizer at gown designer.

Seeing that he was changing clothes, Felicity thought she had to leave. She was suddenly anxious, and begged him with a lowered posture at a loss, "Please don’t leave me here. Maybe that woman can handle the pain. Please…" After Marco changed his clothes, he stood in front of her condescendingly, with a cold demeanor. "Felicity, the person I want to marry has returned. Mrs. De Leon position is hers, and you should return it to her." Felicity felt like a blow to the head, and the pain spread all over his body instantly. Especially the bloody heart, which hurt like a convulsion.