Werewolf Cut Novels & Stories

“Ang sakit ng paa ko, Wolf. Pakitingnan mo nga, please?” “Bakit kasi naisipan mong magpaa? Ganoon ka ba kadesperada na habulin ako?” Pagyayabang naman nito pero nag–squat pa rin upang sipatin ang kanyang talampakan. Ilang malulutong na mura ang umalpas sa bibig ni Wolf. “You got some tiny cut from a broken glasses. Fucking bullshit! Your feet were bleeding.” He frantically announced. Nanigas naman si April.

"Why are you asking me that? You were there, Trinidad. You were the closest one to her, you saw everything." "Pero hindi naman gawa sa pilak ang mga armas na ginamit natin." Umiling-iling si Althaia. "Katulad niyo rin kami, Trinidad. Yes, silver is very fatal to us werewolves pero ibang usapan na kung may mapipinsala sa loob ng katawan namin. Just like you humans, hindi kami pwedeng mag-function kung may masisira sa mga internal organs namin. Even a wooden stick could kill us on the spot kung itatarak iyon sa puso namin."

Tanging iwas lang ang ginawa ko na para bang walang ka-effort-effort akong umiiwas sa mga suntok at sipa niya na napakabagal para sa akin hanggang sa bigla kong sinangga ang suntok niya at sinipa siya ng napakalakas sa tyan dahilan para makatilapon siya. “Magbabayad ka!” sigaw niya at nagpalit-anyo na ng wolf form niya, isang kulay abong werewolf. Mahinang uri ng werewolf. Hindi ako gumalaw sa pwesto ko at hinintay siyang sumugod sa akin ngunit sa pagsugod niya ay hindi niya ako nasakmal dahil tumalon ako ng mataas at sa muling pagtapak ko sa lupa ay nasa anyong-lobo na rin ako, isang kulay tsokolateng balahibo ng werewolf; kulay ng balahibong malalakas at may potential na maging Alpha.

"He is a powerful man too and I dont know even if he attached some magic to himself so he came back to life!? So I command you to catch him!" "Shut up, Fenrir! You don't need to order me anymore because I have a brain of my own!" Matapos ko itong sabihin sa kanya ay hindi na ito muli pang nagsalita. Hindi naputol ang pag uusig at patuloy lang siyang sinundan ng aking mga mata. Mabilis akong naglakad at nang tumagal ay mas lalo pang bumilis din ang paglalakad ng itim na lalaki kaya't kahit ayaw kong tumakbo ay napatakbo ako mahuli lang siya ng aking mga kamay. Sa pagtakbo ko ay hindi na rin naman na kumikirot o sumasakit ang mga sugat ko dahil nag iwan na lang ito ng mga marka o peklat sa aki

He attacked Blythe with his plan of giving her a severe injury in both arms, but he ended up producing inhuman growls of pain because of her. She effortlessly caught his neck and plunged her sharp claws into his eye socket, sending him writhing and screeching. His blood and ichor overflowed down his now blinded eyes— the poor wolf convulsed violently until Blythe finally ended his pulse by slashing his neck multiple times with her deadly claws. She should feel oddly satisfied by doing that, without exerting effort she killed two of the many! But no, not yet.

How I really wished that everything we’re still the same, but not anymore. Yumuko ako sa kaniya hanggang sa magkalapit ang aming mga mukha. And without a word, I made a cut on his throat using my claws just like how he did to my mother. A cut that was enough to end his life in any second right now. Bumulwak ang madaming dugo mula sa hiwa sa kaniyang leeg. Umaagos ito na katulad ng isang ilog na nagmumula sa bundok. Mula sa kaniyang mga mata ay nakita ko ang repleksyon ng aking lobo. I became a big violet wolf with eyes that has the same colors to my fur. A kind of wolf that is dangerous and eager for a revenge with no remorse.

Ang katawan ni Alex ay pumipintig ng enerhiya, at pinagsalikop niya ng mahigpit ang kanyang mga kamay. Nagsimulang hindi mapalagay si Lobo. Gusto niyang abutin ang kanyang baril, ngunit nang subukan niya, nakita niyang hindi niya maramdaman ang kanyang kamay. Ang kanyang pulso ay nakaramdam ng lamig ng yelo, at isang matinding sakit ang dumaloy sa kanyang braso. Siya ay umatras ng tatlo o apat na hakbang at tumingin sa kanyang kamay. Ito ay kumikiliti sa mga pin at karayom, at ang sakit ay nagiging masakit. Kinagat niya ang mga ngipin, pinipigilan ang sarili sa pagsigaw. 1Pinagmasdan siya ni Alex, malamig ang mukha at walang ekspresyon. Pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang braso at sinenya

Lumabas si Clayton at nagtungo siya sa madalas nilang tambayan ni Amara, pinaalis niya rin ang ibang mga werewolf na nagbabantay dun. Hinaplos ang bawat parte ng lamesa at ng upuan. Naalala ang bawat ngiti ng babaeng minahal niya, ang mukha niyang punong puno ng pagkamangha ng makita siya sa anyong werewolf niya.

Tumingi siya sa kaniyang tabi bago siya sumigaw ng, “Lukas, ginagawa mo ba ito nang dahil sa iyong galit o sa iyong kahihiyan? Aminin mo na lang ang mga krimen na nagawa mo kung gusto mo pang maging buo ang iyong bangkay sa sandaling mamatay ka!” Kahit na hindi pa tuluyang nakakabalik sa dati ang lakas ni Darryl, hindi pa rin naging problema para sa kaniya ang pagiwas sa mga pagatake ni Lukas. ‘Aminin mo mukha mo!’ Mura ni Lukas bago nito ipanghiwa ang mahaba niyang espada kay Darryl. Nakarating na ang mga Wolfire sa Moon Altar noong mga sandaling iyon. Natakot ang mga sundalo kaya itinapon ng karamihan sa mga ito ang kanilang mga espada bago sila magsitakas.

aniya. Kunot noo akong tumingin sa kaniya. "Panahon mo na para pasukin ang mundo ng mga werewolf, Syrie," patuloy niya. "Pasukin?" nagtataka ko pa ring sabi. "Tama ang pagkakarinig mo, Syrie, pasukin ang mundo ng mga werewolf. Hindi ba't gusto mong ipaghigante ang mga magulang ninyo ni Volter? Ito na ang tamang panahon, Syrie kapag napasok mo ang mundo ng mga werewolf, pagkakataon mo na para hanapin doon ang mga pumatay sa magulang mo. Maari mong makita roon ang mga lobong may ukit na buwan sa kanilang kanang balikat," mahabang paliwanag ni Persuz.