What Time Does The Sunrise の小説・ストーリー

We laugh together, we spend time together. Lagi kaming lumalabas tuwing 4:00 am na ng gabe para bumayhe upang makita namin ang sunset at papalubog ng araw. Simula ata nong naging kami, naging hobby na namin ang umalis ng 4 am para panoorin ang sunset.

Bakit ba naman ako pa ang naka encounter nang babaeng iyon. I open up my eyes early in the morning, when I looked up the wall clock it's exactly 4 am. Though I may not have my alarm clock beside me my body knows when he wakes up Then I get up and headed my way to my room since I have to get a shower.

“Maganda ang view rito kapag sumikat ang araw.” “Ang tagal pa no’n! Anong gagawin natin habang nag-aantay?” Patuloy na pagmamaktol ko. Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, ibig sabihin no’n ay lagpas isang oras pa kami bago mag-sunrise.

“Let’s go? Baka ma-late tayo.” As soon as we arrived at the resort, he immediately checked us into our room. We got there at 4:40 PM since there was no traffic on the road. Hindi nasunod ang estimate hour niya. The tour guide at the resort mentioned that sunset would be at 5:30 PM, so Kerus and I decided to watch it together. Nilapag niya ang mga gamit namin sa lapag at dumiretso sa bintana para buksan ang kurtina.

Si Josiah nasa kwarto n'ya, tulog pa" she said. Mukang wala silang ideya sa nangyari kagabi. "Sige po ma'am, thankyou po" i genuinely smile at her "Sige po una na ako, nice to meet you po". "Nice to meet you too hija" she smiled at me. Umalis na ako at dumiretso sa labas im not hungry yet,it's just 7:65am im looking at the sunrise, admiring it. May mga puno nang niyog at may mga kahoy na upuan. Kakaunti pa lang ang mga tao sa labas siguro ay tulog pa ang iba.

He handed me plate with rice, sunny-side up egg and a hotdog. "Thank you," pasalamat ko sa kanya. "You're welcome," ngiti niya. I started feeding myself habang nakatingin sa karagatan. I inhaled the fresh air and then exhaled. "Hindi ko akalaing gigising ako sa dalampasigan. Not to mention having breakfast while watching the sun rise." Napatingin ako sa kalangitan. Anong oras na kaya? Near 6 am? "Do you like it?" He asked.

I connect it sa phone ko and turn the music on. Nagmamadali akong bumaba and lumabas ng bahay. Nagtungo ako sa dalampasigan at nagsimulang magjogging. I love how the cold when envelopes my body as the morning dew started to lift up. Unti-unti ko na ring nasisinagan ang pagsikat ng araw‚ I bet maganda ang sunrise rito. After some minutes na pabalik-balik kong tinakbo ang dalampasigan na dinaungan namin kahapon‚ I looked at my wrist watch at napagtanto kong it’s already 5:07 am.

CHAPTER 23 “Good morning.” Ang namamaos na boses ni Sebastian ang gumising kay Neshara kinaumagahan. Pumipintig ang kanyang sintido at parang pinupukpok ang kanyang ulo. “Anong oras na?” “Nine in the morning, Love. Come on, get up!” Umingit siya nang hinawakan siya nito para baywang para paupuin. “Ang sakit ng ulo ko.”

Dahil doon ay hindi na muli akong dinadalaw ng antok at mulat na mulat ako hanggang sa magliwanag. Sunday means no work for Carl. Pagsapit ng alas singko ng umaga ay bumangon na ako at naligo kaagad. Pagkatapos maligo ay sa garden ako unang pumunta. I smiled when I saw my blooming sunflowers. I picked some and I also watered them before I went inside to start my usual morning routine.

Nasisilaw siya sa sinag ng araw na tumatama sa kanyang mukha. Anong oras na ba? Sa sobrang sarap ng tulog niya ay hindi na niya namalayan ang oras. Nagising siyang nakapinta sa labi ang matamis na ngiti. Ngunit ang ngiting iyon ay agad na napalis ng mapansin na wala na si Destiny sa kanyang tabi. Napabalikwas siya ng bangon. Nahagip ng kanyang paningin ang nakasabit na orasan sa dingding. Alas nwebe na ng umaga. Kaya pala mataas na ang sikat ng araw.