Before Sunrise Novels & Stories

There's no turning back now. It's also a time to explore myself. I let my thoughts drown me that I didn't even notice that I dozed off into a deep slumber. *** I stretched out and stand up. The sun hasn't risen yet. Hinawi ko ang malaking kurtina na nasa silid at hinayaang pumasok ang liwanag. I want to witness the sunrise, today. Kaagad akong pumasok sa banyo at naligo. My supply won't last at kailangan kong pumunta sa kalapit na bayan para bumili ng mga kakailanganin.

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

Doon muna silang apat sa may dalampasigan habang pinagmamasdan ang araw sa silangan na sumisikat. Kung kahapon ay hinintay nila ang sunset ngayon naman ang sunrise. Umupo sila sa may batuhan habang ang kanilang mga paa ay nasa tubig. Ang lamig ng tubig-dagat. Ang sarap sa pakiramdam nito. Hindi naman sila nagtagal doon. Kumain na sila ng breakfast nang pumasok sila sa loob. Nakahanda na 'yon para sa kanila.

Si Josiah nasa kwarto n'ya, tulog pa" she said. Mukang wala silang ideya sa nangyari kagabi. "Sige po ma'am, thankyou po" i genuinely smile at her "Sige po una na ako, nice to meet you po". "Nice to meet you too hija" she smiled at me. Umalis na ako at dumiretso sa labas im not hungry yet,it's just 7:65am im looking at the sunrise, admiring it. May mga puno nang niyog at may mga kahoy na upuan. Kakaunti pa lang ang mga tao sa labas siguro ay tulog pa ang iba.

Naramdaman niya ang pag-upo rin nito sa katapat na upuan. Silence, as they watch the sun start to light on the whole place. Ang malawak na karagatan na unti-unti nasisikatan ng araw ay napakaganda sa kanyang paningin. Sunrise. A new beginning. Matapos tuluyan sumikat ang araw ay napalingon siya sa asawa, nahuli niya itong titig na titig sa kanya.

Pumikit ako pero hindi ako tulog, ayoko lang magkaroon ito ng pagkakataong kausapin ako pero hindi ko pa rin napigilan na hilahin ako ng antok dahil maagang gising kanina. Napabalikwas lang ako sa pagkakaupo nang marinig ang malakas na pagsara ng pinto. Tanggal na pala ang headset kong suot, marahan din akong nagkusot ng mata bago pasadahan ng tingin ang paligid at ganoon nalang ako napa mangha sa nakita. Walang sabi akong umibis ng sasakyan. The morning sunrise was breathtaking display of radiant colors. I drew a deep breath and smile.

Ngunit lalo lang niyang hindi makuha ang antok nang mamasdan niyang ang tila perpektong mukha ni Ashton Blumentrint. "Hays! Life nga naman oh!" Muli siyang tumagilid ng higa. Lumipas na yata ang isang oras pero hindi pa rin makuha ang kanyang antok. "Can't sleep?" Tila nanuyo ang lalamunan niya nang marinig ang boses nito. "It's already pass four. Wanna join me? Hintayin natin ang sunrise." Napalingon siya sa kanya. Gusto rin niyang ma-experience ang manood ng sunrise dahil hindi pa niya iyon nagagawa.

She heard a loud and straight knock on the door. Pinilit niyang imulat ang kanyang mga mata. She waited for seconds until her vision became almost clear. Kinukusot ang mga matang napatingin siya sa nakabukas na bintana. She could see the orange colored sky. The sun is just starting to rise. The knocking on the door continued. “Coming!” Paos niyang sigaw habang bumabangon at inaalis ang kumot sa katawan.

“Maganda ang view rito kapag sumikat ang araw.” “Ang tagal pa no’n! Anong gagawin natin habang nag-aantay?” Patuloy na pagmamaktol ko. Alas-kwatro pa lang ng madaling araw, ibig sabihin no’n ay lagpas isang oras pa kami bago mag-sunrise.

Tumatakas ang sinag ng araw sa makapal na kurtina. Sa bawat ihip ng hangin ay syang pagsilip ng araw. Napaunat si Iza nang tuluyang magising. Tinanghali na sya ng bangon. Alas nuebe na ng umaga at hindi nya maiwasang mapaupo sa kama dahil nang mapagtanto ang oras. “Akala ko di ka pa magigising dyan.“