What Time Does The Sunrise Novels & Stories

Nasisilaw siya sa sinag ng araw na tumatama sa kanyang mukha. Anong oras na ba? Sa sobrang sarap ng tulog niya ay hindi na niya namalayan ang oras. Nagising siyang nakapinta sa labi ang matamis na ngiti. Ngunit ang ngiting iyon ay agad na napalis ng mapansin na wala na si Destiny sa kanyang tabi. Napabalikwas siya ng bangon. Nahagip ng kanyang paningin ang nakasabit na orasan sa dingding. Alas nwebe na ng umaga. Kaya pala mataas na ang sikat ng araw.

Doon muna silang apat sa may dalampasigan habang pinagmamasdan ang araw sa silangan na sumisikat. Kung kahapon ay hinintay nila ang sunset ngayon naman ang sunrise. Umupo sila sa may batuhan habang ang kanilang mga paa ay nasa tubig. Ang lamig ng tubig-dagat. Ang sarap sa pakiramdam nito. Hindi naman sila nagtagal doon. Kumain na sila ng breakfast nang pumasok sila sa loob. Nakahanda na 'yon para sa kanila.

Nagising ako sa init na tumatama sa aking mukha. Hindi ko maimulat nang maayos ang aking mata dahil sa silaw nang liwanag na tumatagos sa bintana. Mataas na ang sikat ng araw. Tiningnan ko ang oras, alas- otso na ng umaga. Naalarma ako. Kailangan ko pa lang maghanda ng almusal. Nakalimutan ko, kaya nga pala ako isinama ni sir dito ay para may magsilbi sa kanya.

Nagising si Mark na wala na ang dalaga sa silid. Nagmamadali siyang bumangon at hinanap ito. Maliwanag na rin ang paligid, pagtingin niya sa orasan ay alas-otso na pala ng umaga. First time niyang tanghaliin ng gising at sa ibang bahay pa.

May bahagyang ngiti sa kanyang labi habang inaantok na kasama ang kanyang asawa. — Hindi niya alam kung gaano katagal siya nakatulog, pero nang magising si Sunny, napakurap siya nang ilang beses. Nakataas pa rin ang kurtina, kaya hindi niya alam kung anong oras na. Kinuha niya ang cellphone at tiningnan ang oras. Alas tres na ng hapon. Napabuntong-hininga siya. "Buti na lang. Kung natulog pa ako hanggang alas otso o nuebe ng gabi, nakakahiya!"

sagot naman niya ******* Maaga kaming gumising kinabukasan dahil we will experience the sunrise at the Marlboro Hills. We should be at the jump off point at exactly 4:30 in the morning dahil may trail pa kaming lalakarin which is about twenty minutes according to our guide. Nakarating kami sa mountain peak and there we get to witness the beautiful sunrise here in Sagada. Naramdaman ko ang pagyakap ni Xavier sa akin mula sa likuran at ang magaan na halik niya sa ulo ko.

»»» Sinag ng araw ang gumising saken mula sa pagkakatulog nasa dagat parin ako at nakita kong nakatayo si clark malapit sa tabi ko. "Hindi muna naabotan yung sunrise Ms.julia" saad nito at doon kolang naalala na hinihintay ko pala yung sunrise ilang segundo din akong hindi sumagot dahil inaalala ko kung anong nangyare kagabe pero wala akong matandaan ang alam kolang magkasama kami ni clark na naghihintay ng sunrise "Hindi ko enexpect na hihintayin mo talaga yung sunrise Mr.montaire" tanging saad ko

Bored ba siya? Nakita kong unti-unti ng nagiging orange ang kulay ng araw. "Ayan na. Ayan na. Konting pitik na lang, tulog na ang hari," excited kong usal. First time ko yatang makakita ng sunset in person eh. Totoo iyon pero sunrise, ilang beses na ba? Marami-rami na rin. Tsaka bonus, kasama ko si Edrick ngayon.

Ashrielle's POV I woke up in the midst of the sunlight running through my glass window. I immediately covered my eyes with my two hands. Goodness, I forgot to turn down the curtains last night. The sun's already up high, I thought we're going to leave early? I picked up my phone to see what time is it, and it is already 8:23 in the morning. Agad akong nag cr para maghilamos at saka bumaba sa kusina.

pakiusap nito sa kanya. Ayaw niya sanang pumayag, pero naisip niya, na marahil, dapat niyang makita at malaman kung ano ang gagawin ni Sunshine. "Sige po.. mga anong oras?" nakangiti niyang sagot sa matanda. "Mga 4 pm siguro. Dinner daw kasi ang nais ng lolo niya." "Sige po, Ma'am.." ***********