What Time Does The Sunrise Novels & Stories

ETHAN GREY The sunlight burned against my face. I frowned and rolled to the other side of the bed, pulling the blanket over my head. Five more minutes... Then my eyes snapped open. Sunlight? I shot upright and looked at the wall clock. 9:47 A.M. "...Shit." No. No, no, no. "The delivery!" I practically jumped out of bed.

The sunlight sipped through the glass window of my room woke me up. I narrowed my eyes and checked the time on my mobile screen. It's 7:47 AM. I groaned and bolted out of my bed, and made my way towards my bathroom. Kasalanan ni Vera kung bakit ako tinanghali ngayon.

At tiningnan ako ng maigi, bago unti-unting sinarado ang pintuan. Hindi ko na alam kung anong oras silang natapos. I just know that when I woke up at dawn, I saw Damom sleeping on the couch. Bumangon ako, para i-check siya roon. I went back to bed to sleep but it's been thirty minutes, and the sun is slowly rising. Hindi ako makatulog na. Maybe I should just exercise? Flight na namin mamaya at... I prepared the best bikinis for this.

OTHER SIDE... KALI'S P.O.V Umaga na ngayon at makikita sa relo na nasa taas ng Solis na 7:00 na ng umaga pero ako palang ang gising, dahil sa malamang sa malamang ay tulog parin ang mga iyon. Pagod kase eh. Kaya naman napagdesisyunan kong ako na lang ulit ang magluluto ng aming almusal.

na-excite silang dalawa sa sinabi ng mommy ni Anthony. "There's still a sunset?" gulat ngumiti excited na tanong ni Brealle dito. tumango-tango dito ang ginang. "kahit 6 p.m na dito may sunset parin. Minsan malapit na mag 6 p.m lumalabas ang sunset dahil doon palang nagsimulang lumubog ang araw dito. It's pretty amazing actually, the sunset in the garden is pretty amazing. Come on you two and let's watch it." anito pa at dali-daling sumunod ang dalawa sa ginang.

tawa niya pa. "You look sexy too, your dress fits you." puri niya pabalik, nginitian ko naman siya dahil doon. Niyaya ko na siya na pumanhik na habang maaga pa at healthy pa ang sunlight. It's 6:48 am in the morning nang lumabas kami ng bahay. Nilibot ko ang paningin at nakitang mangilan-ngilan pa lamang ang mga taong nasa labas, karamihan ay mga taong nakatira dito.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Madilim pa rin sa labas ng bahay, although nakikita ko na malapit nang sumikat ang araw. I peeked at my watch, it said 6:45 in the morning. Mga bandang alas-syete siguro sisikat ang araw. Fact: In Western Sahara, the sun rise at approx. 7 am and set at approx 8 pm. Hinanap ko ang bag ko, nandun pa rin iyon sa silya. Pero kumunot ang noo ko nang mapansing wala doon ang bag ni Thurstin.

“Good morning baby.” Bungad sa akin ni Kael, ang gandang bungad naman ng kagwapuhan nito sa umaga. Pumasok pala siya sa tent namin nila Naih, at ako nalang ang tulog. “What time is it?” Madilim pa kasi sa labas kaya naisipan ko tanungin kung anong oras na. “It's 5:34 am, it's too early but I want to watch the sunrise with you.” Sabi nito na ikinangiti ko.

He said defensively. Hinayaan ko nalang ito dahil gising na rin lang naman ako. Para saan pa kung magagalit ako diba?. Well, nakabawas din sa inis ko ang makita ang mukha ni Fire na pulang pula sa kahihiyan. I looked on my surroundings and the sky speaks that the sun is about to rise. I looked at my watch and it is 5:45 in the morning. Matagal din pala akong nakatulog sa bisig ni Fire.