What Time Is Sundown Novels & Stories

Dumadaan iyon dito sa bahay para magpakain sa umaga at hapon, kadalasan bago o lampas ng alas singko. Ang oras, 4:45 PM na.

pakiusap nito sa kanya. Ayaw niya sanang pumayag, pero naisip niya, na marahil, dapat niyang makita at malaman kung ano ang gagawin ni Sunshine. "Sige po.. mga anong oras?" nakangiti niyang sagot sa matanda. "Mga 4 pm siguro. Dinner daw kasi ang nais ng lolo niya." "Sige po, Ma'am.." ***********

Bukas. Heavens' Port. 0100 hour.

Hindi ko alam kung saan ang bahay ni Theia, paano makakapunta roon galing dito. Busina at nakakabulag na ilaw. Tanghaling tapat o sigurong mga 1 pm sa hapon. Sinong bubuksan ang lights ng ganito kalakas sa ganitong mga oras?

Pero alam ko namang imposible iyon dahil hindi pwedeng hindi matapos ang araw. "Where else do you want to go?" he asked, naglalakad na kami ngayon palabas ng Skytree tower dahil cut off time na. Yes, it's already nine ng gabi. Yon ang cut off time nila. All guest are requested to leave the premises on or beyond nine in the evening.

“Let’s go? Baka ma-late tayo.” As soon as we arrived at the resort, he immediately checked us into our room. We got there at 4:40 PM since there was no traffic on the road. Hindi nasunod ang estimate hour niya. The tour guide at the resort mentioned that sunset would be at 5:30 PM, so Kerus and I decided to watch it together. Nilapag niya ang mga gamit namin sa lapag at dumiretso sa bintana para buksan ang kurtina.

Damn it! Mabilis siyang tumayo at tiningnan ang oras. It’s only 9 pm. Nakapagdinner na sila at siguradong tulog na ang mommy niya kasama si uncle Solomon. Siguradong 12 am pa ang alis ni uncle Solomon at Rocco kaya may oras pa siya.

Madilim pa rin sa labas ng bahay, although nakikita ko na malapit nang sumikat ang araw. I peeked at my watch, it said 6:45 in the morning. Mga bandang alas-syete siguro sisikat ang araw. Fact: In Western Sahara, the sun rise at approx. 7 am and set at approx 8 pm. Hinanap ko ang bag ko, nandun pa rin iyon sa silya. Pero kumunot ang noo ko nang mapansing wala doon ang bag ni Thurstin.

Dahan-dahan ko siyang inalalayan para makatulog siya nang mas maayos sa balikat ko. “We appreciate your help today. Dinner’s on me,” sabi ni Mr. Coldwell, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. Binukas-sara ko ang mga mata ko. Akala ko ihahatid lang nila ‘ko? “Ay, hindi na sir—” “Matteo also needs to eat dinner between 5:30 PM and 7:00 PM.” Napatingin ako sa oras—lagpas alas-sais na. Mukhang hindi niya talaga ako binibigyan ng pagkakataong tumanggi.