Dawn And Dusk Novels & Stories

Hinahanda ko na ang mga plato sa malaking mesa dito sa dinning nang biglang makarinig ako ng malakas na pagbukas ng pintuan mula sa itaas. "Good morning love." Malambing na saad ni Draven. Habang buhat buhat si Dawn. Napailing-iling na lamang ako, pagkatapos kong asikasuhin ang almusal namin ay umakyat ako sa hagdan patungo sa kwarto nila Duke at Dew. "Good morning babies" Bungad ko sa kanila ngunit tulog pa ang mga ito. Binuksan ko ang kurtina para sana suminag sa kanila ang araw

He stare at my hand, medyo nangangawit na rin ang kamay ko at kung hindi pa siya sisikuhin ni Lonch ay hindi niya pa ata tatanggapin ang kamay ko. "Dawn Magen," he introduced using his husky and super manly voice. Dawn where a daylight first begin. Parang nag palakpakan ang mga ulap dahil sa kaunting pagsilay ng ngiti sa akin. I giggled, I didn't allowed myself to release his hand. When he notice it ay nakasalubong na ang kilay niya. Inangat ko pa ang isang kamay para mapigilan ang pagkawala ng kamay niya.

And i guess that's all that matters right now. "I'm gonna miss you Dawn." Yun lang ang nabulong 'ko, alam kong mamaya aalis na si Dawn. Iiwanan na niya ko dahil kailangan na niyang bumalik sa panahong pinanggalingan nya. Mamimiss talaga kita Dawn. END OF BEATRIX POINT OF VIEW

The two of us is enjoying the dawn together like normal couples do. May our story will have a dawn like this. Na parang nagsasabing maganda ang sikat ng araw ngayong araw. Sana ay ganoon din ang mangyari sa amin despite of what happened in the past. May we have a bright dawn ahead of us. As a couple or as an individual. Whatever will happen within the two months, I should be grateful for all the learnings and memories. I will treasure it with an open heart at sana ay ganoon din si Sage.

“Kayang ayusin lahat. Pati pangalan, ikaw pipili.” Saglit siyang natahimik. Pagkatapos, dahan-dahan siyang nagsalita. “Dawn.” Napakurap si Joyce. “Dawn?” At sa unang pagkakataon buong gabi, bahagyang lumambot ang expression ni Vanessa. “It means,” mahina niyang sabi. “Bagong umaga. Bagong simula.” Tumango agad si Joyce. “I love it. Ang ganda.”

Matapos ang ilang segundo, inalis niya ang singsing sa kanyang daliri. Pagkakita ni Dawn, agad itong napatayo at naglakad palayo. Matagal nang kilala ni Dawn si Darius. At kapag tinanggal ni Darius ang singsing, isa lang ang ibig nun sabihin... may kasunod na delubyo. Kaya kung gusto pang makauwi ng buo ni Dawn, mas mabuti nang lumayo. Ibinalik ni Darius ang singsing, walang pagbabago sa ekspresyon.

matigas ang tono ni Dwayne. Dahil dito, nag-umpisa silang magtulakan, at tila nagkakaroon ng alitan. Kasunod nito ang sunod-sunod na pagtunog ng kampana. At sa harapan ng simabahan na karagatan ay makikitang papalubog na ang araw.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Sa huling hakbang ni Dawn ay lumabas ang dugo mula sa kanyang bibig Unti-unti ring tumulo ang kanyang luha. Malayo ngayon ang itsura nito sa Dawn na kilala nila. Ang emotionless na si Dawn ay mababakasan mo ngayon ng lungkot at sakit. Ang hindi papatalo nitong mga tingin ay naging kaawa-awa. Tila pagod na pagod na ang mga mata nito. At ang labi nito na may nakakalokong ngisi kanina ay napalitan na ng malungkot na ngiti.