When One Door Closes Quotes Novels & Stories

napatigil ako sa aking paghakbang at hinintay ang susunod na sasabihin ni Sofia. "Be sure to close the door when you leave." bilin nito sa akin na sinagot ko lang ng isang tango. Mahirap na kapag nagsalita ako at mahalata niya ang boses ko. Isasarado ko na sana ang pinto nang biglang magsalita si Travis. "Don't close the door. People might think we are doing something." saad nito kaya umalis na lang ako tulak-tulak ang cart na dala ko.

kabadong tanong ko, pilit na iniaangat ang katawan ko para makita nang maayos ang bear. Umilaw ulit ang dibdib ng laruan. Isang malalim na buntong-hininga ang narinig ko mula sa speaker nito. Isang buntong-hininga na pamilyar na pamilyar sa akin. “There are times when a fortress needs to close its doors, not to lock you out, but to make the enemies outside believe that the fortress is empty.” Ang boses ay parang bumulong sa mismong tainga ko.

Unti unti kong natutunan na pakawalan yung mga bagay at bitawan yun para hindi na ko masaktan. Moving on is one of the hardest thing in life, however, once you do, it’ll be your best decision and you’ll fell peaceful again. Admit the fact that unless you let go and realize that the situation is over, you cannot move forward when you’re supposed to do after each heartache. Naalala ko tuloy yung mga nabasa kong hugot quotes sa chrome. Tinamaan talaga ko doon.

‎“Now.” ‎Bago pa ako makagalaw— ‎tumalikod siya. ‎Pero bago siya umalis— ‎hinawakan niya ulit ang kamay ko. ‎Isang squeeze. ‎“Don’t open the door for anyone,” sabi niya. ‎“At lalo na…” ‎tumigil siya. ‎“…for Trixie.” ‎Nanlamig ako. ‎“Trixie is here?” bulong ko.

When I was just about to leave? Huminga siya nang malalim saka banayad na umiling. Ayaw na niyang bigyan pa ng kahulugan ito. Ayaw na niyang guluhin ang isip. Ayaw niyang bigyan ng dahilan ang sarili na muling kanselahin ang pag-alis. Tama na ito. Tama nang dito matapos ito. Kaya dinala na niya ang kamay sa doorknob at dahan-dahan iyong hinila pasara. But just before the door totally shut, she uttered the words,

Or for leaving me last night? My eyes widened when the doors open. Oh-My-God!

May malaking ngiti sa mga labi niya habang binabanggit iyon. “Why I'm telling this to all of you? I want you to realize that you should never lose hope and surrender. What I'm trying to say is... If there are no doors available, build the door for yourself. Convince yourself that you can do it. Turn your can't into can.” I was trapped with her words. If there are no doors available, build the door for yourself and turn your can't into can. Her words lingered in my head. Nagtaas ng kamay ang kaklase ko. “Miss!”

Unti-unti nawawalan na ako ng gana. Nawawalan ako ng gana na kausapin siya. Na makaharap siya. Napapagod na akong ipaliwanag sa kaniya na ito ang gusto ko, na masaya ako rito, bakit hindi siya maging masaya sa akin? Naalala ko tuloy bigla ang nabasa kong nobela. Akmang-akma ang isang linya doon na gusting-gusto ko, "In order to be happy you have to close the doors that you are clinging to."

Hinarap niya ang kanyang computer at itinuon ang atensyon doon. Sa kabilang banda naman ay nagpaalam na rin ako at tuluyan nang nilisan ang kanyang opisina. Akmang isasara ko na ang pinto ay muli siyang nagsalita. "Leave the door open," aniya na ikinatigil ko. "Mas komportable ako kapag nakabukas ang pinto."

tanging nasambit niya. Tumayo ito at muling nahiga sa kama niya. " Hindi ka ba papasok?" " No, para ano pa? Hindi rin naman ako makapagdecide para sa sarili ko. It's nonsense," malamig na tugon nito. " Anong ibig mong sabihin?" " Please close the door when you leave."