When One Door Closes Quotes Mga Nobela at Kwento

kabadong tanong ko, pilit na iniaangat ang katawan ko para makita nang maayos ang bear. Umilaw ulit ang dibdib ng laruan. Isang malalim na buntong-hininga ang narinig ko mula sa speaker nito. Isang buntong-hininga na pamilyar na pamilyar sa akin. “There are times when a fortress needs to close its doors, not to lock you out, but to make the enemies outside believe that the fortress is empty.” Ang boses ay parang bumulong sa mismong tainga ko.

Unti unti kong natutunan na pakawalan yung mga bagay at bitawan yun para hindi na ko masaktan. Moving on is one of the hardest thing in life, however, once you do, it’ll be your best decision and you’ll fell peaceful again. Admit the fact that unless you let go and realize that the situation is over, you cannot move forward when you’re supposed to do after each heartache. Naalala ko tuloy yung mga nabasa kong hugot quotes sa chrome. Tinamaan talaga ko doon.

Nagpatuloy ako sa paglalakad at ng lalampasan ko na siya ng magsalita siya. “Matuto kang magbukas ng ilaw sa tuwing bumaba ka mukha kang magnanakaw sa ginagawa mo.” Hindi pa ako nakakalingon sa kaniya narinig ko na ang yakap niyang nasa ibaba na at kalaunan ang pagsara at bukas ng main door. “Oh my god!” Mabilis kong dinampian ng palad ko ang noo ni Kaye ng magising akong na nginginig ito at mainit nga!

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Unti-unti nawawalan na ako ng gana. Nawawalan ako ng gana na kausapin siya. Na makaharap siya. Napapagod na akong ipaliwanag sa kaniya na ito ang gusto ko, na masaya ako rito, bakit hindi siya maging masaya sa akin? Naalala ko tuloy bigla ang nabasa kong nobela. Akmang-akma ang isang linya doon na gusting-gusto ko, "In order to be happy you have to close the doors that you are clinging to."

Hinarap niya ang kanyang computer at itinuon ang atensyon doon. Sa kabilang banda naman ay nagpaalam na rin ako at tuluyan nang nilisan ang kanyang opisina. Akmang isasara ko na ang pinto ay muli siyang nagsalita. "Leave the door open," aniya na ikinatigil ko. "Mas komportable ako kapag nakabukas ang pinto."

tanging nasambit niya. Tumayo ito at muling nahiga sa kama niya. " Hindi ka ba papasok?" " No, para ano pa? Hindi rin naman ako makapagdecide para sa sarili ko. It's nonsense," malamig na tugon nito. " Anong ibig mong sabihin?" " Please close the door when you leave."

" Mahina lang iyon paro naririnig pa din nya dahil sa tahimik ng lugar. Hindi pa din nya iyon binuksan. "V?.... di ba sabi ko don't close your door? Open the door now!" Mahina pa din ang pagkakasabi nito pero may diin...Hindi pa din cya gumalaw sa kinatatayuan, hihintayin nya itong umalis. "V.. I know your still awake.. wala pa akong sampung minutong umalis kaya alam ko gising ka pa. Open the door or I will break this!"

Palibahasa kasi ay pinaglalaruan niya ito kapag magkatabi kami o ‘di kaya ay kapag bored siya. Pagkapasok ko sa loob ng elevator ay walang tao kaya pumasok na ako. I immediately pressed the button to close the door. Gutom na gutom na talaga ako. Ayoko namang magkaroon ng ulcer, ‘no. Just as when the door’s are about to close, a hand pretented it from closing. Nagmamadali ko namang pinindot ang button sa gilid para muling buksan ang pinto.