When A Door Closes A Window Opens Novels & Stories

Sa oras na pumasok ang isang tao, pakiramdam niya’y napadpad siya sa isang bagong mundo na puno ng hindi inaasahang bagay. Ang pintuan sa entrance nito ay ang susi sa mundong iyon. Isa itong double-door na may bilog na pindutan sa gitna, dinisenyuhan ng modernong mga linya. Sa tuwing bumubukas ito, isang mala-usok na lilang ilaw ang lumilitaw mula sa gitna, dumadaloy sa mga linya bago tuluyang naglalaho. Sa ganitong nakakaakit na kapaligiran, iniwan ng mga tao ang kanilang inhibisyon at nagpakasaya sa sariling gusto.

And Aiden, he just demonstrated a perfect way of failing, missing everything by ignoring his most powerful weapon, his gut feel. The door to the café opened, the wind chimes making a twinkling sound as it does. It’s either someone entered or went out kaya naman nilingon niya ito. It turned out to be the guy. Agad naman siyang pumunta sa inupuan nito upang linisin.

Lumapit ako sa pinto para buksan kung sino 'yong nag do-door bell pero laking gulat ko pag bukas ko ng pinto ay siya agad ang bumungad sakin. "Zaid?"

May dumaan na pamilyar na silhouette. Dahan-dahang hinawakan ng malamig at mahahabang daliri niya ang glass door ng kusina at marahang binuksan iyon, parang walang tunog ang bawat galaw niya. At pumasok siya, tahimik, halos parang anino.

ISANG NAKAKASILAW NA liwanag ang dahilan kung bakit naalimpungatan si Chandria. Irita niyang tinakpan ang kanyang mga mata at sunod-sunod na nagmumura sa isipan. ‘Who the hell left my window curtains open?!’ sa isip-isip niya.

sambit niya baago tuluyang umalis. Pagkatapos lagyan ng kumot ang dalawa ay sinigurado kong naka lock ang pinto at sandaling umakyat sa taas upang magbihis. Ngunit saglit akong napatigil nang pagbukas ko sa pinto ng aking kwarto ay sinalubong ako ng malamig na hangin. The curtains were flapping wildly against the wind, the window was open. Ngunit sigurado ako nab ago kami umalis ay isinarado ko iyo. Did I forget it?

Pilít niyang nilunok ang hikbi habang nagpapatuloy sa pagsasalita, para bang kayang pigilan ng boses niya ang paglayo nito. “Remember?” umiiyak niyang bulong. “You told me before... kapag nagsara raw lahat ng pinto... God will always leave one window open...” Napapikit siya habang sunod-sunod ang pagpatak ng luha. “But where’s my window now...?” Unti-unting bumigay ang boses niya. Mahigpit niyang niyakap si Caden habang nanginginig ang buong katawan.

Nang buksan ng babae ang pinto ng shop ay tumunog ang door chime, subalit natigilan ito –at ganoon din siya— nang sa pagbukas niyon ay sumalubong ang malakas at malamig na ihip ng hangin. Nagsalubong ang mga kilay niya at ibinaling ang pansin sa glass window kung saan malinaw niyang nakikita ang labas. Hindi niya kaagad napansin ang pag-iba ng kulay ng paligid. Sampung minuto lang siyang nasa loob ng kusina at sa paglabas niya'y nag-iba na ang panahon.

Isa iyong uri ng katahimikan na hindi mapagkakatiwalaan. Pagkapasok niya sa kwarto, agad niyang nilapitan ang kurtina na nililipad ng hangin. The sliding glass door—na nag-uugnay sa veranda—was wide open. At masama pa roon, pati ang bintana ng kanyang kwarto, bukas rin. Hindi normal 'yon. Hindi niya naiwan nang ganito ito kanina.

Sarado ang glass door ngunit maaaninag pa rin ang hubad na katawan ng kanyang misis habang nag-sa-shower. Bubuksan na sana niya ang sliding door nang marinig ang impit na iyak ng babae. Nanigas siya at tila may kung anong dumagan sa dibdib niya. Naikuyom niya ang kanyang kamao at pakiramdam niya ay sumisikip ang dibdib niya sa naririnig na paghikbi nito. Napasandal siya sa malamig na wall tiles ng banyo at nagsimulang mamula ang mga mata sa pagpigil ng kanyang iyak. Hindi niya akalain na darating araw na hindi niya kayang makitang nasasaktan ang babae.